ฮองเฮาหลินจือหลิงได้รับคำชี้แนะจากอัครเสนาบดีหลินรู้สึกมีความหนักพระทัยเป็อย่างมากพระนางทรงเลี้ยงดูองค์รัชทายาทมาั้แ่เล็กยอมรู้นิสัยดีว่า องค์รัชทายาทไม่ใช่คนที่ใครจะบีบบังคับได้โดยง่าย
พระนางจึงคิดวางแผนการอย่างรอบคอบมีทางเดียวเท่านั้นคือต้องจับตัวขันทีผู้นั้นมาเพื่อบีบบังคับให้องค์รัชทายาทยอมอภิเษกสมรสกับหลินไป่ลุ่ยมิเช่นนั้นพระนางจะสั่งฆ่าขันทีหม่าลี่จ้งเสีย
การสอดแนมเื่ราวต่างๆ ในตำหนักบูรพาคือสิ่งที่ฮองเฮาหลินกระทำเป็ประจำอยู่แล้วแต่คราวนี้พระนางทรงมีรับสั่งให้สายที่พระนางวางตัวไว้ในตำหนักบูรพา
เพื่อคอยสอดส่องส่งข่าวว่าในแต่ละวันว่าขันทีหม่าลี่จ้งมี่เวลาใดที่อยู่ตามลำพังที่พอจะสบโอกาสจับตัวมาได้บ้าง
การสั่งการนี้ของฮองเฮาไม่อาจรอดพ้นสายตาองค์รัชทายาทและขันทีหม่าลี่จ้งไปได้องครักษ์จางเข้ามารายงานความเคลื่อนไหวต่างๆภายในวังหลวงให้องค์รัชทายาทส่งทราบอยู่ตลอดเวลาไม่เว้นแม้กระทั่งตำหนักหย่งอันที่มีอำนาจสูงสุดในวังหลัง
“เสด็จแม่ทรงเชื่อข่าวลือไร้สาระนั้นเลยคิดจะทำร้ายคนของเราอย่างนั้นหรือ?” องครักษ์จางทำอ่ำ อึ้งๆ ไม่กล้าตอบ
“กระหม่อม...กระหม่อมเกรงว่าข่าวลือนี้พระองค์ไม่ควรมองข้ามพ่ะย่ะค่ะกระหม่อมบังอาจแนะนำพระองค์เพื่อรากฐานที่มั่นคงแล้วพระองค์ควรมองภาพรวมอย่างไรเสียพระองค์ก็ควรอภิเษกสมรสรีบมีทายาทนะพ่ะย่ะค่ะ”
คำพูดที่องครักษ์จางพูดมานั้นถูกต้องเพียงแต่ว่าองค์รัชทายาททรงไม่ได้ให้ความสำคัญกับเื่นี้เท่าไหร่นักด้วยพระองค์เติบโตมาในวังหลวงแห่งนี้เห็นความวุ่นวายมากมายภายในวังหลัง
พวกนางเอาแต่พยายามแกร่งแย่งชิงดีชิงเด่นเพื่อให้ตัวเองเป็ที่โปรดปรานของฮ่องเต้สุดท้ายพวกนางก็ต้องมาจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถด้วยไม่อาจต้านทานอำนาจและความโเี้ของเสด็จแม่ฮองเฮา
องค์รัชทายาท้าอภิเษกสมรสกับสตรีที่พระองค์รักและรักพระองค์เท่านั้นพระองค์เกลียดการแกร่งแย่งกันในหมู่พี่น้องที่สุดกว่าพระองค์จะได้ตำแหน่งองค์รัชทายาทมาครอง
เสด็จแม่ทรงทำบาปทำกรรมกับผู้อื่นมานับครั้งไม่ถ้วนพระองค์ไม่อยากทรงเ็ปเหมือนเสด็จพ่อที่ไม่สามารถปกป้องบุตรธิดาและผู้หญิงของพระองค์เองได้
ขันทีหม่าลี่จ้งเมื่อได้รับความโปรดปรานจากองค์รัชทายาทก็ใช้เส้นสายภายในวังหลวงแอบสืบหาหลักฐานเชื่อมโยงความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นจ้าวกับอัครเสนาบดีหลินว่ามีสิ่งใดเกี่ยวพันกันหรือไม่
จนได้พบเบาะแสบางอย่างจากกรมคลังว่ารายงานเบิกเงินส่วนพระองค์ของฮองเฮาหลินในระยะสามเดือนก่อนหน้านี้มีความผิดปกติ
ฮองเฮาทรงรับสั่งเบิกงบค่าใช้จ่ายในการดูแลวังหลังเพิ่มสูงขึ้นจากเดิมหลายเท่าพระนางตรัสว่าเบิกไปซ่อมแซมตำหนักต่างๆแต่เมื่อย้อนกลับไปตรวจสอบกลับไม่มีงานซ่อมแซมตำหนักอย่างที่ฮองเฮากล่าวอ้าง
เมื่อขันทีหม่าลี่จ้งรู้ดังนั้นจึงคิดเข้าไปสืบหาหลักฐานที่ตำหนักหย่งอันเขาคิดว่าอาจมีหลักฐานสำคัญซุกซ่อนอยู่ก็เป็ได้ตำหนักหย่งอันนั้นรักษาความปลอดภัยเข้มงวดการจะเข้าไปที่นั่นไม่ใช่เื่ง่าย
ขันทีหม่าลี่จ้งคิดอุบายขึ้นมาได้ว่าพอจะมีวิธีที่จะสามารถเข้าตำหนักหย่งอันได้อย่างปลอดภัยไร้กังวลนั้นก็คือตามเสด็จองค์รัชทายาทไปที่ตำหนักหย่งอันเยี่ยมคารวะฮองเฮาหลิน
ภายในห้องบรรทมตำหนักบูรพาขันทีหม่าลี่จ้งกำลังช่วยสวมใส่ชุดฉลองพระองค์ให้กับองค์รัชทายาท
“เช้านี้องค์รัชทายาทจะเสด็จไปตำหนักหย่งอันใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
องค์รัชทายาททรงรู้สึกแปลกๆ ที่อยู่ๆขันทีหม่าถามพระองค์ถึงเื่นี้
“ใช่เราจะไปเยี่ยมคารวะเสด็จแม่เ้าถามทำไมหรือ?”
ขันทีหม่าสังเกตเห็นว่าองค์รัชทายาททรงขมวดคิ้วอย่างสงสัยก็รีบคลุกเขาลง
“ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะกระหม่อมไม่ได้ตั้งใจสอดรู้ว่าพระองค์จะเสด็จไปที่ใด”
“เ้าไม่ต้องใ...เราไม่ได้ตั้งใจจะตำหนิเ้า...เราก็แค่ห่วงว่าเสด็จแม่ทรงทำอะไรเ้าหรือเปล่าก็เท่านั้น”
“กระหม่อมทำสิ่งใดให้พระนางไม่พอพระทัยหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“เสด็จแม่ทรงไม่พอพระทัยเื่ที่เ้ากับเราสนิทสนมกันมากเกินไปข่าวลือแปลกๆ ที่เกิดขึ้นเ้าไม่เคยได้ยินบ้างหรืออย่างไร”
“ข่าวที่พระองค์ทรงโปรดกระหม่อมเป็เื่ไร้สาระกระหม่อมจึงไม่ได้นำมาใส่ใจพ่ะย่ะค่ะ”
องค์รัชทายาทมีรอยแย้มสรวลขึ้นอย่างพอใจพระองค์ก้าวเท้าขยับเข้าไปใกล้ขันทีหม่าลี่จ้งก้มลงใช้มือจับที่ไหล่ทั้งสองข้างยกขึ้นพลางพูดว่า
“เ้าลุกขึ้นเถิดเื่ที่เราโปรดปรานเ้าเป็เื่จริงจะไม่ให้เราโปรดปรานเ้าได้อย่างเราในเมื่อเ้ารู้ใจเราเช่นนี้”
ขันทีหม่าลุกขึ้นยืนยิ้มรับพระกรุณาธิคุณ“ที่กระหม่อมบังอาจถามเพราะกระหม่อมได้ชาหลงจิ่งคุณภาพดีจากเมืองหางโจวคิดว่าหากองค์รัชทายาทนำไปถวายฮองเฮาหน้าจะทรงโปรดพ่ะย่ะค่ะ”
“อ้อ..เ้ามีน้ำใจเช่นนี่นี้เองได้สิเราจะนำไปถวายเสด็จแม่เอง” เห็นขันทีหม่าลี่จ้งยังยืนสงบนิ่งอยู่ที่เดิมจึงทรงตรัสถาม
“เ้ายังยืนนิ่งอยู่ตรงนี้ไม่รีบไปเอาชาหลงจิ่งมาล่ะ”
“ชาหลงจิ่งหากจะให้มีรสชาติที่ดียังต้องพึ่งวิธีการชงที่ถูกต้องด้วยพ่ะย่ะค่ะกระหม่อมพอจะมีความรู้เื่การชงชาหลงจิ่งอยู่บ้างหากพระองค์ทรงอนุญาตกระหม่อมขอตามเสด็จไปที่ตำหนักหย่งอันพ่ะย่ะค่ะ”
องค์รัชทายาทประทับลงที่เก้าอี้เอามือเท้าค้างใช้ความคิดอยู่ชั่วครู่ก็ทรงตรัสขึ้นว่า
“เ้าน่าจะรู้ดีว่าเสด็จแม่ไม่ประสงค์อยากจะเห็นหน้าเ้าหากเ้าไปแล้วพระนางทรงกริ้วขึ้นมาจะทำอย่างไร”
“พระองค์อย่าทรงเป็กังวลไปพ่ะย่ะค่ะกระหม่อมจะไม่โผล่หน้าไปให้ฮองเฮาเห็นแน่นอนกระหม่อมเพียงแค่จะเข้าไปสอนขั้นตอนการชงชาหลงจิ่งให้กับนางข้าหลวงตำหนักหย่งอันท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”
“หากเป็เช่นนั้นเ้าก็รีบไปเตรียมตัวนี้ก็สายมากแล้ว”
“พ่ะย่ะค่ะ”สิ้นพระกระแสรับสั่งขันทีหม่าลี่จ้งก็รีบก้าวเท้าออกจากห้องบรรทมทันที
ตำหนักหย่งอันถึงแม้จะโอ่อ่าสวยงามปลูกดอกไม้ไว้โดยรอบบริเวณแต่ว่าความงดงามเช่นนี้กลับแฝงไว้ด้วยความน่ากลัวฮองเฮาหลินเป็สตรีที่มีพระสิริโฉมงดงามแต่พระทัยกลับไม่ได้งามเหมือนพระพักตร์
พระนางหลงรักฮ่องเต้หลี่หลงจี้มาั้แ่พระนางยังเป็สาวแรกรุ่นจนกระทั่งฮ่องเต้หลี่หลงจี้ได้ขึ้นครองราชย์พระนางกับบิดาก็ร่วมมือกันวางแผนให้พระองค์แต่งตั้งนางขึ้นเป็ฮองเฮาด้วยวิธีการหยาบช้าพระนางฉวยโอกาสเข้ามาดูแลฮ่องเต้ที่กระโจมนอกเมือง
ฮ่องเต้ทรงได้รับาเ็จากการออกไปล่าสัตว์พระนางทรงใช้มารยาล่อลวงจนฮ่องเต้รุมหลงพระนางไปชั่วขณะ
แล้วพระนางก็ให้อัครเสนาบดีหลินมากดดันให้ทรงรับผิดชอบบุตรสาวตอนนั้นฮ่องเต้ยังทรงไว้วางใจอัครเสนาบดีหลินทำให้เกิดความเกรงใจจึงยอมแต่งตั้งให้หลินจือหลิงขึ้นเป็ฮองเฮา
จากนั้นไม่นานพระนางก็เริ่มแสดงนิสัยที่แท้จริงออกมาผู้ใดทำให้ไม่พอพระทัยพระนางสามารถทำเื่เล็กให้กลายเป็เื่ใหญ่ไม่ว่าฮ่องเต้จะมีสนมกี่คนก็จะถูกพระนางหาเื่ใส่ร้ายจนได้
สนมบางคนก็ถูกส่งไปตำหนักเย็นที่โหดที่สุดคือจับไปโยนลงบ่อน้ำให้ตายทั้งเป็จนไม่มีสนมคนไหนกล้าทำให้พระนางไม่พอพระทัย
ฮองเฮาหลินประทับอยู่ภายในพระตำหนักทรงเห็นว่านี้ก็สายมากแล้วเหตุใดองค์รัชทายาทยังเสด็จมาไม่ถึงเสียทีพระนามเริ่มไม่พอพระทัยที่องค์รัชทายาทเสด็จมาไม่ตรงเวลาก็ทรงระบายอารมณ์พาลหาเื่ไปที่นางกำนัล
“พวกเ้านี้ไม่ได้เื่เลยสักคนทั้งของว่างทั้งน้ำชารสชาติไม่ได้เื่” ฮองเฮาเขวี้ยงจอกชากับจานใส่ขนมลงพื้น นางกำนัลรีบวิ่งมาเก็บทำความสะอาด
“ขอประทานอภัยเพคะฮองเฮาโปรดไว้ชีวิตบ่าวด้วย!”
องค์รัชทายาทเสด็จ!เสียงเอ่ยนามที่หน้าตำหนักดังขึ้นองค์รัชทายาทเสด็จมาถึงก็ทรงเห็นว่าฮองเฮากำลังอาละวาดตบตีด่าทอนางกำนัลเป็ภาพที่เห็นจนชินตาพระองค์ก็พลันรู้สึกเบื่อหน่าย
“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่ขอประทานอภัยที่ลูกมาช้า”
ฮองเฮาหลินยังคงมีอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่จึงทรงตรัสเสียงดังว่า
“ทำไมถึงเสด็จมาช้าเช่นนี้ชั่งไม่รู้จักธรรมเนียมเสียบ้าง”
พระนางทรงรู้ดีว่าไม่ควรต่อว่าองค์รัชทายาทต่อหน้าผู้อื่นแต่ด้วยความบ้าอำนาจทำให้พระนางเองนั่นแหละที่ไม่รู้จักธรรมเนียม
องค์รัชทายาททรงทำได้เพียงยืนอยู่นิ่งๆเพราะไม่อยากสร้างปัญหาให้บานปลายออกไป อย่างไรเสียพระนางก็เป็เสด็จแม่แท้ๆของพระองค์
ั้แ่เล็กจนโตไม่ว่าพระนางกระทำเื่แย่ๆอันใด พระองค์ก็ต้องยอมปล่อยผ่านไม่ขอเข้าไปยุ่งเกี่ยว
“ขอเสด็จแม่อย่าทรงกริ้วที่ลูกมาช้าเพราะเมื่อคืนนั่งอ่านตำราจนใกล้รุ่งไม่ได้ตั้งใจทำตัวเหลวไหลพ่ะย่ะค่ะ”
ฮองเฮาหลินได้ยินคำตอบที่พอพระทัยก็ทรงคลายความโกรธกริ้วลง“หากเป็เช่นนั้นจริงแม่ก็ไม่ถือสาหาความ...มา..มานั่งใกล้ๆ แม่”
เมื่อเห็นว่าฮองเฮาหลินอารมณ์ดีขึ้นแล้วองค์รัชทายาทจึงเสด็จไปประทับนั่งลงที่เก้าอี้
“ลูกนำชาหลงจิ่งมาถวายเสด็จแม่ลูกส่งให้บ่าวรับใช้ไปแล้วพวกนางน่าจะกำลังต้มชาอยู่ลูกคิดว่าถ้าเสด็จแม่ได้เสวยชาดีๆเสด็จแม่ต้องมีอารมณ์ผ่องใสขึ้นเป็แน่พ่ะย่ะค่ะ”
สีพระพักตร์ฮองเฮาค่อยดีขึ้นจากเดิม
“องค์รัชทายาทชั่งมีน้ำพระทัยดีกับแม่ยิ่งนัก”
“เป็สิ่งที่ลูกควรทำพ่ะย่ะค่ะ”
ด้านขันทีหม่าลี่จ้งเมื่อสอนขั้นตอนการชงชาให้นางข้าหลวงเสร็จก็เดินเลี่ยงมาทางด้านข้างตำหนักแอบเข้าไปภายในห้องบรรทมฮองเฮา
ค้นหาจนทั่วห้องก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติขันทีหม่าลี่จ้งถอดใจกำลังจะเดินออกก็เหลือบไปเห็นช่องลับเล็กๆ ข้างเตียงบรรทม
เมื่อเปิดช่องลับออกก็เห็นจดหมายจากท่านอัครเสนาบดีหลินจึงรีบขโมยออกมาโดยที่ยังไม่ทันได้อ่านรายละเอียดภายในจดหมาย
ขันทีหม่าลี่จ้งกลัวว่าจะถูกจับได้เสียก่อนจึงรีบร้อนออกมายืนเข้าแถวรอองค์รัชทายาทอยู่ที่หน้าตำหนัก
“ชารสชาติดีจริงๆดื่มแล้วรู้สึกสดชื่นขึ้นมากทีเดียว” ฮองเฮาทรงแย้มพระสรวลยกชาขึ้นจิบอีกครั้ง
“หากเสด็จแม่ทรงโปรด...ลูกจะสั่งให้คนนำมาถวายเพิ่มพ่ะย่ะค่ะ”ฮองเฮาพยักหน้าเล็กน้อยทรงแย้มพระสรวลยกชาขึ้นจิบอีกครั้ง
“องค์รัชทายาทแม่มีเื่จะปรึกษาพระองค์ทรงทราบข่าวซุบซิบนินทาเื่ขันทีคนสนิทแล้วใช่หรือไม่”
“ลูกทราบดีพ่ะย่ะค่ะเื่นี้ไม่มีมูลความจริงแต่อย่างใดขันทีน้อยก็แค่ดูแลตามหน้าที่ปกติ”
“แล้วที่องค์รัชทายาททรงปกป้องขันทีผู้นั้นจนรับสั่งลงโทษคนไปทั่วจริงหรือไม่?”
“คนพวกนั้นก็พูดเกินไปพ่ะย่ะค่ะลูกก็เพียงไม่ชอบใจที่ใครมาพูดจาดูถูกคนของลูกจึงสั่งลงโทษไม่ให้เป็เยี่ยงอย่างที่ไม่ดีก็เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”
ฮองเฮาไม่อยากกวนน้ำให้ขุ่นเพราะพระนางกำลังจะพูดเื่สำคัญ
“คนพูดจาไร้สาระพระองค์ลงโทษไปก็ถูกต้องแล้วแม่มีเื่สำคัญจะพูดกับลูก”
“เื่อะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“ลูกถึงวัยที่ควรสมรสมีพระชายามาดูแลตำหนักบูรพาแม่เองก็ดูๆ เอาไว้บ้างแล้วที่ถูกใจแม่ที่สุดตอนนี้ก็คือหลินไป่ลุ่ยญาติห่างๆของแม่นางมีนิสัยน่ารักอ่อนโยนหน้าตาก็จัดว่าเป็สาวงามคนหนึ่งทีเดียวไว้แม่จะอนุญาตให้นางเข้าวังให้ลูกได้ดูตัวเสียก่อนดีหรือไม่”
องค์รัชทายาทเริ่มมีสีพระพักตร์เคร่งเครียดขึ้นทันตา“ลูกยังไม่คิดเื่พวกนี้ขอเสด็จแม่ทรงให้เวลาลูกหน่อยเทอญพ่ะย่ะค่ะ”
ฮองเฮารู้คำตอบดีว่าองค์รัชทายาทต้องปฏิเสธเป็แน่เพียงแต่อยากจะลองหยั่งเชิงดูก่อนเท่านั้น
“ได้สิเพคะ...เื่นี้ยังไม่รีบ......ไว้พระองค์พร้อมเมื่อใดเราค่อยคุยกันอีกครั้งก็ได้”
“หากเสด็จแม่ไม่มีเื่ใดแล้วลูกขอทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”
***********************************************
ขันทีน้อยแผนเ้าใช้ได้นี่
อ่านแล้วชอบช่วยกดหัวใจ เป็กำลังให้นักเขียนด้วยนะจ๊ะ ขอบคุณคะนามปากกา K.P.STOM
ebook วางจำหน่ายแล้วนะคะ https://www.mebmarket.com/ebook-239246-
174
