ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

     ผู้คนภายนอก ตำหนักองค์หญิง เมิ่งอี้ต่างพากัน ซุบซิบนินทา เมื่อข่าวคราว ความวุ่นวายภายในตำหนัก ขององค์หญิง แพร่งพรายออกไป

นางใน คนหนึ่งไต่ถามไปที่หญิงสาวที่เดินมาด้วยกัน

"เจ้ารู้ข่าวหรือเปล่า เหมือนว่าเมื่อเช้า จะมีเหตุการณ์ความวุ่นวายเกิดขึ้น เหมือนว่าพวกองครักษ์ช่วงนี้จะวุ่นวายกันไม่น้อย เพราะเชลยศึกสงครามเพียงคนเดียว"

"ข้าก็ได้ยินมาเช่นกัน แต่เหตุใดองค์หญิงของเราถึงได้ ไปช่วยเชลยศึกสงคราม กันเล่า"

นางในคนหนึ่งเอ่ยเตือน "พวกเจ้าอย่าเสียงดังไป เหมือนว่า องค์หญิง เมิ่งอี้ จะรู้จักเชลยคนนั้นเป็นการส่วนตัว ว่ากันว่าถึงกับพิจารณาเรื่องแต่งงานกับตระกูล เยี่ย ในเวลานี้แล้ว"

นางในอีกคนเอ่ยพูดขึ้นมาด้วยสีหน้า ไม่ค่อยพอใจ นางใน คนอื่นๆ นัก "เจ้ารอดูท่าทีไปก่อน เดียวองค์หญิง เมิ่งอี้ ก็ออกไปพูดชี้แจง เวลานั้นพวกเราจะได้รู้ความจริง อย่ามาพูดลับหลัง องค์หญิง เมิ่งอี้ เช่นนี้"

*********************************************

...ภายใน ตำหนักของ องค์หญิงเมิ่งอี้ ในยามนี้เวลาก็ผ่านไป 3ชั่วยามได้แล้ว หลังจากความวุ่นวายด้านหน้าตำหนักจบลง ในยามนี้อี้เฉินที่นั่งขัดตะหมาด อยู่บนเตียง บาดแผลของเขาค่อยๆ ผสานตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็ว มันทำให้พวกนางสองคนที่เฝ้าดูอี้เฉินอยู่ตลอดเวลา ถึงกับตกตะลึงกับร่างกายของอี้เฉินไม่น้อย มันเร็วกว่าที่พวกนางคาดการณ์ไว้มาก บาดแผลของอี้เฉินหายรวดเร็วเกินไป แถมปราณพลังของ อี้เฉินที่ปลดปล่อยออกมายัง เต็มไปด้วยกลิ่นอายความตายคาวเลือดรอยคละคลุ้ง ปราณพลังสีแดงแพร่กระจายทั่วตัวอี้เฉิน หมุนวนดูดปราณพลังฟ้าดินที่น้อยนิดรอบๆ มาฟื้นฟูร่างกายที่บาดเจ็บ

เยี่ยฉินนางพูดโพล่งขึ้นมาด้วยความตกใจ "เหตุใดปราณพลังสีดำของเด็กหนุ่มหายไป แล้วเปลี่ยนมาเป็นปราณพลังสีแดงฉานราวเลือดกันเล่า"

องค์หญิงเมิ่งอี้ นางเองก็แปลกใจ "หรือนี่อาจจะเป็นความลับของอี้เฉินก็เป็นได้ ที่ทำให้แม่ทัพใหญ่สนใจ"

"ก็อาจจะเป็นไปได้" เยี่ยฉิน ตัวนางยิ่งดูใบหน้าของเด็กหนุ่มมากเท่าใดตัวนางยิ่งไม่ชอบใจ ครั้งแรกที่นางปะทะกับอี้เฉิน อี้เฉินไม่ได้มีปราณพลังเช่นนี้ นางเห็นเพียงปราณพลังสายฟ้า สีแดงฉานแลบแปลบปลาบทั่วกายา แต่ในยามนี้อี้เฉินกลับปลดปล่อยปราณพลังสีแดงฉานราวเลือดออกมา ยิ่งนางครุ่นคิดนางยิ่งหวาดกลัวในตัวของอี้เฉิน หรือว่าเขาจะมีปราณพลังทั้ง 3แบบ มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน นางส่ายหัวตัวเองอย่างแรงอยู่หลายครั้งด้วยความไม่อยากเชื่อ กับสิ่งที่นางคิดออกมา

    องค์หญิงเมิ่งอี้ นางถอนหายใจยาวออกมา "เหมือนว่า ข้าไม่จำเป็นต้องห่วง สหายน้อยในอดีตของข้าอีกต่อไปแล้ว หากเป็นเช่นนี้ต่อไปในยามเย็นของวันนี้บาดแผลของเขา คงหายสนิท ข้าฝากเจ้าดูแล สหายน้อยของข้าด้วยเยี่ยฉิน คงถึงเวลาที่ตัวข้าต้องออกไปอธิบายเรื่องราวต่างๆ กับเหล่าผู้อาวุโสแล้ว"

"ข้าเข้าใจแล้ว องค์หญิงเมิ่งอี้ แต่ข้าไม่รับปากท่าน ว่าข้าจะรั้งตัวเขาไว้ได้หรือไม่" นางชักไม่มีความมั่นใจว่าจะหยุดเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ได้อีกต่อไป แค่ปราณพลังที่เด็กหนุ่มปลดปล่อยออกมา มันก็ทำให้นางรู้สึกถึงแรงกดดัน

องค์หญิงเมิ่งอี้ ยกยิ้มให้นางก่อนจะเดินจากไปภายนอกตำหนัก นางเตรียมใจที่จะแบกรับทุกๆ สิ่ง จากแม่ทัพใหญ่ที่ออกคำสั่งมาให้ตัวนาง หมายเข้าไปพูดคุยภายในห้องประชุมอีกครั้ง เหมือนในยามนี้ เหล่าผู้อาวุโสเองก็ยังไม่ได้ข้อสรุป เรื่องการรับมือกับกลุ่มคนต่างโลกที่เข้ามาเยือนยังดินแดนของพวกเขา หมายช่วงชิงสมบัติจากดินแดนแห่งนี้ไป

.....เมิ่งอี้ นางที่เดินเข้าไปภายในห้องประชุม สายตาหลายๆ คู่ของเหล่าผู้อาวุโสชรา ต่างจับจ้องไปที่นางอย่างไม่วางตา แต่ก็ไม่มีใครกล้าปริปากถามนางแม้แต่น้อย มองไปที่แม่ทัพเยี่ยหาญกวง แต่มันกลับผิดคาด แม่ทัพใหญ่กลับสงบนิ่ง นั่งฟังข้อเสนอต่างๆ ของเหล่าผู้อาวุโสชราไม่มีท่าทีว่าจะไต่ถาม องค์หญิงเมิ่งอี้แม้แต่น้อย

พวกเขานั่งประชุมไปอยู่นานสองนาน แม่ทัพใหญ่เองก็นิ่งเงียบไร้คำพูดใด เหมือนเขากำลังครุ่นคิดบางอย่างอยู่ เหล่าผู้อาวุโสหลายๆ คน มีสีหน้าไม่สู้ดีนักนี่ก็ผ่านเวลาไปหลายชั่วยาม แต่พวกเขาก็ไม่มีข้อสรุปอะไร แถมแม่ทัพใหญ่ก็ไม่เปิดปากพูดอะไรมาอยู่นาน จนภายในห้องประชุมเต็มไปด้วยบรรยากาศที่น่าอึดอัด

*******

......ภายในตำหนักขององค์หญิงเมิ่งอี้ อี้เฉินที่นั่งรักษาบาดแผล ของเขาไปได้หลายส่วน จวนบาดแผลของเขาแทบจะหายสนิท หลงเหลือเพียงบาดแผลภายในที่ยากจะรักษา ตกค้างอยู่ไม่น้อย เขาลุกขึ้นจากเตียงขึ้นมาในทันที

เยี่ยฉินที่นั่งจิบชาอยู่ที่โต๊ะกลางห้อง นางถึงกับตกใจเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า มือของนางหยิบกระบี่จากในแหวนมิติออกมาทันที ก่อนชี้มันไปที่อี้เฉินอย่างไม่ลังเล "เจ้าหยุดเดียวนี้ เจ้าลืมคำสั่งขององค์หญิง ไปแล้วงั้นหรือ ว่าห้ามเจ้าออกไปจากที่แห่งนี้"

อี้เฉินไม่มีท่าทีจะหยุดฝีเท้า เดินมาหยุดตรงหน้า เยี่ยฉิน "ช่างเป็นกระบี่ที่สวยจริงๆ" ก่อนมือของเขาจะไปจับที่ใบกระบี่ที่ทำมาจาก แร่หินส่องแสงสีขาวดั่งงาช้าง

"ถุย ถุย เจ้าคิดจะชมกระบี่ของข้า แต่เจ้าไม่แม้จะเปิดดวงตามองมัน ข้าว่าเจ้าสมองไม่ดีแล้วละ"

"ข้าก็มองมันอยู่นี่ไง เจ้าไม่คิดเช่นนั้นหรือ" อี้เฉินส่ายหัวแต่ดวงตาของเขาปิดสนิท แต่ก็มองเห็นสิ่งที่อยู่รอบๆ ได้อย่างชัดเจน เขาชักอยากรู้วิธีควบคุมดวงตาของเขาเสียแล้ว ไม่เช่นนั้นเขาได้หลับตาไปตลอดชาติเป็นแน่ หากยังควบคุมดวงตาคู่นี้ไม่ได้

"บาดแผลของเจ้า ไม่ใช่ว่ายังไม่หายงั้นหรือเหตุใด เจ้าต้องเอาแต่หลับตาด้วย"

อี้เฉินเพียงส่ายหัว "เชิญเจ้านั่งลงก่อน ข้าไม่คิดหนีไปไหน หากเจ้าอยากทดสอบข้า เล่นหมากล้อมกับข้าซักตาไหมเล่า แล้วเจ้าจะเข้าใจเอง" ก่อนอี้เฉินจะรินชาให้นางเพื่อเป็นมารยาท ยกยิ้มให้นางแต่แฝงด้วยท่าทีขี้เล่น

เยี่ยฉินนางที่เห็นใบหน้าของอี้เฉิน ถึงกับหนังตากระตุกน้อยๆ นางเองก็อยากรู้อี้เฉินจะมาไม้ไหน "ได้ๆ ข้าเองก็ไม่คิดแพ้เจ้าเรื่องนี้หรอกนะ"

.......................

      เหล่าผู้อาวุโสชรา ใช้เวลาภายในห้องประชุม รากยาวจนไปถึงยามเย็น แต่ก็ไม่มี ข้อเสนอ อันใดที่ถูกใจแม่ทัพใหญ่แม้แต่น้อย ตัวเขาไม่เปิดปากพูดคำใดออกมาแม้แต่คำเดียวในระหว่างการประชุม จวนช่วงเวลาในการประชุมของวันนี้ใกล้ที่จะสิ้นสุดลง แม่ทัพใหญ่เยี่ยหาญกวง ถึงจะเปิดปากพูดมันออกมา เขาไต่ถามไปที่องค์หญิง

"องค์หญิงท่านมีข้อเสนออะไร หรือไม่"

หลายๆ คนที่เตรียมจะลุกออกจากที่นั่ง ต่างพากันตัวแข็งค้าง สายตาหลายๆ คู่ จับจ้องมองไปที่องค์หญิงเมิ่งอี้ เป็นตาเดียว อยากจะรู้เหมือนกันองค์หญิงจะคิดเช่นไร ไหนจะเรื่องเชลยศึกคนนั้นอีก ที่พวกเขาไม่กล้าที่จะไต่ถาม

       ทันทีที่เมิ่งอี้ได้ยินสิ่งที่แม่ทัพใหญ่เอ่ยพูดขึ้นมา มันทำให้นางผิดคาดกับคำถามนี้ไม่น้อย ไม่คิดแม่ทัพใหญ่จะถามความเห็นของนาง ตามหลักนางแทบไม่มีสิทธิ์พูดในพื้นที่ประชุมแห่งนี้เสียด้วยซ้ำ เมื่อนางได้โอกาสนั้นนางจึงคิดจะช่วยให้ อี้เฉิน ออกไปภายนอกดินแดนนี้อย่างปลอดภัย หากอี้เฉินยังอยู่ดินแดนแห่งนี้ได้ตายกลายเป็นศพเข้าสักวันเป็นแน่

"ข้าว่า เราควรส่งเหล่าจอมยุทธ์ยอดฝีมือไปซัก3-4คน เพื่อแย่งชิงของล้ำค่า กับกลุ่มคนต่างโลก อย่าให้สมบัติของ จักรพรรดิผู้ร่วงหล่นตกไปอยู่ในกำมือของพวกต่างโลก เป็นอันขาด ท่านคิดเห็นว่าเช่นไร"

เหล่าผู้อาวุโสได้ยินก็ต่างพากันพยักหน้ารับ ไม่เว้นแม้แต่นายกองเยี่ยฉุนที่ยืนอยู่ด้านหลังแม่ทัพใหญ่

นางเอ่ยพูดออกมาอีกครั้ง "หากพวกท่านไม่ถือสา ข้าจะนำพากลุ่มคนเหล่านั้น ไปทำภารกิจนี้เอง"

แต่เมื่อหลายๆ คนได้ยินคำพูดขององค์หญิง ต่างพากันส่ายหัว เอ่ยค้านในทันที"ไม่ได้ ไม่ได้ องค์หญิงเมิ่งอี้ มันเสี่ยงเกินไป แล้วอีกอย่างถึงพวกเราจะรวมตัวกันก็ใช่ว่าจะเป็นคู่มือของกลุ่มคนต่างโลก"

ชายชราอีกคนเอ่ยเสริมใน ทันที "ใช่ๆ หากท่านเป็นอะไรไป พวกเราดินแดนจันทราทมิฬไม่ตกที่นั่งลำบากงั้นหรือ"

นายกองเยี่ยฉุน เขาเองก็เอ่ย คัดค้านขึ้นมาเช่นกัน "องค์หญิง ท่าน คงไม่ใช่ว่าอยากจะช่วยสหายของท่านงั้นหรือ ถึงคิดกลอุบายนี้ขึ้นมา"

      ก่อนที่สายตาหลายๆ คู่จะจับจ้องไปที่ นายกองเยี่ยฉุน มีบางคนเห็นด้วยกับความคิดนั้นของเยี่ยฉุน เด็กหนุ่มคนนี้ช่างฉลาดหลักแหลม สมกับเป็นคนสนิทของแม่ทัพใหญ่ ถึงอายุจะยังน้อย แต่ก็เป็นอันดับต้นๆ ของเหล่าจอมยุทธ์ขั้นพลัง กษัตริย์

องค์หญิง เมิ่งอี้ นางถอนหายใจยาวออกมา ไม่คิดนางจะไม่สามารถปิดบังชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าได้ นางเอ่ยพูดด้วยท่าทีจริงจัง "ข้าจะบอกอะไรให้ทุกคนตรงนี้ให้ได้รับรู้ เด็กหนุ่มผมขาวคนนั้น เขาไม่ใช่คนของดินแดนร้อยแคว้น แม้แต่คนของสองดินแดนใหญ่ก็ไม่ใช่เช่นกัน พวกท่านคงรู้ ว่าข้าหมายความว่าเช่นไร เขาไม่ใช่ศัตรูของเรา"

     เหล่าผู้อาวุโสที่รู้ถึงกับ หายใจหนักอย่างรุนแรง บางคนที่รู้ถึงกับ ตกใจไม่น้อย พวกเขารู้ดีเมิ่งอี้ที่ถูกส่งไปอยู่ต่างดินแดนที่ไกลแสนไกล มาหลายปีตั้งแต่ยังเยาว์วัย ไม่คิดเด็กคนนั้นก็มาจากดินแดนแห่งนั้นเช่นกัน เด็กหนุ่มผมขาว ต้องข้ามผ่านป่าไร้สิ้นสุดมาเป็นแน่ ไม่คิดจะมีคนข้ามผ่านป่าแห่งนั้นมาได้ มันบ่งบอกถึงศักยภาพของเด็กหนุ่มผมขาว ว่าไม่ธรรมดา แทบไม่ต่างอะไรจากเหล่านายน้อยตระกูลใหญ่ ทำให้หลายๆ คนเริ่มหวาดหวั่น ยิ่งเขารู้ความจริงของเด็กหนุ่มมากเท่าใด พวกเขายิ่งอยากฆ่าเด็กหนุ่มทิ้ง ไม่อยากให้เติบโตไปมากกว่านี้

บางคนที่ไม่รู้ความ ต่างพากันไต่ถามไปที่เหล่าผู้อาวุโสชรา แต่พวกเหล่าผู้อาวุโสชราที่รับรู้เรื่องราว พวกเขาไม่ได้ปริปากพูดออกไป ถึงดินแดนแห่งนั้นจะเล็กเป็นอย่างมาก มีนามว่าดินแดนห้าอาณาจักร แต่ก็ถือเป็นดินแดนแห่งความลับ บนโลกแห่งนี้เช่นกัน พวกเขาที่ส่งองค์หญิงไปเติบโตที่นั่น ไม่คิดว่าจะมีจอมยุทธ์ในที่แห่งนั้นมาสร้างชื่อยัง ดินแดนแห่งนี้ด้วย

แม่ทัพใหญ่ยกยิ้ม "องค์หญิง ท่านคิดจะใช้เขาให้ออกไปช่วงชิงสมบัติมาให้พวกเราเหล่าดินแดนจันทราทมิฬ งั้นหรือ"

องค์หญิงเมิ่งอี้ นางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ "ท่านเองก็น่าจะเห็นศักยภาพของเด็กหนุ่ม นำเขามาใช้งาน มันจะไม่เกิดประโยชน์มากกว่าหรือ ท่านแม่ทัพใหญ่"

แม่ทัพใหญ่เขาลุกขึ้นยืนจากที่นั่งในทันที "ยอดเยี่ยม เอาเช่นนั้นก็ได้ ข้าจะส่งเยี่ยฉุนไปช่วยเจ้าอีกแรงองค์หญิงเมิ่งอี้ หากไอ้เด็กผมขาวนั้นมัน คิดหนีเจ้า ฆ่าสังหารมันในทันที โดยไม่มีข้อยกเว้น"

     เยี่ยฉุนเขาคำนับไปที่แม่ทัพใหญ่ในทันที "น้อมรับคำสั่ง ท่านแม่ทัพใหญ่ ข้าจะไม่ใจอ่อนกับเขาเป็นอันขาด"

เมื่อองค์หญิงเมิ่งอี้ได้ยินคำจากปากของ ชายหนุ่ม นามว่า เยี่ยฉุน ทำให้นางถึงกับหน้ามืดทะมึนไม่คิดแผนที่นางวางไว้จะพังเสียหมด เหมือนว่า ชายหนุ่มคนนี้จะทำตามคำสั่งของแม่ทัพใหญ่เป็นแน่ ถ้าอี้เฉินคิดหนี ตัวนางชักลังเล ไม่คิดเยี่ยฉุนที่ดู อ่อนน้อมถ่อมตน จะเก็บซ่อนความน่ากลัวไว้มากถึงเพียงนี้ ต่อให้เป็นอี้เฉินในยามนี้ก็ใช่ว่าจะต่อกรได้สบายๆ เหมือนเขาจะอยู่ขั้นพลัง กษัตริย์ ระดับปลาย

.....ไม่นานการประชุมที่แสนยาวนานก็จบลงเสียที แม่ทัพใหญ่ที่เดินจากไปจากห้องประชุม ปากของเขา ยกยิ้มขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์

ไม่คิดองค์หญิงจะมาใช้ลูกไม้ ปล่อยแกะออกจากฝูงหมาป่า

เขาจึงจัดเตรียมแผนสังหารแกะที่หลุดจากฝูงไว้เสียเลย หากเด็กหนุ่มคิดหนี เด็กหนุ่มผมขาวได้ตายแน่ แล้วอีกอย่าง คิดซะว่าให้เยี่ยฉุนได้สานความสัมพันธ์กับองค์หญิงเมิ่งอี้ไปในตัว