ตอนที่ 1: ผู้ทะลุมิติไร้ปราณ กับ ปืนมหาประลัยกลืนกินมวลสาร
ป่าดงดิบแห่งเทือกเขาหมอกคลั่ง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความชื้นและกลิ่นคาวเืที่ลอยมาตามสายลม ท่ามกลางต้นไม้โบราณที่สูงเสียดฟ้าจนบดบังแสงอาทิตย์ ทิ้งไว้เพียงเงามืดที่ทอดตัวยาวอยู่บนพื้นดินชื้นแฉะ ร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งนอนหอบหายใจรวยรินอยู่ใต้รากไม้ขนาดมหึมา เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นเต็มไปด้วยคราบดินและรอยขีดข่วน
เขาชื่อ 'จ้าวหาน'
ลมหายใจของจ้าวหานพ่นออกมาเป็ไอขาวท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็นของป่าดงดิบลึก ความรู้สึกแรกที่โจมตีระบบประสาทของเขาไม่ใช่ความเ็ปจากการาเ็ แต่เป็ 'ความหิว' หิวในระดับที่กัดกินทะลวงลงไปถึงกระเพาะและลำไส้ ราวกับว่าอวัยวะภายในกำลังจะบดย่อยตัวมันเองเพื่อประทังชีวิต
"บ้าเอ๊ย... ทะลุมิติมาทั้งที ทำไมต้องมาอยู่ในร่างของคนที่กำลังจะอดตายด้วย" เด็กหนุ่มสบถออกมาเบาๆ ขณะพยายามพยุงร่างที่หนักอึ้งให้ลุกขึ้นนั่งพิงโขดหินใหญ่
ย้อนกลับไปเมื่อหกชั่วโมงก่อน เขาคือช่างกลหนุ่มและผู้ชื่นชอบฟิสิกส์ในยุคโลกอนาคตอันไกลโพ้น แต่จู่ๆ ก็ลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กหนุ่มชื่อเดียวกันใน 'ทวีปเทียนหยวน' โลกที่ขับเคลื่อนด้วยพลังลมปราณ ผู้คนเหาะเหินเดินอากาศและบดขยีู้เาด้วยฝ่ามือ ทว่าร่างที่เขาเข้ามาอาศัยอยู่นี้กลับเป็เพียงขยะของตระกูลสาขา ผู้ซึ่งไร้รากิญญา ไม่สามารถััพลังปราณได้แม้แต่หยดเดียว สิ่งเดียวที่เ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ให้คือคัมภีร์ฝึกกายาโกโรโกโสชื่อว่า 'วิชากายาหินผา' และร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักจนกล้ามเนื้อแข็งแกร่งกว่าคนปกติเล็กน้อย แต่กระนั้นมันก็แลกมาด้วยความ้าอาหารที่มากกว่าคนทั่วไปถึงสามเท่า
แสงแดดรำไรสาดส่องลงมาผ่านรอยแยกของใบไม้หนาทึบ ทอดเป็เงามืดของกิ่งไม้ลงบนใบหน้าซีดเซียวของเขา จ้าวหานยกแขนขวาขึ้นมาดู บนท่อนแขนมีรอยสักรูปวงกลมเรขาคณิตสีดำสนิท ซึ่งเป็สิ่งเดียวที่ติดตัวเขามาจากโลกเดิม มันคือ 'สัญลักษณ์มิติเก็บของส่วนตัว' เทคโนโลยีขั้นสุดยอดจากอนาคตหนึ่งแสนปีที่เขาเป็คนประดิษฐ์ขึ้นเอง
โฮก!
เสียงคำรามต่ำตรรกะก้องดังมาจากพุ่มไม้เบื้องหน้า ปลุกจ้าวหานให้หลุดจากห้วงความคิด กลิ่นเหม็นสาบคล้ายเนื้อเน่าลอยปะทะจมูก ดวงตาสีแดงก่ำคู่หนึ่งสว่างวาบขึ้นในพุ่มไม้ทึบ มันคือ 'หมาป่าขนเหล็ก' สัตว์อสูรระดับหนึ่งที่มีขนาดเท่ากับลูกวัว ลำตัวของมันปกคลุมด้วยขนที่แข็งและแหลมคมราวกับเข็มโลหะ น้ำลายสีเขียวขุ่นหยดแหมะลงบนพื้นดินจนเกิดควันคละคลุ้ง บ่งบอกถึงความเป็พิษที่ซ่อนอยู่
หมาป่าขนเหล็กจ้องมองจ้าวหานราวกับมองเห็นเนื้อชิ้นโตที่ไม่มีทางสู้
"เวรเอ๊ย มาได้จังหวะพอดีเลยนะไอ้หมาเวร" จ้าวหานกัดฟันแน่น พยายามรีดเร้นพลังกายจากกล้ามเนื้อที่เหลืออยู่น้อยนิด วิชาขัดเกลากายาหินผาขั้นที่หนึ่งของเขาทำให้ิัหนาขึ้นก็จริง แต่ถ้าโดนเขี้ยวของสัตว์อสูรตัวนี้กัดเข้าเต็มแรง ก็คงไม่ต่างอะไรกับการเอาเต้าหู้ไปขูดกับกระดาษทราย
หมาป่าขนเหล็กไม่รอช้า มันย่อตัวลงและสปริงข้อเท้าพุ่งกระโจนเข้าหาเด็กหนุ่มด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ อ้าปากกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวสีเหลืองที่พร้อมจะบดขยี้กระดูก
ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็ความตายนั้นเอง จ้าวหานใช้นิ้วชี้ซ้ายกดลงไปบนรอยสักเรขาคณิตที่แขนขวาอย่างแรง
"เปิดการทำงานมิติย่อย!"
วาบ!
แสงสีฟ้าสว่างวาบออกมาจากรอยสัก รอยแยกมิติขนาดเล็กปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าเขา จากนั้นวัตถุสีดำทมิฬขนาดมหึมาก็ร่วงหล่นลงมาสู่อ้อมแขนของจ้าวหาน น้ำหนักของมันทำให้เขาต้องทรุดเข่าลงกระแทกพื้นดิน มันคืออาวุธหน้าตาประหลาดที่มีความยาวเกือบสองเมตร ตัวปืนทำจากโลหะสีดำด้านที่ดูดกลืนแสงทั้งหมด ผิวััเรียบเนียนไร้รอยต่อ ไม่มีช่องใส่ะุ ไม่มีแม้แต่ไกปืนแบบปกติ มีเพียงพานท้ายปืนที่มี 'เข็มนาโน' สีเงินวาววับนับพันเล่มยื่นออกมา
นี่คือผลงานชิ้นเอกของเขา 'ปืนมหาประลัยกลืนกินมวลสาร'
ทันทีที่จ้าวหานประทับพานท้ายปืนเข้ากับร่องไหล่ขวา เข็มนาโนนับพันเล่มก็แทงทะลุิั เสียบเจาะลึกลงไปถึงชั้นกล้ามเนื้อและกระดูกดำของเขาอย่างรวดเร็ว
"อ๊ากกกก!" จ้าวหานร้องลั่นด้วยความเ็ป รู้สึกเหมือนมีเหล็กแหลมร้อนจัดนับพันแทงทะลุเข้าไปในร่างกาย แต่นี่คือกระบวนการเชื่อมต่อที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ อาวุธชิ้นนี้ไม่มีแหล่งพลังงานภายนอก เชื้อเพลิงเดียวของมันคือ 'ร่างกายของผู้ใช้'
ท่ามกลางความเ็ปที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เสียงเครื่องจักรเ็าแต่มักคุ้นก็ดังก้องขึ้นภายในหัวของจ้าวหานโดยตรงผ่านการเชื่อมต่อทางระบบประสาท
[ระบบเชื่อมต่อสมบูรณ์... ตรวจพบสัญญาณชีพผู้ใช้งาน จ้าวหาน]
[วิเคราะห์สถานะร่างกาย... โอ้โห เ้านาย นี่คุณไปทำอะไรมาเนี่ย? มวลกล้ามเนื้อลดลงไปตั้งสิบสองเปอร์เซ็นต์ ไขมันแทบไม่เหลือ กระดูกก็เปราะบางราวกับกิ่งไม้แห้ง คุณคิดจะใช้ร่างกากๆ แบบนี้มาเป็เชื้อเพลิงให้ผมจริงๆ เหรอ?]
เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและหยิ่งยโส มันคือ 'ศูนย์' (Zero) จิติญญาระดับควอนตัมที่สถิตอยู่ในปืนกระบอกนี้
"หุบปากไปเลยไอ้ศูนย์! ถ้าแกไม่ช่วยฉันยิงไอ้หมาเวรนั่น แกก็เตรียมตัวเป็เศษเหล็กนอนกอดศพฉันในป่านี้ได้เลย!" จ้าวหานเถียงกลับในใจขณะที่พยายามแบกน้ำหนักของปืนและเล็งปากกระบอกไปทางหมาป่าขนเหล็กที่กำลังชะงักงันเพราะแสงสีฟ้าเมื่อครู่
[แหม ขู่เก่งจังเลยนะครับเ้านาย ก็ได้ๆ เพื่อไม่ให้ผมต้องหาภาชนะใหม่... ตรวจพบเป้าหมาย สัตว์อสูรระดับต่ำต้อย พลังทำลายที่้าคือระดับ 1 'ปฐีสะท้าน' แบบไม่เต็มกำลังก็เกินพอแล้วครับ... กรุณาสั่งการ]
หมาป่าขนเหล็กตั้งหลักได้ มันส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวและกระโจนเข้าใส่อีกครั้ง คราวนี้ความเร็วของมันเพิ่มขึ้นเป็เท่าตัว หมายจะปลิดชีพเหยื่อในพริบตาเดียว
"ศูนย์! โหลดระดับ 1 แบบไม่เต็มกำลัง!" จ้าวหานะโลั่น
[รับคำสั่ง โหลดระดับ 1 เริ่มต้นกระบวนการสลายมวลสาร]
วิ้งงงง!
ตัวปืนสีดำสนิทเริ่มสั่นะเืเบาๆ เส้นสายสีฟ้าครามปรากฏขึ้นบนผิวโลหะราวกับเส้นเืที่กำลังสูบฉีด จ้าวหานรู้สึกถึงความปวดแปลบที่ท่อนแขนขวา ราวกับว่าเนื้อเยื่อและกล้ามเนื้อขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยกำลังถูกฉีกกระชากและถูกดูดกลืนหายไปในตัวปืน
ทันใดนั้นเอง ระบบป้องกันอัตโนมัติก็ทำงาน
[กางบาเรียระดับ 1: Refractive Skin]
แผ่นฟิล์มแสงสีฟ้าใสบางเฉียบปรากฏขึ้นคลุมรอบร่างกายของจ้าวหานราวกับิัชั้นที่สอง มันแนบสนิทไปกับเสื้อผ้าและใบหน้า เป็จังหวะเดียวกับที่กรงเล็บของหมาป่าขนเหล็กฟาดลงมาที่หน้าอกของเขาพอดี
ตึง!
เสียงปะทะดังสนั่นราวกับตีระฆังใบใหญ่ กรงเล็บที่สามารถฉีกเหล็กกล้าได้กลับถูกสะท้อนออกไปโดยสิ้นเชิง หมาป่าขนเหล็กกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความสับสน บาเรียระดับ 1 ป้องกันการโจมตีทางกายภาพได้อย่างสมบูรณ์แบบ จ้าวหานไม่รู้สึกถึงแรงกระแทกแม้แต่น้อย มีเพียงความรู้สึกคันยุบยิบที่ิัเท่านั้น
"กินมวลสารฉันไปแล้ว ก็คายมันออกมาซะ!" จ้าวหานแสยะยิ้ม ั์ตาสะท้อนแสงสีฟ้าจากตัวปืน
ปากกระบอกปืนยังคงเรียบง่าย ไม่ได้แยกออก แต่แกนพลังงานภายในส่องแสงสว่างวาบ เขาใช้นิ้วโป้งกดลงบนปุ่มััด้านข้างที่เป็เสมือนไกปืน
เปรี้ยงงงงงง!
ไม่มีเสียงปืนะเิแบบดินปืน มีเพียงเสียงอากาศถูกฉีกกระชากอย่างรุนแรง ลำแสงปรมาณูสีฟ้าครามขนาดเท่ากำปั้นพุ่งแหวกอากาศออกจากปากกระบอกปืน มันพุ่งทะลวงเข้าใส่กลางลำตัวของหมาป่าขนเหล็กด้วยความเร็วที่สายตาไม่อาจจับได้
พรึบ!
ไม่มีการต่อต้าน ไม่มีการนองเื ลำแสงนั้นเปลี่ยนมวลสารของสัตว์อสูรให้กลายเป็ความร้อนและความดันมหาศาลในเสี้ยววินาที ร่างของหมาป่าขนเหล็กถูกระเหยกลายเป็ไอสีแดงฉานหายไปในอากาศธาตุ พลังทำลายล้างทะลุทะลวงต่อไปด้านหลัง กวาดเอาต้นไม้โบราณขนาดสามคนโอบให้ขาดสะบั้นไปถึงห้าต้นรวด ก่อนที่ลำแสงจะสลายไป ทิ้งไว้เพียงรอยไหม้เกรียมเป็แนวยาวบนพื้นดินและควันร้อนระอุที่ลอยคลุ้ง
จ้าวหานเบิกตากว้าง แม้เขาจะเป็คนสร้างมันขึ้นมา แต่นี่คือครั้งแรกที่เขาได้เห็นอานุภาพของการเปลี่ยนมวลเป็พลังงานด้วยตาตัวเองในโลกแห่งความจริง การเปลี่ยนมวลเพียงเสี้ยวไมโครกรัมให้เป็พลังงานบริสุทธิ์ ช่างเป็สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวและทรงพลังอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
[เป้าหมายถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ อานุภาพการยิงระดับ 1 เสถียรดีมาก บาเรียทำการยกเลิก... ถอนเข็มนาโน] เสียงของศูนย์รายงานในหัว
เข็มนาโนหดตัวกลับเข้าไปในพานท้ายปืน จ้าวหานรีบเก็บมันกลับเข้าไปในมิติส่วนตัวทันที เพราะน้ำหนักของปืนตอนนี้มากเกินกว่าที่ร่างกายอันอ่อนล้าของเขาจะแบกรับไว้ได้ตลอดเวลา
"ฟู่..." เด็กหนุ่มถอนหายใจยาว ทรุดตัวลงนั่งพิงต้นไม้อีกครั้ง เขาตรวจสอบร่างกายตัวเอง บาเรียปกป้องเขาได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ การยิงระดับ 1 แบบไม่เต็มกำลังไม่ได้ทำให้เขาาเ็ แต่สิ่งที่ตามมากลับเลวร้ายยิ่งกว่า
โครกคราก!
เสียงกระเพาะอาหารร้องประท้วงดังลั่นป่า ความหิวที่รุนแรงอยู่แล้วทวีคูณขึ้นเป็สิบเท่า! การถูกปืนดูดมวลร่างกายไปใช้ แม้เพียงเล็กน้อย แต่มันก็ดึงเอาพลังงานสะสมในกล้ามเนื้อของเขาไปด้วย ร่างกายที่ฝึกวิชากายาหินผาเริ่มเรียกร้องหาอาหารอย่างบ้าคลั่งเพื่อมาเติมเต็มส่วนที่สึกหรอ
"บ้าเอ๊ย... หิว หิวจนไส้จะขาดแล้ว" จ้าวหานกุมท้องตัวเอง ใบหน้าซีดเผือด เขารีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นและเดินโซเซไปที่จุดที่หมาป่าขนเหล็กเคยยืนอยู่
สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงรอยไหม้ดำและหลุมตื้นๆ บนพื้นดิน
"ศูนย์! แกทำอะไรลงไป! แกยิงซะไม่เหลือแม้แต่ซาก แล้วฉันจะเอาอะไรกินวะ!" จ้าวหานสบถลั่นป่าอย่างหัวเสีย สัตว์อสูรระดับหนึ่งน่าจะมีเนื้อให้เขาย่างกินประทังชีวิตไปได้หลายวัน แต่ตอนนี้มันระเหิดกลายเป็อากาศธาตุไปหมดแล้ว!
[อ้าว เ้านายก็ไม่ได้สั่งให้ผมปรับโหมด 'ย่างสุกพอดี' นี่ครับ คุณสั่งให้ยิงทำลาย ผมก็ทำตามหน้าที่อย่างสมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว... ทีหลังถ้าอยากกินเนื้อย่าง กรุณาใช้กำลังแขนตัวเองไปทุบมันสิครับ อย่ามารบกวนเทคโนโลยีระดับสูงอย่างผม] เสียงของจิติญญาปืนตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท
"ไอ้ปืนเวร..." จ้าวหานแทบอยากจะทุบหัวตัวเอง เขาพยายามกวาดสายตามองไปรอบๆ เงามืดของต้นไม้เริ่มทอดยาวมากขึ้นเรื่อยๆ บ่งบอกว่าดวงอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้ว หากเขาหาอะไรกินไม่ได้ภายในคืนนี้ เขาอาจจะตายเพราะอดตายหลังจากเพิ่งรอดชีวิตมาได้ไม่ถึงห้านาที
ในขณะที่กำลังสิ้นหวัง จมูกของเขาก็ได้กลิ่นหอมประหลาดโชยมากับสายลม มันเป็กลิ่นของสมุนไพรบางอย่างที่อบอวลไปด้วยพลังงานบริสุทธิ์ จ้าวหานสูดลมหายใจลึกๆ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
"กลิ่นนี้... หญ้าปราณโลหิต! ต้องใช่แน่ๆ" ความรู้จากความทรงจำเดิมบอกเขาว่า หญ้าชนิดนี้มีสรรพคุณในการบำรุงเืและเสริมสร้างกล้ามเนื้อ เหมาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ฝึกวิชากายา
จ้าวหานกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ รวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายเดินตามกลิ่นนั้นไปลึกเข้าไปในป่า โดยไม่รู้เลยว่า การตามกลิ่นสมุนไพรครั้งนี้ จะนำพาเขาไปพบกับการเผชิญหน้ากับมนุษย์คนแรกในโลกใบนี้...
[เตือนความจำนะครับเ้านาย... มวลกายาของคุณตอนนี้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินมาก รีบหาอะไรยัดเข้าปากซะ ก่อนที่ผมจะหิวแล้วเผลอกินกระดูกคอของคุณแทน] ศูนย์พูดทิ้งท้าย
"เออ รู้แล้วน่า! คอยดูเถอะ สักวันฉันจะฝึกกายาให้แกร่งจนแกดูดพลังไปใช้เท่าไหร่ก็ไม่หมดให้ดู!"
การเดินทางของชายหนุ่มผู้ทะลุมิติ ที่มีอาวุธคือปืนสุดโหด ร่างกายที่โหยหาพลัง และคู่หูจิติญญาปากแจ๋ว ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วท่ามกลางความหิวโหยสุดขีด!
23K
