กาลเวลาผ่านไปเหมือนสายน้ำที่ไม่มีวันหวนกลับ เคนจินั้งอยู่กลางป่าด้วยสายตาอันเศร้าสร้อย“นี้ฉันอะไรลงไป ๆ” เขานั้งพูดประโยคเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าความกระหายเืของเขาไม่สามารถเติมเต็มได้แล้วเขาจะเจอหน้าเพื่อนๆของเขาได้อย่างไร “ต้องหาวิธีหยุดมัน ใช่แล้วเราต้องหาวิธีหยุดมัน” เมื่อตัดสินใจอย่างแน่วแน่เขาลุกขึ้นแล้วเดินหน้าต่อไป
ภายในเมืองบริเวณจุดเกิดซาร่า และจอร์จคืนชีพพร้อมกัน “โอ้!ซาร่า เป็ยังไงบ้าง” ซาร่าลูบที่คอตัวเองแล้วยิ้มออกมา“มันยอดเยี่ยมมากเลยจอร์จ เกิดมาพึ่งเคยโดนแวมไพร์กัดก็ครั้งนี้แหละ แล้วนายล่ะ”จอร์จเอามือลูบที่หน้าอกตัวเอง “ซาร่า มันยอดมากการที่ได้เห็นหัวใจตัวเองออกมาเต้นอยู่ข้างนอก มันช่างยอดจริงๆ ฮ่าๆๆ”แล้วมันก็กลายเป็ข่าวดังในเมืองว่ามีการพบแวมไพร์ในป่าก๊อบลิน จนมีการตั้งกลุ่มออกล่าแวมไพร์
เคนจิสำรวจข้าวของที่ผู้เล่นทำตกไว้ก่อนตายส่วนมากเป็ของธรรมดา และเงินอีกนิดหน่อย เคนจิยังคงเดินทางต่อไปเหมือน์เข้าข้างก่อนรุ่งเช้าเขาพบถ้ำแห่งใหม่ เมื่อเข้าไปด้านในพบว่าที่แห่งนี้นั้นมีคนอยู่ก่อนแล้วแต่เวลานี้คงไม่มีใครอยู่ เขาเริ่มสำรวจภายในถ้ำไม่นานก็มีเสียงเดินมาจากภายนอก เคนจิหลบซ่อนตัวในซอกหิน้าทันที
ชายชราผมขาวเดินเข้ามาในถ้ำ เขามองรอบๆถ้ำทำจมูกดมไปรอบๆ เคนจิกลัวว่าความกระหายเืจะเกิดขึ้นเขาอดกลั้นพยายามหายใจให้เบาบางที่สุดเพื่อไม่ให้ได้กลิ่นเืของชายชรา“หึ!!! เ้าค้างคาวน้อยหันบิน ออกมาพบข้าเดียวนี้!!!!”ชายชราะโลั่นร่างเคนจิร่วงหล่นลงมาสู่พื้นด้วยแรงกดดัน“เ้าจะอดกลั้นบังคับลมหายใจไปเพื่ออะไร ยังไงเ้าก็ไม่สามารถหยุดความกระหายเืในตัวเ้าได้” แรงกดดันมลายหายไป
เมื่อได้ยินดังนั้นเคนจิจึงหายใจปกติแล้วพบว่าความกระหายเืไม่เกิดขึ้น“ลุงเป็แวมไพร์อย่างนั้นหรอ ?” ชายชราหัวเราะเบาๆ “หึหึ ถูกต้อง!ไม่นึกว่าจะพบเจอแวมไพร์ในบริเวณป่าก๊อบลินได้ ทำไมเ้าถึงแลดูเศร้าสร้อยนัก” เคนจิเล่าเื่ราวทั้งหมดให้ชายชราฟัง“ฮ่าๆๆ!! เกิดมานับพันปีพึ่งจะเจอแวมไพร์นั้งเสียใจเพราะดูดเืคนแค่ 2 คน ฮ่าๆๆ”เคนจิก้มหน้ารับแต่มันก็คือความจริงที่แวมไพร์สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้เพราะเืคน
เคนจิทำหน้าเศร้ารู้สึกท้อใจ ชายชราเห็นเคนจิทำหน้าเศร้าก็เดินไปยังชั้นหนังสือของเขา“เฮ้อ!!! แวมไพร์หนุ่มสมัยนี้อะไรนิดหน่อย ก็ท้อใจลำบากคนแก่ๆอย่างข้าจริงๆ”เคนจิใเมื่อชายชราอ่านใจของเขาได้ “อืม~~~~ อ่ะ!! เจอแล้ว วิธีสยบความกระหายเื” เมื่อเคนจิได้ยินสิ่งที่ชายชรากล่าวเขาหันมองชายชราตั้งใจสดับฟัง “ยากเหมือนกันนะเนี้ยเ้าต้องหาเืแวมไพร์ศักดิ์สิทธิ์ 3 หยดแล้วดื่มมันในรุ่งเช้าในขณะพระอาทิตย์กำลังขึ้น”
เคนจิทำหน้าเศร้าอีกครั้งเพราะการหาเืแวมไพร์ศักดิ์สิทธิ์นั้น ยากกว่าการดับความกระหายเื“สงสัยข้าจะทำกรรมกับเ้าไว้มาก เลยมาเจอเ้าในวันนี้เ้าหนุ่ม เพียงแค่เ้ารับปากข้า ข้าจะให้เืแวมไพร์ศักดิ์สิทธิ์กับเ้า!! 3 หยด” เคนจิตกตะลึงทันทีที่ชายชรากล่าวเคนจิสบถในใจ “เขามีเืแวมไพร์ศักดิ์สิทธิ์” เคนจิพยักหน้ารับทันที“เ้าต้องสังหาราาแวมไพร์โทริให้ข้า!!”
“ติ้ง!! ท่านได้ภารกิจลับสังหาราาแวมไพร์โทริ ระยะเวลาภายใน 3 เดือนตามเวลาในเกมหากไม่สำเร็จท่าจะกลายเป็ทาสของแวมไพร์ชรา กรุณายืนยัน” เคนจิหน้าซีดเผือกทันทีภายในเวลา 3 เดือนหากเขาไม่สามารถทำได้สำเร็จเขาจะต้องกลายเป็ทาสของชายชรา แต่เพื่อได้มาซึ่งเืแวมไพร์ศักดิ์สิทธิ์เขาก็ตอบ“ยืนยัน!!”
ชายชรายิ้มเบาๆ“เ้านี้ไม่ได้เื่จริงๆ ข้อมูลของโทริ ที่อยู่หรืออะไรเ้าก็ไม่มีแต่ก็ตอบรับคำขอของข้า ถ้าหากข้าไม่บอกเส้นทาง เ้าได้เป็ทาสข้าตลอดชีวิตแน่ๆฮ่าๆๆ” เคนจิใหนักมันเป็เื่จริงที่ชายชรากล่าว “แต่ข้าไม่ทำอย่างนั้นหรอกเ้าวางใจได้ข้ากับโทริมีความแค้นมากกว่าที่ข้า้าทาสเซ่อๆอย่างเ้า”ชายชราหยิบขวดใสใบเล็กออกมาเขาใช้เล็บมือที่ยื่นยาวออกมาจิ้มเข้าที่ปลายนิ้วของตัวเองไม่นานเืสีทองก็หยดลงมาจากปลายนิ้วของเขา 3 หยด
เคนจิเหว๋อกินเมื่อเห็นการกระทำของชายชราสบถในใจหากเขาฆ่าชายชราจะได้เืศักดิ์สิทธิ์มากแค่ไหน ชายชรายิ้มเหล่มองเคนจิ“เ้าคิดว่าฆ่าข้าได้รึเ้าเซ่อ!! ถึงข้าจะแก่แต่ข้าก็คืออดีตาาแวมไพร์นะโว้ย ฮ่าๆๆๆ”เคนจิเหงื่อซึมออกทั่วไปหน้า เขาเริ่มสำรวจชายชราั้แ่หัวจรดเท้าคิดสงสัยทำไมอดีตาาแวมไพร์ถึงตกต่ำเยี่ยงนี้ ชายชราเริ่มมองเคนจิอย่างขุ่นเคืองซึ่งทำให้เคนจิรู้ว่าเขาโดนอ่านใจอีกแล้ว
ชายชราส่งขวดเืให้เคนจิ“ติ่ง!ท่านได้รับเืแวมไพร์ศักดิ์สิทธิ์ 3 หยด” เคนจิคิดว่าระบบไม่มีท่านหลอกเขาแน่นอน“เอ้า!! มัวแต่คิดนู่นนี้นั้นพระอาทิตย์กำลังขึ้นออกไปดื่มได้แล้ว รอให้แสงแดดส่องมาถึงตัวก่อนล่ะ”เคนจิออกมายืนที่หน้าถ้ำแสงแดดเริ่มส่องมากระทบที่ตัวของเขาความร้อนจากแสงแดดทำให้เคนจิเริ่มแสบร้อนไปทั้งตัว ไม่รอช้าเขายกขวดเืดื่มทันที
แสงสว่างสีทองเปล่งออกจากร่างเคนจิแสงแดดยามเช้าไม่รุนแรงอย่างเช่นเคย แต่เขารู้สึกว่าพละกำลังลดลงไปอย่างมาก “ติ่ง!!ท่านได้ดื่มเืแวมไพร์ศักดิ์สิทธิ์ ท่านสามารถออกไล่ล่าในเวลากลางวันได้ แต่ค่าสถานะลดลง70% สามารถยับยั้งความกระหายเืได้”เคนจิยิ้มรับกับโชคที่เขาได้ “เอ้า!! เข้ามาได้แล้วตอนนี้เ้าสามารถออกแดด ความกระหายเืของเ้าก็ควบได้แล้วเช่นกัน มา!! มานั้งตรงนี้"
เคนจิเข้าไปนั้งอย่างว่าง่าย เคนจิถือว่าชายชราเป็ผู้มีบุญคุณต่อเขาเขาจึงค่อนข้างเชื่อฟังชายชรา“เ้าสงสัยใช่ไหมว่าทำไมข้าอดีตาาแวมไพร์ถึงตกต่ำอย่างนี้ แต่ก่อนข้าไม่เป็อย่างนี้นะโว้ยแวมไพร์น่ะต่อให้เป็หมื่นๆปีก็ไม่แก่หรอก แต่เมื่อ 200 ปีก่อน ข้าถูกเ้าโทริมันทรยศมันแอบลอบทำร้ายข้าแล้วดื่มเืศักดิ์สิทธิ์ข้าไปจนเกือบหมด ดีที่อย่างน้อยข้าก็หนีรอดมาได้มาอยู่และหลบซ่อนที่ป่าก๊อบลินแห่งนี้ เห็นข้าอย่างนี้ข้า LV.800 นะเอ็ง บอกไว้ก่อน”
ความคิดลอบสังหารของเคนจิถูกลบออกไปทันทีในความทรงจำของเขา แต่มันแทนที่ด้วยการที่เขาต้องตายหากเขาลงมือชายชราแอบขำเมื่อเห็นความคิดในใจของเคนจิแล้วชายชราก็เริ่มบอกถึงที่อยู่ของาาแวมไพร์โทริ พร้อมทั้งมอบคัมภีร์เวทย์ ดินน้ำ ลม ไฟ สายฟ้า ระดับทองคำ ให้เคนจิ “ในระยะเวลาที่จำกัดเ้าจงฝึกฝนเวทย์เหล่านี้ให้ชำนาญยิ่งขึ้นไป”เคนจิยิ้มรับคัมภีร์ทั้งหมด แล้วเริ่มเรียนรู้จากมันทันที “เอ่อ ลุงช่วยสอนแรงกดดันแบบนี้เมื่อกี้ให้หน่อยดิ”ชายชราเส้นเืขึ้นหน้าเมื่อเคนจิเรียกเขาว่า ลุง “เออ เ้าบ้าไว้สอนทีหลังไปฝึกเวทย์ธาตุให้ชินก่อนเถอะ ไป!!” เขาโบกสะบัด 1 ครั้ง เคนจิก็ลอยออกไป
จำนวนคนในป่าก๊อบลินเริ่มมีจำนวนมากขึ้นเพราะ้าล่าแวมไพร์ พวกเขารวมตัวกันมา 30 คนจนมาถึงบริเวณที่จอร์จกับซาร่าถูกฆ่าตาย “มันต้องอยู่แถวนี้แน่ๆระวังตัวแล้วสังเกตให้ดี ถ้าเจอถ้ำหรืออะไรให้แจ้งด้วย” หัวหน้ากลุ่มกล่าวคนที่เหลือก็พยักหน้ารับยกเว้นจอร์จกับซาร่าพวกเขาเดินเข้าไปในป่าห่างออกจากกลุ่มไป “อ๊ากกกก!!!! ไม่นะซาร่า ม่ายยย”เสียงของจอร์จดังขึ้นมาจากด้านในป่าแล้วหายไป มันทำให้คนในกลุ่มระวังตัวทันที เพราะคิดว่าเจอกับแวมไพร์แล้ว
ฝูงก๊อบลินต่างโผล่ออกมาล้อมรอบกลุ่มผู้เล่นโดยแหวกช่องเป็ทางให้ใครคนนึงแล้วรอการมาของเขา เงาทะมึนบดบังแสงอาทิตย์สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กำลังคืบคลานออกมา มันโยนของลักษะกลมๆมาทางกลุ่มขอนักล่าแวมไพร์ 2 ชิ้นเมื่อของสิ่งนั้นหยุดนิ่งบนพื้นก็ปรากฏให้เห็นใบหน้าของจอร์จและซาร่าจนนักผจญภัยบางคนถึงกับกรี๊ดลั่นป่า “แคร๊กกก.....!”เสียงลากดาบดังขึ้นทุกทีๆปรากฏให้เห็นบอสก๊อบลินตัวใหญ่กว่า 2 เมตรกำลังลากดาบเล่มใหญ่ออกมากลุ่มนักล่าต่างตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว “โฮกกกก!!!!ฆ่าให้หมด”