“เอกสารล่ะไอ้เปรม เอามากูจะไปส่งเขาแล้ว”
“เชี่ย! ฉิบหายแล้วพี่ ผมลืมเอามา”
ไม่น่ารีบหนีออกจากห้องเลยว่ะ ร้อนรนจนลืมอกสารสำคัญ ที่ต้องใช้สมัครงานร้านอาหาร ร้านของเพื่อนพี่โป๋ ใกล้เปิดเรียนแล้วทำงานที่บาร์ไปตลอดคงไม่เหมาะ มันกระทบกับเวลาเรียน
สำหรับร้านอาหารที่จะไปสมัครเป็ร้านประเภท Casusl Dining ร้านอาหารแบบสบายๆ เสิร์ฟอาหารอาลาคอาร์ตในราคาปานกลาง ร้านอาหารที่รับประทานอาหารแบบสบายๆ สัญชาติอเมริกัน เลิกงานสี่ทุ่ม ส่วนวันหยุดก็กลับมาทำที่บาร์ข่วยพี่โป๋เหมือนเดิม
“มึงรีบกลับไปเอาเลย วันนี้มึงส่งไม่ทัน มึงเตรียมหางานใหม่ได้เลย”
สุดท้ายผมก็ต้องยืมรถจักรยานยนต์พี่โจ้เเว้นรถกลับมาเอาที่ห้อง โดยผ่านการอนุมัติของพี่โป๋เ้าของร้าน
.
.
หอพักชาย
แกร๊ก
“อ๊าาาส์ ซี๊ดดด โอ้ววมายกอต อื้มมม เยส เบบี้”
เสียงครางทุ้มกระสั่นของผู้ชายจำนวนมากกว่าหนึ่งคน ดังสลับกันไปมา พร้อมกับเสียงเนื้อกระทบกันดังอย่างหยาบโลน ที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็เสียงอะไร ดังผ่านลอดหลังเล็กบนเก้าอี้พนักพิงขนาดใหญ่
แสงสว่างภายในห้องถูกปิดมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ สาดส่องทั่วบริเวณโต๊ะทำงานของเ้าของห้อง ขนาดของจอใหญ่พอสำหรับให้ผู้ที่มาเยือนด้านหลังได้เห็นภาพฉายบนจออย่างชัดเจน
ภาพชายต่างชาติสองคนกำลังร่วมรักทางเพศ ผ่านรูทวารหนัก ด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวคล้ายกำลังเ็ปทรมาน มือใหญ่กำผ้าปูระบายอารมณ์ พร้อมกับร่างกายที่โยกตามแรงกระแทกจากชายล้ำบึกด้านหลัง
“อึก อ๊าห์ รู้สึกดีจัง อื้อออ”
ทว่าเสียงครางที่เปรมได้ยิน ไม่ได้มีเพียงเสียงจากลำโพงคอมพิวเตอร์เท่านั้น ยังได้เสียงหวานนุ่นคุ้นหู จากชายที่เปรมรู้จัก และคุ้นเคยเป็อย่างดี ดังเล็ดลอดปนออกมาเป็จังหวะตามเเรงกระแทกบนจอ
“อื้อออ เสียว ฮาาา ไม่ไหว อ้ะ”
เสียงครางยังคงดังต่อเนื่องไม่มีทาทีจะหยุด ตอนนี้เปรมรู้ดีว่าคนตรงหน้ากำลังทำกิจกรรมอะไรอยู่ ทว่าเื่นั้นไม่ได้เป็จุดสนใจเท่ากับชายสองคนร่วมรักกันบนจอนั้นหมายความว่าอย่างไร
เปรมไม่อยากคาดเดาเื่เพศทางเลือกของรูมเมทหลังเก้าอี้ เหตุการณ์มึนงงระคนใกับภาพตรงหน้า ทำได้เพียงยืนค้างนิ่ง ในสั่นระรัวประคองสติตัวเอง ปล่อยให้เสียงครางหวานกระเซ่าดังเข้าหูหนาอย่างไม่หยุดหย่อน บอกถึงความสุขสมที่อีกคนกำลังได้รับ ก่อนจะได้ยินเสียงครางหนักหน่วง่ท้าย คล้ายว่ากำลังถึงฝั่งฝันอยู่ไม่ไกล
“อ้ะ อ้ะ อื้ออ อุ่นไม่ไหว อึก อ๊าาาส์”
เปรมจำใจต้องยืนนิ่งรอให้อีกคนจัดการตัวเองให้เสร็จสม ตนเข้าใจดีกับความรู้สึกไปไม่ถึงฝั่งมันเป็เช่นไร ขณะเดียวกันสมองตื้อตัน พยายามคิดหาคำพูดหลังจบกิจกรรมกระอักกระอวนใจตรงหน้า
“อึก!”
เสียงกลืนน้ำลายเหนียวฝืดคอ บวกกับความรู้สึกปั่นป่วน่กลางลำตัวของเปรม ที่เริ่มปวดหนึบขึ้นมาบ้าง เปรมมั่นใจว่าความรู้สึกปวดหนึบกลางลำตัวไม่ได้เกิดจากภาพร่วมเพศบนจอเป็แน่ ทว่ามันเกิดจากเสียงครางกระเซ่า เสียงหวานลื่นหูของเ้าของห้องที่ดังลอดแทรกออกมาเป็ระยะ
เปรมไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกตัวเองตอนนี้ได้อย่างไร เพราะตนไม่เคยเป็เช่นนี้มาก่อน ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะมีอารมณ์กับเสียงครางของผู้ชาย อย่าว่าแต่ผู้ชายเลยเอาผู้หญิงมายืนครางตรงหน้าเปรมยังไม่สะทกสะท้าน แต่ตอนนี้มันต่างกัน
เสียงของโอบอุ่นมันปลุกเร้าเปรมจนเริ่มปวดเอ็นหนักขึ้นเรื่อยๆ ได้แต่จิกเล็บกำมือตัวเองสะกดกลั้นอารมณ์ผิดปกติ ที่เกิดขึ้นอย่างไม่ถูกไม่ควร เปรมตัดสินใจทำบ้างอย่าง ที่ควรทำ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจระคนสับสนของตัวเอง
“โอบอุ่น”
เปรมตัดสินใจเดินไปหมุนเก้าอี้ผนังพิง ให้หันมาเผชิญหน้ากับตน ก่อนกดปิดคลิปวีดีโอบนหนน้าจอทิ้งไป
“…..”
โอบอุ่นมีท่าทีใ นิ่งค้าง เมื่อเห็นเปรมยื่นประจันหน้าตนอยู่ตอนนี้สภาพอุ่นต่อนนี้ไม่ต่างจากคนที่เพิ่งเสร็จกิจ จากการช่วยตัวเองทั่วไป
ขาเรียวอ้าออกกว้าง ยกพาดวางพนักพิงมือทั้งสองข้าง ยิ่งทำให้จุดกึ่งกลางลำตัวโชว์เด่นเป็ประจักแก่ผู้มาใหม่ ทว่าอาการตื่นตนกใของโอบอุ่น ทำได้เพียงอ้าปากค้างนิ่ง ไม่ขยับไปไหน จ้องมองรูมเมทร่างหนาไม่วางตา ด้วยหัวใจเต้นระรัว มึนงง สับสนวุ่นวาย รวมทั้งความกลัวที่กำลังตีตื้นขึ้นมากลางอก
“อุ่น”
เป็เปรมที่เรียกสติอีกคน พร้อมนำผ้าเช็ดตัวคลุมปิด่ร่างเปลือยเปล่าเ้าของห้อง
ผมยอมรับตรงๆ เลยว่า ร่างใต้ร่มผ้าของอุ่นดูดี ดึงดูดสายตาได้มากทีเดียว ทั้งขาเรียว ขาวเนียน ปลายหัวอมชมพูส่วนกลางตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำกามขาวขุ่นปริมาณสมตัว ทั้งหมดทั้งมวลมันเรียกน้ำลายเปรมได้มากจนกลืนกลับลงคอแทบไม่ทัน
“อุ่น”
เรียกคราแรกอุ่นยังไม่มีท่าตอบสนอง จนต้องเขย่าไหล่เล็กเรียกอีกครั้ง ทว่าอุ่นยิ่งสะดุ้งใ ลุกลี้ลุกลนหุบขาขาวแนบชิดกันทันที
“ปะ..เปรม คือเรา เรา…”
“มึงเป็เกย์ใช่ไหมอุ่น”
เป็คำถามที่ทำให้อุ่นน้ำตาตกทันที หัวใจวูบโหวง กลัวคำถามของอีกคนขึ้นมาเสียดื้อๆ ความลับที่ตนปิดบังมาตลอด วันนี้กลับถูกจับได้อย่างไม่ได้ตั้งใจ ปากอุ่นมันสั่น จนไม่สามารถเอื้อนเอ่ยคำใดออกมานอกจากเสียงสะอื้อ อุ่นกัดปากสะกดกั้นเสียงสะอื้อ ตัวสั่นคล้ายคนกำลังทำผิดแล้วถูกจับได้
“ฮึกก เรา”
“มึงเป็ใช่ไหม”
เปรมถามย้ำด้วยน้ำเสียงแข็ง อุ่นไม่กล้าออกปากตอบ ทำได้เพียงพยักหน้ากลับไปเท่านั้น
“หยุดร้อง ไปใส่เสื้อผ้าดีๆ แล้วค่อยมาคุยกัน”
อุ่นทำตามอย่างว่าง่าย เปรมไม่ลืมโทรแจ้งทางร้านว่าจะเข้าช้ากว่าเดิม เนื่องจากติดธุระด่วน
“มึงเลิกเป็เกย์ได้ไหมอุ่น กูไม่ชอบ”
“ทำไมเราต้องเลิก เป็เกย์ไม่ได้เป็โรค ที่รักษาหายกันได้อ่ะ”
จากความรู้สึกวังวลกลัวเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็ไม่พอใจกับประโยคหยาบคายจากปากเปรม กล้าดียังไงมาบอกให้เขาเลิกเป็เกย์ ไหนจะน้ำเสียงเเข็งกระด้างไม่พอใจนั่นอีก ยิ่งตอกย้ำว่าคนตรงหน้าไม่ชอบใจเื่ที่ตนเป็เกย์
“นายเป็ใคร กล้าดียังไงมาบอกให้เราเลิกเป็เกย์”
เปรมชะงับกับสรรพนามคำเรียกที่ห่างเหิน ยิ่งตอกย้ำว่าอีกคนกำลังไม่พอใจตนเป็อย่างมาก
“กูไม่อยากมีรูมเมทเป็เกย์”
“ไม่อยากมีก็ย้ายออกไป เราไม่ได้ห้าม นายเป็คนขอเข้ามาเอง เรารึเปล่าที่ต้องไล่นายออกไป”
“ถ้าให้กูเดา มึงปิดเื่นี้ทำทุกคนอยู่ใช่ไหมอุ่น”
โอบอุ่นนิ่งเงียบไม่ตอบคำถาม ยอมรับว่าใไม่น้อยที่อีกคนรู้เื่ที่เขากำลังปิดบังอยู่
“ถ้าอย่างนั่น ที่บ้านมึงก็ไม่รู้เื่นี้ด้วยใช่ไหม”
อุ่นชะงัก ดวงตาวูบไหวเมื่อกล่าวกระทบถึงครอบครัว
เปรมเพียงโยนหินถามทาง กลายเป็ว่าเื่ที่เขาพูดเป็เื่จริงทั้งหมด มีน้อยคนที่รู้เื่นี้ ความคิดชั่วร้ายเห็นแก่ตัว ผุดขึ้นมาในหัวเปรมทันที
“จะเกิดอะไรขึ้นถ้าที่บ้านมึงรู้เื่นี้?”
“อย่าน่ะ! ห้ามบอกที่บ้านเราน่ะ”
“ถ้ากูช่วยปิดเื่นี้ กูจะได้อะไร”
โอบอุ่นชั่งใจ ให้ตายเถอะนี่เขากำลังตกเป็รองรูมเมทหน้าเืคนนี้อยู่ ใช้จุดด่างพ้อยในตัวเขา หาผลประโยชน์ให้กับตัวเอง นายคนนี้คงไม่้าข้อเสนออื่นหรอก นอกจากการอยู่ห้องนี้ต่อไป
เปรมคงจะเดาได้อยู่แล้ว ว่าต่อไปเปรมจะต้องถูกไล่ออกจากห้องนี้ ซึ่งมันก็จริง เขาไม่สบายใจหรืออุ่นใจที่จะอยู่ร่วมกันต่อไปแล้ว แต่ไม่คิดว่าอีกคนจะเล่นเเง่ ร้ายกาจได้ขนาดนี้ แต่จะทำอะไรได้ นอกจากก้มหน้าเดินตามหมากที่เปรมวางไว้
“ได้อยู่ห้องนี้ฟรีหนึ่งปี เอาไหม?”
“อื้มมมม ขอคิดก่อน”
อุ่นมองท่าทางกวนประสาท นั่งเกาคางพรางคิดพิเคราะห์ พิจารณาอย่างคนที่เหนือกว่า จนอุ่นอดหมั่นไส้ไม่ได้ ท่าทีตอนนี้ต่างกันลิบลับกับคนก่อนหน้านี้ที่ยังไม่รู้ความลับของเขา ทิ้งคาบชายหนุ่มผู้ใจดี เหลือไว้เพียงคาบหมาป่าเ้าเล่ห์มากเหลี่ยม
“นายอย่ามาเ้าเล่ห์กับเรานะ ให้ได้เท่านี้จะเอาหรือไม่เอา”
“เอาครับ ผมเอา”
เปรมเน้นเสียงคำว่าเอาเสียงดังฟังชัด ตั้งใจยั่วโมโหปั่นประสาทอีกคน
“นี่ อย่ามาเล่นลิ้นกับเรา ตกลงว่าไง”
“ใจเย็นๆสิครับคุณหนู ผมก็กำลังจะตอบอยู่นี่ไง”
“จิ”
เปรมมองท่าทีจิปาก กอดอกไม่พอใจของโอบอุ่น ยิ่งอยากจะแกล้งอีกคนเล่น ให้หัวเสียหนักกว่าเดิม
“อย่างแรกที่ให้ผมอยู่ที่นี่ต่ออีกหนึ่งปี ผมตกลง แต่ผมจ่ายค่าห้องหารครึ่งเหมือนเดิม ข้อสองผมจะทำงานบ้านตามปกติอย่างที่เคยทำ ข้อสามคุณหนูอุ่นยังจะได้กินน้ำเต้าหู้ปลาท่องโก๋ ในทุกเช้าตามปกติ ข้อสี่ผมจะปิดเื่นี้เป็ความลับตามที่ตกลงกัน และข้อห้าคุณต้องเรียกผมด้วยชื่อตามเดิมนะครับ คุณโอบอุ่น”
“เยอะ ฟังไม่ทัน ขอใหม่อีกรอบ”
“จำไม่ได้ ไม่พูดซ้ำ เอาเป็ว่าตกลงตามนี้ มึงก็ใช้ชีวิตในส่วนของมึงไป ไม่ต้องกังวลว่ากูจะเอาไปพูดกับใคร กูมีสัจจะพอ”
“ตามนั้น แต่ขอเพิ่มอีกหนึ่ง ต่อไปให้เคาะประตูก่อนเข้าห้องทุกครั้ง”
“แล้วถ้าไม่มีคนอยู่ในห้องล่ะ”
“ก็ต้องเคาะ หัดมีมารยาทเสียบ้าง”
“ถ้ามีมารยาทก็ไม่ได้เห็นอะไรดีๆ อย่างวันนี้สิ”
“หยุดน่ะ เลิกพูดถึงเื่วันนี้ ลืมมันไปซะ!”
“ห๊าาาาาา ภาพประวัติศาสตร์แบบนั้นคุณโอบอุ่น จะให้ผมลืมได้ยังไงกันละครับ ยิ่งเป็ภาพหายากยิ่งต้องจำถึงจะถูก”
“เปรม!”
“ฮ่าๆๆๆๆๆ”
เปรมหัวเราะได้ใจเมื่อโอบอุ่นโมโหโกรธ หน้ามุ้ย ปากเบี้ยวหมุบหมิบ กำมือแน่น หาที่ระบายอารมณ์ไม่ได้
“เอาละครับ วันนี้พอแค่นี้ กูต้องกลับไปทำงาน เดี๋ยวกลับมาเล่นด้วยกันใหม่นะครับ บ๊าย”
เปรมโบกมือลา หันหลังออกจากห้อง ไม่สนใจเสียงกระทืบเท้าไม่พอใจจากด้านหลัง ไม่นึกเลยว่าแค่กลับมาเอาเอกสารจะได้เจอ อะไรที่ไม่ควรเจออย่างวันนี้
971
