ได้โปรดอย่าเอ่ยว่าท่านเกลียดข้า

บทที่57

และเรื่องราวหลังจากนั้น

        “เจเจ้ หนิงหลงซิงแซ! ถิงถิงไปก่อนนะ!”

        ถิงถิงโบกมือลาพวกเราจากบนรถ

        หลังกบฏตระกูลสั่วจบลงก็ผ่านมาหลายปีแล้วบัดนี้เธอโตขึ้นเป็นสาวน้อยอายุเก้าปี

        “ข้าน้อยจะกลับมาในเร็ววันระหว่างนี้มีกับข้าว...”

        “มีกับข้าวอยู่บนเตา ข้ารู้ ซูเหลียง ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงข้าดูแลตัวเองได้” หนิงหลงกล่าว เขาขมวดคิ้วยุ่งท่าทางกำลังงอนเพราะน้องชายบุญธรรมช่างไม่ไว้ใจความสามารถในการดูแลตัวเองของเขาเสียเลย

        “ไม่ต้องทำความสะอาด...”

        “ข้าทำเองเรื่องไก่กับเรื่องสวนก็ไม่ต้องเป็นห่วง คิดว่าข้าช่วยซูเหลียงมากี่ปี?”ฉันแทรกก่อนชายหนุ่มจะได้พูดยาว

        เมื่อเจออย่างนั้น ซูเหลียงนั่งลงบนเบาะในรถจบการฝากฝังธุระไว้ที่แค่นั้น ถิงถิงที่นั่งตรงกันข้ามหัวเราะคิกคัก และท่าทางหนิงหลงจะอยากเอาคืนเมื่อเขาพูดต่อว่า

        “เจ้าส่งถิงถิงที่โรงเรียนประจำเสร็จก็ไม่ต้องรีบกลับแวะค้างกับแม่นางหลินเยี่ยนสักหลายวัน ข้ากับเหมยฟางดูแลตัวเองได้”พูดจบก็โอบไหล่ฉันเข้าไปแนบตัว คนโดนแซวมองค้อนแรงๆ

        “ขอรับๆ ถ้าเป็นคำสั่งของท่าน”

        “ไหนเจ้าว่าจะไม่รับคำสั่งแล้ว”

        ซูเหลียงหัวเราะขึ้นจมูก

        “ถ้าท่านอยากอยู่กับเหมยฟางสองต่อสองนักข้าน้อยจะหายตัวไปสักสองสามเดือน กลับมาก็อยากได้ข่าวดีนะขอรับ เอ้าเดินทางได้แล้ว!” ซูเหลียงหันไปสั่งสารถีถิงถิงโบกมือลาจากในตัวรถจนลับสายตา พวกเรามองส่งคณะเดินทางด้วยรอยยิ้ม

        ฉันกับหนิงหลงหันหลังเข้าบ้าน ฉันรู้สึกเหมือนควรพูดอะไรสักอย่างแต่ไม่มีคำพูดที่เหมาะสม

        “มีอะไรหรือ เหมยฟาง?เจ้าเริ่มเหงาหรือ?”

        “...เปล่าค่ะ” ฉันส่ายหน้า“วันนี้ให้ข้าช่วยงานนะคะ”

        ชายหนุ่มพยักหน้าและเราไปยังห้องทำงานของเขา

        คืนนั้นฉันกับหนิงหลงนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน เขาโอบกอดฉันแนบชิด จูบหน้าผากฉันก่อนจะเลื่อนต่ำลงมายังจมูกและสุดท้ายประทับลงเนิ่นนานที่ริมฝีปากมือเขาลากเส้นจากหางคิ้วฉันลงไปยังแก้มและลำคอ

        “...เจ้าเหนื่อยหรือเปล่า?ไม่อย่างนั้นเราจะนอนกันเลย”

        ฉันปรือตาขึ้น

        “...เจอแบบนี้ก็ไม่เหนื่อยแล้วค่ะ”ฉันพูดเสียงเล็ก

        ชายหนุ่มหัวเราะพึงพอใจก่อนจะประทับจูบลงมาอีกสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปาก เกี่ยวกระหวัดลิ้นเข้าด้วยกัน ฉันขยุมเสื้อเขาและเขายิ่งดึงฉันให้แนบชิดเข้ามาอีก รู้สึกเหมือนกำลังจะโดนกลืนกิน

        หนิงหลงผละออกก่อน เขาผ่อนลมหายใจและกดจูบที่หน้าผากอีกครั้งมือลูบไล้เส้นผมฉันที่ยาวขึ้นมากตั้งแต่วันแรกที่มาถึง

        “เหมยฟาง...” เขาพูดเสียงแหบพร่า“ข้าอยากไปต่อ ข้าอยากได้ทั้งหมดของเจ้า”

        “ข้าก็เป็นของท่านอยู่แล้ว...”

        “ไม่ใช่ ข้าอยากได้มากกว่าเดิม” เขาจ้องฉันนิ่งด้วยดวงตาสีทับทิม“เจ้ายินดีมอบให้ข้าหรือไม่?”

        ลมหายใจอุ่นร้อนของชายหนุ่มคลอเคลียผิวอ้อมกอดเขาอบอุ่น เป็นความอบอุ่นที่ทำให้ฉันสบายใจและรู้สึกเป็นที่รักมาตลอดหลายปี

        ฉันแทบไม่ต้องคิดหาคำตอบ

        “แน่นอนค่ะ”