เด็กเกรียนเซียนจอมยุทธ NC+

“ไง เจ้า.... (เสียงกระซิบ)

*!?

เขาที่ยังมีความรู้สึกหื่นกามอยู่เต็มอกด้วยความฟินที่ยังคงมิจางหาย

=.,= (หน้าหื่น)

เขากำลังคิดเรื่องลามกอยู่นั่นถึงกลับต้องสะดุ้งจากเสียงกระซิบที่ข้างหูซ้ายและขวาของเขา ทำให้เขาที่พึ่งจะลุกขึ้นมานั่งคุกเข่าที่พื้นดินได้มินานหงายหลังล้มลงไปที่เดิมอีกครั้งเพราะมีเสียงปีศาจมากระซิบข้างข้างหูของมันเป็นเสียงกระซิบที่เขาไม่เคยลืมและไม่มีทางลืมไปจากจิตวิญญาณของเขาได้เลย

““ฮิฮิ สวัสดีจ๊ะ..พ่อหนุ่มจอมกะล่อน ! / ไง..เจ้าหนุ่มจอมหื่น ! (เสียงกระซิบที่เหมือนการตะโกน)

“…………………

สติของมันกำลังคิดคำนวณคำพูดคำกล่าว เพราะในที่แห่งนี้มันพูดผิดกล่าวพลาดไปอาจโดนกระทืบจมดินอีกเป็นแน่

เมื่อมันคิดถึงฉากจบของตนเองบวกกับบริเวณแห่งนี้ที่มีทิวทัศน์งดงามมองด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าเหมาะยิ่งกับการเป็นที่ไว้แช่น้ำ,เล่นน้ำชำระกายา...ยิ่งมันคิดได้เหงื่อเย็นก็ไหลออกมาทั่วบริเวณใบหน้าของมัน แถมด้วยหยดน้ำตาเล็กๆบริเวณหางตาซ้ายที่เริ่มซึมออกมาเล็กน้อย

(เพลงมา หมดความหวังนั่งน้ำตาริน)

**หงิง หงิง อะดิง อะดิง !!!

**อาโฮก อาโฮก !!!

““ว่าไงเฟยน้อย / คริคริ!? อย่าเลียหน้าข้าสิมี่น้อย

**หงิง อะดิง อะดิง หงิง อะดิง....

**อาโฮก โฮก โฮก อาโฮก อาโฮก....

พวกนางพูดคุยกับสิ่งมีชีวิตที่อยู่บริเวณด้านซ้ายและขวาของตัวเขาสักพักแล้วพวกนางก็หันมามองหน้าเขาด้วยสายตาเย็นชา

=_=++ (วิ้ง ๆ ส่งสายตาอาฆาต)

“อ...เออ

“ราตรีสวัสดิ์ขอรับเจ๊ปิงผู้งดงาม

“ราตรีสวัสดิ์ขอรับฟางน้อยผู้งดงาม

*เจ๊ซีช่วยพาข้าน้อยออกไปจาก...

กันจิเห็นท่าไม่ดีแล้วจึงคิดวิ่งหนี แล้วจึงส่งความคิดเพื่อขอความช่วยเหลือจากระบบหรือก็คือเจ๊ซีโร่ผู้งดงาม

**…………..

*อย่างน้อยข้าคงมิเป็นอะไรมากเพราะระบบมิได้แจ้งเตือนอะไรข้า อย่างน้อยก็อุ่นใ....

““จะรีบไปไหนละ เจ้าหนุ่มหื่น อยู่คุยกันก่อนสิ !!?? / ฮิฮิ

(๑˃-ᴗ˂-)و (ทำหน้าตาน่ารัก ยิ้มจนตาหยี)

**ติ๊ด...ลางสังหรแห่งหายนะทำงาน (ระบบอัพเดทใหม่จากท่านซีโร่) - ทำงานออโต้

**ติ๊ด...ระบบตรวจสอบพบว่าโฮสต์ทำให้สิ่งมีชีวิตแห่งความโกลาหลทั้งสองตกใจหวาดกลัว จึงเป็นเหตุให้ม่านปิงปิงผู้เป็นเจ้าของกำลังโมโหและอยากอัดโฮสต์

**ติ๊ด...ERROR

**ติ๊ด...ระบบถูกแทรกแซงตรวจสอบพบว่าโฮสต์เป็นบุตรแห่งโชคทำให้เป็นที่รักใคร่ของสรรพสัตว์ สิ่งมีชีวิตแห่งความโกลาหลทั้งสองชอบใจท่าทางตลกของโฮสต์

**ติ๊ด...ระบบประมวลผลแม้โฮสต์จะเป็นที่ชื่นชอบของสิ่งมีชีวิตทั้งสองแล้วแต่โฮสต์ก็ยังมีสิทธิ์ถูกม่านปิงปิงโจมตีอยู่ 80%

**ติ๊ด...ระบบขอให้โฮสต์โชคดี บรัย!!

*นั้นไงกรูว่าแล้วไง ?!....

*พอพูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาเลย

TxT (ทำหน้าหมดอาลัยและพูดไม่ได้)

*แต่คำพูดของระบบมันชักจะแปลกแปลกขึ้นเรื่อยหรือเปล่าวะ ?!....

*เฮ้อ...ข้าต้องแก้ปัญหาตรงหน้านี้ก่อน

“เจ๊ปิงขอรับฟังข้าน้อยก่อ....

“เพี้ยร์ !!!

“โอ้ย!!!! ท่านตบหัวของข้าทำไมขอรับ ?!

““เจ้าทำให้สัตว์เลี้ยงของเราตกใจกลัว

““หืม!?

““ว่าไงเฟยน้อย ?

O_o? (ทำหน้าสะเหร่อ เอ๊ย ตั้งคำถามแบบหันซ้าย)

**อาโฮก โฮก โฮก อาโฮก อาโฮก....

““อืม! ข้าเข้าใจแล้ว

““มันบอกว่ายอมอภัยให้เจ้า....

(ꐦ ´͈ ᗨ `͈ ) (ปากกล่าวยอมรับแต่ยังมีอารมณ์หงุดหงิด)

*แมร่ง!!!

(⊙ꇴ⊙) (อา...เอิ่มม / พูดไม่ออก)

*ถ้าตรูไม่มีระบบตรูจะไม่รู้เลยนะว่าเจ๊แกxอแxล หน้านิ่งเกิน

มันคิดมิทันจบก็โดนขัดความนึกคิดแถมด้วยเสียงแจ้งเตือนจากระบบใหม่ที่ใช้งานดีสะเหลือเกิน !!

(¬⌒¬) (หรา!!! ไม่เชื่อโว้ย ! พร้อมเบะปากมองขวา)

““ท่านพี่ม่าน อา..เออท่านมิทำเกินไปหน่อยหรือเจ้าคะ ?...

สตรีชุดขาวเอ่ยกับสตรีชุดแดงด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

ヾ（*⌒ヮ⌒*）ゞ (ทำหน้าดีใจแล้วมั่วมั่วเนียนเนียนไปกับคนอื่น)

(นักเขียน : ตบกะบานมันอีกสักทีได้ไหมฟางน้อย !!!)

““แล้วนี่พ่อหนุ่มคิดถึงพี่สาวเหรอ ?! ถึงได้หุนหันเข้ามาโดยมิได้บอกกล่าวกันแบบนี้ ?!

ฟางน้อยกล่าวถามกันจิด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ถึงเหตุผลที่มันเข้ามาภายในจิตวิญญาณของมันเองหรือก็คือภายในบริเวณของพระราชวังแห่งกาลเวลาที่สถิตอยู่ภายใจจิตวิญญาณของมัน

ขณะที่พวกนางกำลังทำการซ่อมแซมถึงจุดสำคัญพอดิบพอดีกลับถูกผู้บุกรุกอย่างมันเข้ามาก่อกวน โชคดีที่มีเฟยน้อยกับมี่น้อยมาดึงดูดความสนใจจากมันไว้ให้บวกกับเหตุผลบางอย่างที่พวกนางก็มิอาจหาเหตุผลมาสนับสนุนได้ เนื่องจากแม้พวกนางจะเฝ้าดูมันอยู่ตลอดเวลาเพื่อมิให้มันมากระทบแผนการซ่อมแซมพระราชวังแห่งกาลเวลา เผลอแค่เพียงชั่วพริบตามันกลับถูกดึงจิตสำนึกสติของมันไปต่อหน้าของพวกนาง เหลือไว้เพียงจิตวิญญาณของมันที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงจุดเดิมเหมือนวิญญาณที่จิตแตกดับ แม้จะเป็นห่วงมันอยู่บ้างสักหนึ่งถึงสองส่วนแต่มิอาจปีกตัวมาดูได้พวกนางกำลังทำให้การซ่อมแซมถึงจุดสำคัญแล้วถ้าหากกระบวนการซ่อมแซมถูกขัดจังหวะก็อาจจะทำให้พวกนางบาดเจ็บปางตาย แต่ถ้าเจ้าหนุ่มนี่ตกตายพวกนางก็ตกตายตามไปด้วยเช่นเดียวกัน ดังนั้นเมื่อทั้งสองทางคือทางตายเหมือนกันพวกนางจึงจำเป็นต้องเลือกทางที่ทำไว้ต่อหน้าก่อนโดยการเดินหน้าซ่อมแซมพระราชวังต่อให้แล้วเสร็จก่อนเพราะอีกไม่นานก็จะผ่านจุดสำคัญไปแล้ว

ในเวลาเดียวกัน พอพวกนางซ่อมแซมเสร็จ สำเร็จไป (0.5%) พวกนางทั้งสองก็รีบเหาะเหินเดินอากาศมาดูเขาที่ยังคงคุกเข่าอยู่ในท่าเดิมที่เดิมมิได้เปลี่ยนแปลง แต่ขณะที่พวกนางกำลังจะไปสำรวจที่ตัวมันว่ามันเป็นอะไร มันก็หงายหลังลงไปด้านหลังแบบไม่มีเหตุผลเอาสะเลย พวกนางเห็นสติจิตสำนึกของมันกลับเข้าร่างของมันแล้ว เพราะ มันกำลังทำหน้าตาหื่นกามและจมในความคิดของมันอยู่

“อ..เออ ข้าน้อยขออภัยด้วยขอรับ เจ๊ปิง / พี่สาวฟางน้อย

=w= (ทำหน้าตาให้ดูน่ารัก แต่กวนตีน)

“ข้าน้อยแค่เผลอหลับก็ถูกดึงเข้ามาในสถานที่แห่งนี้เองโดยมิได้ตั้งใจขอรับ

=O= (อ้อเหรอ~ อ้าปากแล้วพูด)

““จริงหรา ?! / หนุ่มน้อยเจ้าจะพูดปดมิได้นะ ?!

“จริงแท้แน่นอนล้านเปอร์เซ็นต์ขอรับ....

(つ▀ ¯ ▀)つ

**หึหึ ! / หุหุ !

““เอาล่ะ!

““ในเมื่อเจ้ามิรู้เรื่องราวอะไร ข้าจะไม่ถือโทษโกรธเจ้า !!!

““แต่ที่พวกเรารู้ 1 สิ่ง

““ถ้าจิตสำนึกของนึกถึงสถานที่แห่งนี้ หรือ ….

““…เจ้าคิดถึงพวกเรา ไม่ว่าจะในทางที่ดีหรือไม่ดีก็ตามเวลาเจ้านอนหลับเจ้าจะถูกพระราชวังแห่งกาลเวลาดึงจิตวิญญาณของเจ้าเข้ามาภายในนี้เอง จงจำเอาไว้ให้ดีดี

O///O (ตกใจในความคิด พร้อม กับเขินอายจนหน้าแดง)

““แล้วที่ข้าตบเจ้าเป็นเพราะว่าพวกเรากำลังทำการซ่อ...

เจ๊ปิงที่กำลังกล่าวพูดเป็นน้ำไหลไฟดับเพื่อบอกวิธีการเข้ามาในที่แห่งนี้และกำลังจะบอกเหตุผลที่ตบหัวมันขึ้นมาแต่…

**อะแฮ่ม !!!?

ในตอนที่ม่านปิงปิงกำลังจะพูดถึงจุดประสงค์ที่ตบหัวกระบาลของมันนั้นกับโดนเสียงกระแอมกระไอให้หยุดคำพูดคำกล่าวจากฟางน้อย

““อ...เออ ไม่มีอะไรแล้ว... ฮ่าฮ่าฮ่า

=O= (อ้อเหรอ~ อ้าปากแล้วพูด)

“……

(⊙ꇴ⊙) (อา...เอิ่มม / พูดไม่ออก)

““เรามาพูดเรื่องที่สองกันดีกว่าเจ้าหนุ่มหน้าหื่น !!

““ถ้าให้เราเดาว่าทำไมเจ้าถึงถูกพระวังแห่งกาลเวลาดึงเข้ามาภายในนี้นั้นมิอยากเย็นขนาดนั้น

““คงจะเป็นเรื่องที่พวกเราทั้งสองรับผลึกทองมาแล้วจะบอกจะให้ผลประโยชน์ผลตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อกับเจ้า...

“………….!?

o_o (ตกใจเล็ก ๆ พอรู้ทัน)

““ดูจากสีหน้าของเจ้าแล้ว...เราคงพูดถูกกระมั้ง ?!

O_o? (ทำหน้าสะเหร่อ เอ๊ย ตั้งคำถามแบบหันซ้าย)

““เราจะมิพูดอ้อมค้อมแล้วกัน เดี๋ยวพวกเรายังต้องไปซ่....

**อะแฮ่ม อะแฮ่ม!!!?

ในตอนที่ม่านปิงปิงกำลังจะกล่าวถึงจุดประสงค์อะไรสักอย่างเกี่ยวกับการซ่อม...นางกับโดนเสียงกระแอมกระไอให้หยุดคำพูดคำกล่าวมากความของนางจากฟางน้อยเป็นครั้งที่ 2

““ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า.....

““ผลประโยชน์ที่ 1 ที่พวกเราจะให้กับเจ้านั่นเราจะให้เจ้าทดลองเอง...

““เจ้าหนุ่มจงผ่อนคลายร่างกายปล่อยจุดตันเถียนสะ !!!

“เออ...ขอรับเจ๊ปิง !?

(￣.￣) ? (อันนี้มึน ๆ งงๆ แต่ก็ยังทำตาม)

**ฟรึม...ฟรึม...ฟรึม...

“หืม! นี่มัน ?!!

ครึ่งชั่วยามผ่านไป (1ชั่วโมง)

““เสร็จแล้วลองดูเอง...ตามข้าให้มา

**พรึบ พรึบ พรึบ พรึบ พรึบ พรึบ ….

ไม่ว่าแม่นางเจ๊ปิงแกจะเหาะเหินไปทางไหนข้างหลังของนางจะมีเจ้าหื่นนามกันจิคอยตามติดก้นของนางอยู่ตลอดเวลา โดยไล่จับกันเป็นเวลาเกือบ 10 นาทีกันจิถึงไล่ตามไม่ทันจากอาการลมปราณเหือดแห้ง ยังมิทันที่มันจะได้หยุดพักหายใจก็มีเสียงเรียก...

““พ่อหนุ่มน้อยนั้นต่อไปเป็นตาของเราแล้วนะ จงผ่อนคลายร่างกายปล่อยจุดตันเถียนให้สบายสบาย !!!

“เออ...ได้จ้ะ ฟางน้อย !?

(๑˃-ᴗ˂-)و (ทำหน้าตาน่ารัก ยิ้มจนตาหยี)

**ฟรึม...ฟรึม...ฟรึม...

“หืม! นี่มัน ?!!

ครึ่งชั่วยามผ่านไป (1ชั่วโมง)

““เสร็จแล้วพ่อหนุ่มน้อยลองดูเอง...เอ๊ะเจ้าทำเองไม่ได้เนาะนั้นข้าจะให้ศิษย์พี่ช่วยเจ้าแล้วกันนะ

“มิเป็นไรขอรั....

= ='' (เหงื่อตกแบบไม่มีปาก)

““ศิษย์พี่ช่วยข้าทดสอบวิชากับพ่อหนุ่มนี้ให้หน่อยเจ้าค่ะ

*O* ปิ๊ง ๆ (ส่งสายตาอ้อนวอน ปากอ้า)

““มิเป็นไรศิษย์น้อง มันเป็นงานถนัดของข้าอยู่แล้ว

““เจ้าหนุ่มเจ็บไม่นานหรอกทนหน่อยนะ สู้สู้ล่ะ !!

o)=w=)o (ทำหน้าตาน่ารัก พร้อมให้กำลังใจ แต่กวนตีน)

*ตูมมมม...อ๊อคค

เขาถูกสตรีชุดแดงผู้เหี้ยมโหดถีบเข้าที่ยอดอกของมันเหมือนครั้งแรกที่เจอกันเลย เขากระเด็นไปชนต้นไม้ทางด้านซ้ายมือกว่า 3 ต้นหักโค่นลงมา สภาพของมันในตอนนี้ไม่ได้มีสภาพที่ดีไปกว่าในตอนนั้นเลยเพียงแต่แค่บอบช้ำบ้างกับกระดูกซี้โครงหักไป 1 จุด เพียงเท่านั้น

““หนุ่มน้อยใช้วิชาฟื้นกายาซิจ๊ะ

“อัก...อึก....

*ฟรึม...ฟรึม...ฟรึม...ฟรึม...ฟรึม...

“ฟู้วส์...นี้ข้าหายเป็นปกติเลยเหรอ !!! ก็ไม่ถูกสะทีเดียวแต่ช่างมันก่อนแล้วกัน....

“หืม!? เจ๊ปิงกับฟางน้อยหายไปไหนแล้วล่ะ?!

o_O? (ทำหน้าฉงนแบบหันขวา)

30 นาทีต่อมามันค่อยค่อยลืมตาของมันขึ้นมามองดูรอบๆอีกครั้ง

ตอนนี้เขาไม่เห็นเจ๊ปิงกับฟางน้อยแล้ว เหลือเพียงจดหมายหนึ่งฉบับที่วางอยู่บนตักของมัน กับ สัตว์เลี้ยงตัวน้อยทั้ง 2 ตัว

1 ตัวนั้นนอนอยู่บนหัวของมัน อีก 1 ตัว นอนอยู่บนไหล่ขวาพร้อมเอาหางที่นุ่มฟูของมันมาพันอยู่รอบบริเวณลำคอของเขา

“นี้จดหมายที่พวกนางเขียนไว้กับเราใช่ไหมนะ ?!

เขาทำการเปิดออกดูจึงพบว่าลายมือที่เขียนอยู่ในกระดาษนี้ต้องเป็นลายมือของเจ๊ปิงจอมโหดแน่นอน 100% มันมั่นใจเป็นอย่างมากเพราะลายมือที่ปรากฎภายในจดหมายนี้แมร่งยังกับรอยจารึกพ่อขุนแรมคำแหง แต่อ่านยากมากกว่าถึง 10 เท่า แต่ด้วยความอัจฉริยะของเขาก็พอจะแยกคำพูดคำกล่าวได้บ้าง แต่สิ่งที่เขาไม่รู้เลยแบบจริงจังก็คือภาษาที่เจ๊ปิงแกใช้เขียนลงมาในจดหมาย...

*แล้วนี้ภาษาอิหยังหว่า ?!

*อ่านไม่ออกสักตัว.....

*ให้ระบ....

**ติ๊ด...ติ๊ด...ระบบรับรู้ถึงจุดประสงค์ของโฮสต์

**ติ๊ด...ติ๊ด...โฮสต์ต้องการเรียนภาษาแห่งบรรพกาลและความโกลาหลหรือไม่ ?!

*จัดมาสิครัช....

**ติ๊ด...ติ๊ด...ระบบทำตามคำขอของโฮสต์

**ติ๊ด...ติ๊ด...โฮสต์สามารถเข้าใจ อ่าน เขียน เรียน ภาษาแห่งบรรพกาลและความโกลาหล ได้แล้ว

**ติ๊ด...ติ๊ด...ขอบคุณที่ใช้บริการ....

*ว้าวครั้งท่านระบบนี้ใจดีจังไม่คิดค่าบริการด้วย...

=[]= (ตกใจ แบบ ขำ ๆ)

**ติ๊ด...ติ๊ด...ระบบไม่ได้แจ้งโฮสต์เพราะครั้งนี้โฮสต์ยังไม่มีปัญญาจ่าย แต่ในเมื่อโฮสต์อยากจะรู้ทางระบบจะแจกแจงค่าบริการให้โฮสค์รับทราบข้อมูล