Age of war

วันที่ 73 เกมส์แห่งสงคราม ช่วงเวลาเที่ยงตรง

***นักรบสมองกล้าม [เอรีส]

หลังจากสงครามถล่มเมืองเผ่ายักษ์ คำสั่งต่อมาที่พวกเราได้รับคือการสร้างฐานที่ด้านนอกของทะเลป่าในทิศตะวันออกของทวีป เพื่อเตรียมที่จะรุกรานดินแดดของเหล่าภูติ

กองทัพนาโตทั้งหมดห้าหมื่นนายได้ย้ายออกจากฐานที่มั่นเดิม แล้วให้กองทัพของดิออนเหล่าผู้ศรัทธาในเทพเจ้าทั้งสามดูแลแทนไป

“ฝากขนขึ้นไปข้างบนทีสิ”

“ปี้~”

เจ้ามังกรวัยรุ่นมิลเลอร์บินลงต่ำเพื่อเข้ามารับปูนสำหรับก่อสร้างขึ้นไปที่แนวกำแพงชั้นบน

ฉันมองดูเจ้ามังกรวัยรุ่นกางปีกบินไปบนฟ้าพร้อมกับถอนหายใจยาวออกมา

ต่อไปคือเผ่าภูติของเอสเทอเช่นนั้นหรือ?

หากเป็นตัวฉันตามปกติคงรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ทำการต่อสู้

แต่ไม่ใช่การต่อสู้แบบนี้… สงครามแบบนี้ฉันไม่ต้องการ

สงครามที่เอาชีวิตพรรคพวกของฉันไป

สงครามที่ใช้ทาสต่างเผ่าราวกับว่าชีวิตของพวกเขาไม่มีค่า

และเป็นสงครามที่เห็นแก่ตัว...

คงต้องบอกว่าสถานการณ์ปัจจุบันของโลกเลวร้ายขึ้นเป็นอย่างมาก

จากรายงานของหน่วยสำรวจ เห็นว่าพื้นที่ทะเลได้หายไปจากเดิมถึงสามในสี่แล้ว และอีกไม่นานพื้นที่สีดำคงกลืนกินเข้าสู่ทวีป

ทุกต่างรู้สึกเป็นกังวลเพราะจุดจบของโลกเริ่มย่างกรายเข้ามาใกล้ เลยยิ่งบีบคั้นให้พวกเขาอยากทำสงครามเพื่อจบเกมส์บ้า ๆ ของเทพเจ้า

แต่ไม่รู้ทำไม ฉันกลับรู้สึกว่าตัวเองเป็นได้เพียงแค่สิ่งบันเทิงของพวกที่เรียกว่า [เทพเจ้า] เหล่านั้น

ฉันรู้สึกว่าแทนที่จะมาทำสงครามกัน สู้เอาเวลาไปนั่งคิดหาวิธีหยุดการจุดจบของโลกดีกว่า

แต่พวกเขาไม่ทำแบบนั้น ซ้ำร้ายยังก่อสงครามระหว่างเผ่าต่อไป

หรือว่าฉันมีความคิดโลกสวยเกินไปหรือเปล่านะ?

ฉันหันไปมองดูภูเขาศพทางด้านทิศตะวันตกของฐานทัพ

ที่ตรงนั้นคือกองซากศพของเผ่ามนุษย์นกที่รอดชีวิตจากระเบิดปรมาณูเมื่อไม่กี่วันก่อน

เผ่ามนุษย์นกที่ไม่ได้รับแจ้งเตือนถึงการทิ้งปรมาณูต่างถูกการโจมตีที่ไร้ซึ่งความเมตตาเอาชีวิตไป

“ขอบคุณที่เล่าความจริงให้พวกเราฟัง พวกเราจะได้ตัดสินใจเอาชีวิตใหม่”

และเพราะฉันไปบอกความจริงให้โซเดียมฟังเกี่ยวกับผลของรังสีตกค้างที่อาจเกิดขึ้น จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เผ่าปักษาที่รอดชีวิตมาทำารฆ่าตัวตายยกเผ่าเพื่อไปคืนชีพใหม่อีกครั้ง

และราวกับจะเป็นการประชดพวกเราที่ใช้งานพวกเขาอย่างไม่เห็นชีวิต เผ่ามนุษย์นกจึงเลือกมาฆ่าตัวตายเป็นกองภูเขาศพขนาดยักษ์ที่ด้านข้างของฐานทัพแห่งนี้

ฉันเบือนหน้าหนีจากภาพที่ชวนน่าเวทนานั้นไปทางทะเลป่าอีกครั้ง

สายลมหนาวจากทิศตะวันออกได้ปะทะเข้าใบหน้าของฉัน

เป็นสายลมหนาวที่ทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงฤดูหนาวที่เศร้าโศก

ให้ตายสิ การฆ่าฟันนี้จะจบลงเมื่อไหรกันนะ?

ในตอนนั้นเองที่ทะเลป่าทางตะวันออกเกิดแรงสั่นไหวอย่างรุนแรง

แผ่นดินสั่นสะเทือนไปพร้อมกับบรรดาต้นไม้ที่ถูกถอนขึ้นจากผืนแผ่นดิน

แล้วบางสิ่งที่มีขนาดใหญ่โตราวกับจะกลืนกินท้องฟ้าได้ทั้งใบก็ได้ปรากฏตัวขึ้นจากทะเลป่าแห่งนั้น

“สงครามเริ่มขึ้นอีกแล้วสินะ…”

เผ่าภูติเริ่มบุกโจมตีเผ่ามนุษย์แล้ว

สัญญาณเตือนภัยได้ดังขึ้นไปทั่วป้อมปราการที่ยังสร้างไม่เสร็จดี

สิ่งที่ปรากฏตัวทางทะเลป่าในทิศตะวันออก คือกองทัพของเผ่าภูติอย่างไม่ต้องสงสัย

ภาพของกองทัพที่ยิ่งใหญ่และทรงพลังของพวกภูติ ได้ถูกส่งตรงไปเมืองหลวงของมนุษย์พร้อมกับข้อความขอกำลังเสริม

สภามนุษย์ที่กำลังประชุมตึงเครียดอยู่นั้น ได้สั่งให้เอาภาพที่ว่านั้นขึ้นจอในทันที

แล้วทุกคนที่เห็นภาพของกองทัพอันเกรียงไกรของเผ่าภูติที่ถูกนำขึ้นบนจอ ก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า

“ตัวห่าอะไรวะนั่น...”

สิ่งที่ปรากฏบนจอนั้นคือภาพของตัวมาสคอตผิวสีน้ำตาลรูปร่างหน้าตาน่ารักคล้ายหนูแฮมเตอร์

มันตัวใหญ่กว่ายี่สิบเมตร และมีจำนวนถึงหนึ่งร้อยตัว

ที่รอบตัวของเจ้าตัวที่น่ารักนั้น มีแสงขนาดเล็กกำลังบินส่องประกายแสงอยู่โดยรอบ

มันคือกองทัพภูติแห่งดิน ปฐพีคลั่ง [เอพีเซียร์]

ทักษะการควบคุมโกเลมดินและการสร้างแปรสภาพสสารจากผืนปฐพี นั่นคือพลังของพวกเขา

และหนึ่งในทักษะการโจมตีที่ลือชื่อของกองทัพปฐพีคลั่งคือ [โกเลม]

พวกเขาเคยได้รับรายงานการใช้โกเลมของพวกภูติจากสงครามครั้งก่อน แต่โกเลมที่ได้รับรายงานมานั้นมันไม่ได้ตัวใหญ่ยักษ์ขนาดนี้

พวกมันคือโกเลมที่มีความน่าเกรงขามผิดกับครั้งก่อน มีผิวที่แข็งแกร่งจากการดึงแร่ธาตุหลายอย่างมาสร้างเป็นโครงประกอบที่เหนี่ยวและทนทาน อีกทั้งมีพลังแขนและความว่องไวผิดกับโกเลมขนาดเล็กที่ใช้ในงานก่อสร้าง

แน่นอนว่าเผ่ามนุษย์ไม่เคยได้รับรู้ความจริงนั้น จนกระทั้งถึงวันที่ได้เห็นแฮมสเตอร์สีน้ำตาลสูงยี่สิบเมตรมายืนตรงหน้าในวันนี้

“... แน่ใจนะว่าพวกมันมาทำสงคราม? ”

ผู้นำรัสเซียเสนอความเห็นออกมาเช่นนั้นเพราะรูปลักษณ์ที่ชวนดูน่ากังขานั้น

เพราะนอกจากรูปลักษณ์ที่ชวนดูน่ากอดแล้ว ยังมีแสงสีเสียงแผ่กระจายออกมาจากด้านหลังของพวกมัน ราวกับเป็นการเดินพาเหรดของคณะละครสัตว์

และผู้ที่นำทัพอยู่หน้าสุด ก็คือภูติเพศชายผู้ที่มีดวงตาสีแดง ผมสีน้ำตาลตัดสั้นกระเซิง และสวมชุดวันพีชสีน้ำตาลสดที่เด่นเป็นสง่า

รอบตัวของเขามีแสงโปร่งใสไร้สีคลุมตัวเอาไว้อยู่

มันคงเป็นบาเรียของพวกภูติ

“ได้เวลาเปิดตัวกองทัพภูติอันแสนเกรียงไกรแล้วพรม~! ”

เสียงของภูติที่พูดด้วยภาษาของเผ่ามนุษย์ได้ดังกังวาลออกมาเช่นนั้น

***ปฐพีคลั่ง [เอพีเซียร์]

“ได้เวลาเปิดตัวกองทัพภูติอันแสนเกรียงไกรแล้วพรม~! ”

เราเอยด้วยน้ำเสียงที่แสนภาคภูมิใจออกไปเช่นนั้น

กองทัพของเผ่ามนุษย์? ขยะเปียกเช่นนั้นเราจะขอถล่มให้ราบตามคำสั่งของเอสเทอ [พังฐานทัพ] ด้วยพลังของเราเองพรม~

“เริ่มจากเปิดเพลง! ถ้าไม่มีเพลง มันก็ไม่มีพลังสิ พรม~! ”

*ดึง ดึ่ง~ ดือ ดื่อ ดึง ดึ่ง~ ดือ ดื่อ ดึง ดึ่ง~ ดือ ดื่อ ดึง ดึ่ง~ ดือ ดื่อ ดึง ดึ่ง~”

เสียงดนตรีที่มีจังหวะเร้าอารมณ์ตื่นเต้นได้ดังออกมาจากร่างของโกเลมยักษ์

“ต่อไปก็แสงสีเสียง พรม~! ”

ร่างของโกเลมได้แผดแสงสีรุ้งออกมาจากแผ่นหลังอย่างงดงาม

“ต่อไปก็ยิงพลุดอกไม้ พรม~! ”

พลุจำนวนมากถูกยิงขึ้นท้องฟ้า ก่อนจะแตกออกเป็นดอกไม้หลากสีที่โปรยปรายลงมา

“วงออเคสต้า บรรเลงเสียง---”

*เปรี๊ยง! *

“พรม~!? ”

แต่ทว่าพวกมนุษย์กลับยิงโจมตีพวกเราก่อนที่จะได้ทันบรรเลงเพลงออเคสต้าภูติออกไป

สิ่งที่พวกมันเรียกว่า [กระสุนปืนใหญ่] และ [กระสุนปืน] ตามรายงานของเจ้าเอสเทอนั้น ได้ปะทะเข้ากับบาเรียภูติของเราจนแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

ช่างไร้มารยาทในการทำสงครามเสียจริงนะ พรม~!

“หน่อย... ทุกหน่วยโจมตีเลย พรม~! ”

เรารีบบินไปหลบหลังโกเลมเพื่อรอให้บาเรียฟื้นตัวพร้อมกับออกคำสั่งเช่นนั้นไป

โกเลมยักษ์จำนวนหนึ่งร้อยตัวที่มีใบหน้าน่ารักเริ่ม [วิ่ง] ไปข้างหน้า

ใช่แล้ว [วิ่ง] แถมยังเป็นการวิ่งสี่ขาด้วยความเร็วสูงอีกด้วย

แน่นอนว่าพวกมนุษย์ต้องโจมตีมาพร้อมกับช่วงเวลาเดียวที่โกเลมยักษ์วิ่งเข้าใส่

“วิ่งตีโค้ง อย่าให้พวกมันยิงโดนสิ พรม~! ”

เราถือคริสตัลภูติขึ้นมาในมือขวา แล้วเริ่มเชื่อมคลื่นสมองของตัวเองเข้าด้วยกันกับโกเลม

การบังคับโกเลมยักษ์นั้น ปกติต้องใช้ถึงหนึ่งร้อยคนต่อหนึ่งตัวในการบังคับควบคุม

แต่เราสามารถทำได้ด้วยตัวเพียงคนเดียวเท่านั้น

อสูรร้ายขนาดยักษ์สี่ขาที่ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด อีกทั้งยังรวดเร็วปานลมกรดจำนวนหนึ่งร้อยตัว วิ่งหักเลี้ยวแข่งขันไปที่เป้าหมายกันอย่างพร้อมเพรียง

แต่ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถหลบลูกปืนใหญ่ได้สมบูรณ์แบบแฮะ พรม~

*เพล๊ง*

เกิดเสียงบาเรียแตกดังขึ้นมาจากทางกลุ่มโกเลมที่อยู่ปีกซ้าย

พวกมนุษย์ใช้วิธียิงปูพรมถล่ม จนทำให้ทะเลป่าทางปีกซ้ายกลายเป็นทะเลเพลิง

ร่างของโกเลมยักษ์ถูกห่าฝนปืนใหญ่โปรยปรายเข้าใส่ จนบาเรียพังภายในสามวินาที ก่อนจะถูกถล่มยับแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไป

โกเลมยักษ์จำนวนหนึ่งร้อยตัว เหลืออยู่เพียงเจ็ดสิบตัวภายในชั่วเวลาอึดใจเลยพรม~

“ท่านเอพีเซียร์ หนูขอกลับบ้านเกิดก่อนนะครับ บ๊อง~”

“ท่านเอพีเซียร์ ฝากลูกฝากเมียข้าน้อยด้วย บู~”

“ท่าน--”

“ถึงนายทหารทุกท่าน จงหยุดการโจมตีแล้วยืนสดุดีต่อนายทหารผู้ทรงเกียรติ์กันก่อนพรม~! ”

เนื่องจากการกล่าวอำล่าของสหายร่วมรบคือสิ่งสำคัญที่ไม่อาจมองข้ามได้ เราจึงสั่งให้ทุกคนหยุดเคลื่อนไหว แล้วยืนตรงสงบนิ่ง

ในเวลาเดียวกัน เราก็ให้โกเลมอีกสิบตัวไปถือป้ายขนาดยักษ์ที่เขียนอักษรของเผ่ามนุษย์ว่า [ขอเวลานอก] ชูขึ้นฟ้า

“จงร้องเพลงสดุดี---”

*เปรี๊ยง! *

แต่ดูเหมือนว่าพวกมนุษย์จะอ่านภาษามนุษย์ไม่ออกแฮะพรม~

ป้ายก็เขียนอยู่ชัดเจนว่า [ขอเวลานอก] จะว่าเขียนผิดก็ไม่ใช่ด้วยพรม~

กระสุนปืนใหญ่ถูกยิงใส่พวกเราที่กำลังยืนเป็นเป้านิ่งอย่างไร้ซึ่งความละอายใจ

ขัดขวางพิธีเปิดสงคราม ขัดขวางพิธีไว้อาลัย เจ้าพวกมนุษย์นี่ช่างไร้ซึ่งความเกรงอกเกรงใจกันจริง ๆ

เราโกรธแล้วนะ พรม~!

“เปิดโหมด [คลั่ง] เลย พรม! ”

โกเลมที่เหลือจากการโจมตีเมื่อกี้มีเพียงแค่ห้าสิบตัว

สิ่งมีชีวิตเทียมขนาดยักษ์สูงยี่สิบเมตรลุกขึ้นยืนด้วยสองขาของมันเอง

ร่างที่ยกตัวสูงขึ้นนั้น มีความสูงไม่ต่ำกว่าสามสิบเมตร

ดวงตาที่กลมโตสีดำ ฉับพลันได้กลายเป็นสีแดงฉานและน่าหวาดหวั่น

[โหมดคลั่ง] คือโหมดสังหารที่ปล่อยพลังงานจำนวนมากเข้าไปในแกน แล้วปล่อยให้โกเลมทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางเส้นทางมัน

และด้วยโหมดนี้ เหล่าภูติที่ควบคุมมันจะกลายเป็นอิสระจากการสั่งการ และพร้อมที่จะร่วมรบไปกับมันด้วย

หรือต้องบอกว่ามีอิสระที่จะรับชมการทำลายล้างของสัตว์ประหลาดยักษ์ดีนะ?

โกเลมยักษ์วิ่งผ่านผืนแผ่นดินด้วยพลังที่บ้าคลั่งของมัน แขนขาที่เป็นอิสระได้คว้านเปลือกโลกขึ้นสูง และใช้มันต่างโล่ที่แข็งแกร่งพร้อมวิ่งเข้าประชิด

โกเลมบางตัววิ่งไปคว้าต้นไม้ แล้วใช้มันขว้างปาใส่ป้อมปราการตรงหน้าด้วยพละกำลังที่เหนือธรรมชาติ

“เข้าเป้า 100 แต้ม พรม~! ”

“โอ๊ว! ”

เหล่าภูติที่เป็นอิสระจากการควบคุมต่างเริ่มบินขึ้นท้องฟ้าพร้อมกับเข้าแถวบินรับชมฉากสงครามตรงหน้า

อาหารอย่างน้ำหวานภูติและเค้กนุ่ม ๆ ถูกเอาออกมาเสริฟให้กับทุกคนพร้อมกัน

ส่วนเราก็เริ่มทำหน้าที่ของหัวหน้าหน่วยที่ดี นั่นคือการเป็น [โฆษก] บรรยายการต่อสู้ที่กำลังเกิดขึ้น

“ดูเหมือนว่าโกเลมเบอร์สองจะไปไม่ไหวแล้ว โอ๊ว!? โดนยิงเข้าไปเต็มหน้าเลยครับนั่น! แต่ทว่าเบอร์สองยังไม่หยุดแค่นั้น! อะไรกันพรม! เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายถอดแขนตัวเองแล้วปาสวนกลับไปครับท่านผู้ชม! โดนเข้าเต็ม ๆ เอาไปเลย 200 แต้ม พรม! ”

“โอ๊ววว! ”

“อ๊า.. เบอร์สองพังเป็นชิ้น ๆ ไปแล้ว แต่เบอร์หนึ่งกับ--- ทำไมไปนอนเล่นตรงพื้นแบบนั้นละลูก? ”

ในตอนที่เบอร์สองเดี้ยงไปแล้วนั้น เบอร์หนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ มันก็พลอยซวยเดี้ยงตามไปด้วยเพราะกระสุนปูพรมของศัตรู

บาเรียไม่ช่วยอะไรเลยแฮะ พรม~

แต่ช่างมันเถอะ ต่อให้แพ้ศึกนี้ พวกเราก็แค่สร้างโกเลมชุดใหม่ขึ้นมาก็พอแล้วพรม~

อย่างมากก็แค่โดนเจ้าเอสเทอด่านิดหน่อย แต่แค่ทรัพยากรณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ อย่าไปงกมันเลยพรม~

“ฉันแทงเบอร์สี่! ”

“ข้าแทงเบอร์หก! ”

“ใครบอก ผลงานของฉันเบอร์สามสิบ [เจ้าหนูกลมบ๊อก] ต่างหากที่จะสามารถบุกไปถล่มฐานของพวกมนุษย์ได้นะ! ”

เหล่าภูติในหน่วยของเราต่างส่งเสียเชียร์และเริ่มเล่นพนันกันอย่างออกรสชาติ

นี่สิค่อยสมกับเป็นสงครามของพวกเราเผ่าภูติหน่อย

สนุกไปกับทุกสิ่ง ใช้ชีวิตให้เต็มที่ไปเลย พรม!

***นักรบสมองกล้าม [เอรีส]

ทันทีที่พวกแฮมสเตอร์เปร่งดวงตาเป็นสีแดง พวกมันก็มีท่าทีเปลี่ยนไป

จากเจ้าตัวที่ดูกลมปุกน่ารักนั้น ได้ลุกขึ้นยืนแยกเขี้ยวดั่งสัตว์ร้าย แล้วเริ่มออกวิ่งด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ

พวกเราพยายามใช้รถถังและปืนใหญ่ทั้งหมดที่มียิงถล่มแบบชนิดไม่เสียดายกระสุน แต่ก็ไม่อาจสกัดได้ทันเวลา

“พวกแกรีบบินหนีไปก่อนเลย! ”

“โกร๊ววว! ”

ฉันเหลือบไปมองต้นเสียงนั้น

แอร์บาร์สกำลังสั่งให้มังกรสองแม่ลูกของเขารีบบินหนีออกไปจากสนามรบแห่งนี้ด้วยท่าทีที่ร้อนรน

มังกรสองแม่ลูกที่สัมผัสได้ถึงอันตรายนั้นพยักหน้าตอบรับเขา พร้อมกับเลียใบหน้าราวกับอยากจะอวยพรให้ ก่อนจะกางปีกบินหนีไปทางตะวันตก

แต่ทว่า---

“ไม่! ”

ในตอนที่มังกรตัวแม่ [กลาส] กำลังจะไต่ระดับขึ้นสูงนั้น กลับมีมือขนาดใหญ่พุ่งตะปบลงมาจากเหนือหัวของพวกมัน

โกเลมตัวหนึ่งของศัตรูได้วิ่งประชิดฐานทัพของพวกเราเป็นผลสำเร็จแล้ว

และมันเริ่มโจมตีโดยเล็งไปที่มังกรทั้งสองตัวซึ่งกำลังจะบินหนีไปจากน่านฟ้าแห่งนี้

“โกรวว! ”

มังกรตัวแม่ที่รู้ตัวว่าไม่อาจหลบทัน ได้ใช้หางของมันฟาดใส่ตัวลูก [มิลเลอร์] จนปลิวกระเด็นลงมากองอยู่ที่หน้าฉัน

“ปี้~...”

ฉันรีบเข้าไปดูอาการของมัน

มันไม่บาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย

แต่ไม่ใช่กับแม่ของมัน

“โกรว…”

มังกรตัวแม่ที่บินอยู่บนท้องฟ้าในระดับต่ำนั้น กำลังมองลงมาที่ลูกของมัน

มันส่งสายตามาให้ฉัน ราวกับจะบอกว่า “ฝากดูแลลูกของฉันด้วย” ก่อนจะสิ้นชีพลงด้วยกรงเล็บของโกเล็มขนาดยักษ์

เลือดสด ๆ ได้สาดกระเซ็นขึ้นเต็มท้องฟ้า

“ปี๊!!! ”

เจ้าหนูมันกรีดเสียงลั่นทั้งน้ำตา

“ไม่ได้นะ! ”

ฉันรีบรั้งตัวมันเอาไว้ เพราะไม่อย่างงั้นมันคงบินไปซัดตรง ๆ แน่นอน

“เหวอ! ถอยทัพ ถอยทัพก่อนนน! ”

ในเวลาเดียวกัน โกเลมอีกตัวก็บุกเข้ามาทางทิเหนือ

มันเริ่มทุบทำลายทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เริ่มจากฐานปืนใหญ่ กับฐานปืนกลที่ติดตั้งเอาไว้โดยรอบ

พวกมันอาละวาด ทุบทำลาย และหยิบรถถังขึ้นมาโยนเล่นราวกับเด็กน้อยที่กำลังตื่นตาตื่นใจอย่างควบคุมไม่ได้

“เคลียพื้นที่ ฝูงบินทิ้งระเบิดจะมาแล้ว! ”

แอร์บาร์สกรีดเสียงออกมาทั้งน้ำตา

เขาเข้ามาช่วยฉันลูบเจ้ามิลเลอร์ ก่อนจะกวักมือให้มันวิ่งตามพวกเรา

ดูเหมือนว่าฝูงบินที่ปล่อยออกไปตอนแรกต่างพร้อมที่จะทิ้งระเบิดนาปาล์มลงมากันแล้ว

พวกเราเองก็ต้องรีบหนีไปเช่น---

“แย่แล้ว…”

แต่ก่อนที่พวกเราจะได้ทันถอยทัพออกไปจากพื้นที่ เจ้าโกเลมแฮมสเตอร์ก็เข้ามาล้อมพวกเราจากทุกทิศทางไปเสียแล้ว

แถมยังคว้าเอากระสุนปืนใหญ่ออกมาจากคลังแสง แล้วปาขึ้นท้องฟ้าใส่ฝูงเครื่องบินทิ้งระเบิดจนร่วงลงมาไม่เหลือซาก

นี่มันสัตว์ประหลาดพันธุ์ไหนกัน? ไม่ใช่หนังไคจูถล่มโลกนะยะ!

พวกเราพยายามยิงสู้สุดชีวิต แต่ปืนกล M16 คงไม่อาจทำอะไรร่างยักษ์ของพวกมันได้

พวกเราต้องการปืนที่ใหญ่กว่านี้ แต่รถถังกับปืนใหญ่ที่ว่าได้ถูกพวกมันทำลายจนราบไปแล้วนี่สิ

ฐานทัพของพวกเรากำลังถูกพวกมันทำลายจนย่อยยับไม่เหลือ

“ยิง ยิงงงง! ”

หัวหน้าทอมกรีดเสียงสั่งการสุดชีวิต

พวกเราใช้ทุกอย่างที่มียิงต่อสู้ ปาระเบิดมือทั้งหมดที่มีเข้าใส่ ทำแม้แต่ขับรถกระบะพุ่งชนเข้าใส่ ใช้ทุกสิ่งรอบตัวที่มีเพื่อพยายามที่จะล้มมันลงมาให้ได้

แต่สุดท้ายการต่อต้านของเราก็เป็นได้แค่ก้อนหินที่โยนลงไปในมหาสมุทร

ผิวหนังที่ถูกทำลายไปนั้น ถูกซ่อมแซมกลับมาแทบจะในทันทีด้วยการดึงมวลดินรอบตัวขึ้นไป

ให้ตายสิ ถ้าไม่ใช่การโจมตีระดับที่ทำลายไปถึงแกนมัน มันก็ไม่มีวันตายจริง ๆ ด้วยสินะ

สุดท้ายแล้วพวกเราทั้งหมดก็ถูกไล่ต้อนมารวมกันอยู่ตรงใจกลางของฐานทัพ หลังจากที่สิ่งก่อสร้างโดยรอบได้กลายเป็นซากไปแล้ว

โกเลมแฮมสเตอร์ทั้งยี่สิบกว่าตัวต่างชูมือขึ้นท้องฟ้าพร้อมกัน และทำท่าจะตะปบลงมาทับใส่ร่างของพวกเรา

พวกเราคงไม่รอดชีวิตแล้วละ…

แต่ทว่าอย่างน้อย

“เจ้ามิลเลอร์ เดียวฉันกับแอร์บาร์สจะสร้างช่องว่างให้ จังหวะนั้นแกรีบบินหนีไปเลยนะ”

แต่ทว่าอย่างน้อยฉันขอช่วยชีวิตเจ้าหนูนี้ให้ได้ก็ยังดี!

“ปี้!? ”

“ไม่ต้องมาดื้อ! แกต้องรอด จะให้แม่ของแกเสียชีวิตฟรีหรือยังไง! ”

“เอรีส เดียวก่อน… ทำไมอยู่ ๆ พวกมันถึงหยุดเคลื่อนไหวไปซะแบบนั้นละ? ”

แต่ในตอนนั้นเองที่เหล่าโกเลมหยุดเคลื่อนไหวไปเสียดื้อ ๆ

พวกมันหยุดนิ่งก่อนจะแตกกระจายเป็นเศษดินชิ้นเล็กชิ้นน้อย

และสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาหลังจากการสลายร่างของโกเลมนั้น คือแผ่นป้ายหินขนาดใหญ่

บนนั้นมีข้อความภาษาอังกฤษที่เขียนด้วยลายมือของเด็กน้อยสลักลงไปว่า

[อ๊ะล้อเล่น]

“...”

ทุกคนต่างยืนนิ่งราวกับเวลาได้ถูกหยุดลง

ป้ายหินตรงหน้าแตกออกอีกรอบ พร้อมกับข้อความใหม่ที่ซ่อนอยู่ข้างในป้ายหินที่มีขนาดเล็กลง

[ไม่โกรธที่พวกเค้ามาถล่มฐานใช่มั้ย พรม~?]

พรม?

*พรึ่บ* ป้ายหินตรงหน้าแตกออกอีกรอบ พร้อมกับข้อความใหม่ที่ซ่อนอยู่ข้างในป้ายหินที่มีขนาดเล็กลงกว่าเดิม

[อย่าพึ่งหัวร้อนกันนะ พรม~ ไม่เอาน่า~ ถ้ามีใครมาตั้งฐานทัพประชิดเมือง เป็นพวกเธอก็คงจะมาโจมตีไล่ออกไปใช่ไหมละ พรม~]

*พรึ่บ* ป้ายหินตรงหน้าแตกออกอีกรอบ พร้อมกับข้อความใหม่ที่ซ่อนอยู่ข้างในป้ายหินที่สูงเหลือแค่ห้าเมตร

[เพราะงั้นอย่าโกรธกันนะ พรม~ เดียวให้ของฝากดี ๆ กลับไปเป็นของขวัญนะพรม~]

*พรึ่บ* ป้ายหินแตกออกอีกรอบ

[รักนะจุ๊บ ๆ]

*พรึ่บ* ป้ายหินแตกออกอีกรอบ

[3]

*พรึ่บ* ป้ายหินแตกออกอีกรอบ

[2]

*พรึ่บ* ป้ายหินแตกออกอีกรอบ

[1]

หรือว่าจะเป็นระเบิด!?

*พรึ่บ* ....

ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นหลังจากที่เวลานับหมดลงนอกจากข้อความสุดท้ายบนแผ่นหินขนาดเท่ามดว่า

[โดนหลอกแล้ว~ พรม~]

“...”

และแล้วสงครามครั้งแรกระหว่างมนุษย์กับภูติก็จบลงไปในลักษณะเช่นนี้ ซึ่งตอนนั้นฉันไม่รู้ตัวเลยว่าพวกภูติไม่ได้บุกแค่ที่นี่เพียงแห่งเดียว

แต่ว่าตอนนี้ฉันอยากเอากระสุนไปยัดปากเจ้าคนที่ทำแบบนี้มากเลยละ

...แผนที่สรุปการเคลื่อนทัพของวันที่ 73 ของเกมส์แห่งสงคราม

​