สตรีดื้อรั้นผู้นี้ เป็นภรรยาของข้า

หลังจากเดินทางมาหลายวัน รถม้าของพวกเขาก็หยุดพักในพื้นที่ชนบทเงียบสงบ ใกล้กับลำธารเล็กๆ ที่มีต้นไม้ร่มรื่น เหวินเจาเหยียนสั่งให้ลูกน้องตั้งแคมป์พักแรม เนื่องจากมืดค่ำและไม่สะดวกเดินทางต่อ

หยางลี่เจินเดินเล่นออกมารอบๆ ลำธาร สัมผัสกับความสงบที่แตกต่างจากความวุ่นวายในเมืองหยางโจว น้ำเย็นใสไหลเอื่อยสะท้อนแสงจันทร์ เธอยิ้มบางๆ พลางนั่งลงที่ริมลำธาร ยกมือขึ้นสัมผัสน้ำเย็น

เหวินเจาเหยียนเดินตามมาเงียบๆ สายตาของเขาจับจ้องเธอที่ดูสงบและอ่อนโยนในยามค่ำคืน เธอหันมาเห็นเขา พลางยิ้มให้อย่างสดใส

“คุณไม่พักเหรอคะ?” เธอถาม

“เจ้าเองก็ยังไม่พัก” เขาตอบเรียบๆ แต่เดินมานั่งข้างเธอ

“ฉันแค่อยากออกมาสูดอากาศค่ะ บรรยากาศแบบนี้หาไม่ได้ในยุคของฉัน” เธอพูดพร้อมมองไปรอบๆ

“ยุคของเจ้า…” เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันมองเธอ “เจ้าเอ่ยถึงมันบ่อยเหลือเกิน” หยางลี่เจินหัวเราะเบาๆ “คุณเริ่มสงสัยแล้วใช่ไหมคะ ว่าฉันเป็นใคร?”

เขาไม่ได้ตอบทันที แต่สายตาคมลึกของเขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ “ข้าไม่เคยเจอใครเหมือนเจ้า” คำพูดนั้นทำให้เธอชะงัก ใจเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “ฉัน… ฉันก็ไม่เคยเจอใครเหมือนคุณเหมือนกันค่ะ”

เขาขยับตัวเข้าใกล้เธอเล็กน้อย ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของลมหายใจ เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อย แต่ใจกลับสั่นไหว

“ทำไมเจ้าต้องหลบสายตาข้าด้วย?” เขาถาม น้ำเสียงนิ่งแต่กลับมีแววเย้าแหย่

“ฉัน… ฉันเปล่าค่ะ” เธอตอบเบาๆ แต่ยังคงไม่กล้าหันกลับมามองเขา

เหวินเจาเหยียนเอื้อมมือจับคางของเธอเบาๆ บังคับให้เธอหันกลับมาสบตา ดวงตาคมลึกของเขาสบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความสับสนของเธอ

“เจ้ากำลังกลัวข้าหรือ?” เขาถาม น้ำเสียงนุ่มลงเล็กน้อย

“ฉันไม่ได้กลัวค่ะ…” เธอพึมพำ แต่หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา

เขานิ่งมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบาๆ “ข้าไม่รู้ว่าทำไม… แต่เจ้าไม่เหมือนใครจริงๆ”

ก่อนที่เธอจะพูดอะไร เขาก็โน้มตัวเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่ล้อมรอบ ริมฝีปากของเขาสัมผัสกับริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา

หยางลี่เจินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่ความอ่อนโยนและมั่นคงของเขากลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นจนไม่อาจผลักไส

จูบของเขาไม่เร่งเร้า แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน ราวกับว่าเขากำลังถ่ายทอดบางอย่างที่เขาไม่อาจพูดออกมา เมื่อเขาถอนริมฝีปากออกมาอย่างช้าๆ สายตาของเขายังคงจ้องมองเธอ

“อย่ากลัวข้า” เขากล่าวเบาๆ น้ำเสียงแผ่วแต่เต็มไปด้วยความหมาย

หยางลี่เจินไม่รู้จะตอบอะไรได้ เธอเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ และก้มหน้าลง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย เหวินเจาเหยียนยิ้มเล็กๆ ซึ่งเธอไม่ทันได้สังเกต ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนและยื่นมือให้เธอ

“กลับไปพักได้แล้ว” เขาพูดเรียบๆ แต่ในน้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความอบอุ่นที่เธอสัมผัสได้

เธอยื่นมือไปจับเขา ก่อนจะลุกขึ้นยืนตามอย่างเงอะงะ ทั้งสองเดินกลับไปยังแคมป์ด้วยกัน ท่ามกลางแสงจันทร์และความรู้สึกที่เปลี่ยนไปในใจของทั้งคู่

ขณะที่หยางลี่เจินเดินกลับมายังแคมป์พร้อมเหวินเจาเหยียน ใจเธอยังคงเต้นรัวไม่หยุด เธอก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าสบตาเขา ความรู้สึกอบอุ่นจากจูบเมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในใจ ราวกับว่าเธอไม่สามารถหายใจได้อย่างปกติ

เหวินเจาเหยียนเดินเคียงข้างเธอ สังเกตเห็นท่าทางที่แปลกไปของเธอ เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงความเจ้าเล่ห์

“เจ้าจะเขินอะไรนักหนา? ข้าแค่จูบเจ้า”

หยางลี่เจินเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยสายตาตกใจ ใบหน้าของเธอแดงก่ำ “คุณพูดแบบนั้นได้ยังไงคะ! มันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยนะ!”

เขาหยุดเดิน และหันมามองเธอด้วยสายตาที่นิ่งสงบ แต่ลึกล้ำ “ทำไมข้าจะจูบเจ้าไม่ได้? เจ้าก็เป็นภรรยาของข้านี่” คำพูดนั้นทำให้หยางลี่เจินอ้ำอึ้ง เธอไม่รู้จะโต้แย้งยังไงดี ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวไปหมด

“แต่…” เธอพยายามหาคำพูด แต่เขากลับพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอยิ่งตกใจ

“อีกอย่าง ข้าก็แค่เอาคืน”

“เอาคืน?” เธอขมวดคิ้ว หัวใจเต้นแรงขึ้น “เอาคืนอะไรคะ?” เขายกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับรอยยิ้มที่แฝงความเจ้าเล่ห์ “คืนนั้น… ที่เจ้าแอบหอมข้า ตอนที่ข้าแกล้งหลับ”

คำพูดนั้นทำให้หยางลี่เจินเบิกตากว้าง “คุณ… คุณรู้เหรอคะ!?”

เหวินเจาเหยียนพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่แฝงความขี้เล่น “ข้าต้องถามเจ้ามากกว่าว่าเจ้ากล้าทำแบบนั้นกับข้าได้ยังไง?”

หยางลี่เจินยิ่งเขินจนแทบยืนไม่อยู่ เธอเอามือปิดหน้าและพึมพำ “ฉันไม่คิดว่าคุณจะรู้ ฉัน… ฉันไม่ได้ตั้งใจ!”

เขาเลิกคิ้วมองเธอด้วยท่าทางสบายๆ “ถ้าเจ้าไม่ตั้งใจ ข้าก็ไม่ตั้งใจจูบเจ้าเมื่อกี้เหมือนกัน”

หยางลี่เจินยิ่งเขินหนักกว่าเดิม เธอก้มหน้าหลบสายตาเขาและพึมพำ “คุณมันร้ายกาจที่สุด…”

เหวินเจาเหยียนหัวเราะเบาๆ เสียงนั้นฟังดูอบอุ่นกว่าปกติ เขาเอื้อมมือไปจับมือเธอเบาๆ “อย่าคิดมาก กลับไปพักเถอะ”

แม้คำพูดของเขาจะเรียบง่าย แต่หยางลี่เจินก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แทรกซึมอยู่ในน้ำเสียงนั้น เธอพยักหน้าเบาๆ และเดินตามเขากลับไปยังแคมป์ โดยหัวใจที่ยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะจากทั้งความเขินอายและความรู้สึกแปลกใหม่ที่เธอเริ่มมีต่อเขา