“พี่ว่าเราแยกกันนอนดีกว่านะชายหญิงไม่ควรนอนด้วยกัน น้ำโตแล้วน่าจะพอรู้เื่พวกนี้บ้างแล้วนะ”เขาตอบพลางเอ็ดเธอไปเบาๆ
“น้ำก็ไม่ได้จะให้พี่อาร์มนอนด้วยกันซะหน่อยนี่คะ”เธอทำหน้าไร้เดียงสา มองเขาตาแป๋วราวลูกแมวน้อย “น้ำจะให้พี่อาร์มนอนที่ห้องน้ำแล้วน้ำก็ไปนอนห้องพ่อแม่ค่ะ น้ำกลัวพี่อาร์มจะไม่สบายใจที่จะนอนห้องพ่อแม่น้ำเพราะพ่อแม่น้ำยังไม่ได้อนุญาตพี่อาร์มคิดไปถึงไหนคะเนี่ย”
“อ๋อ พี่ก็นึกว่า... ช่างเถอะจ้ะงั้นพี่นอนห้องน้ำแล้วกัน”
“ตกลงตามนี้ นี่เพิ่งจะสองทุ่มเองพี่อาร์มง่วงหรือยังคะ”
“ยังจ้ะ เดี๋ยวพี่ขอหากุญแจอีกรอบเผื่อจะเจอ”
“ได้ค่ะ งั้นน้ำช่วยหานะ” ในเมื่อฝนตกลงมาแล้วแถมยังตกแรงซะด้วย จะมีกุญแจรถหรือไม่มี เขาก็กลับไม่ได้แล้วเพราะฉะนั้นถึงเวลาต้องหากุญแจเจอได้แล้ว อีกอย่างแรงเสียดสีตรงเป้ากางเกงทำให้เธอเองรู้สึกไม่สบายตัวพาลจะคิดแต่เื่นั้น
“น้ำกินข้าวก่อนเถอะเดี๋ยวจะปวดท้อง” เขายังไม่ลืมว่าที่เขามาวันนี้เพราะมาส่งข้าวมื้อเย็นให้เธอ
นั่นสินะเธอมัวแต่คิดเื่อื่นจนลืมเื่กินข้าวไปเลย “จริงด้วย น้ำลืมเลยถึงรู้สึกไม่ค่อยมีแรง ที่แท้ก็หิวข้าวนี่เอง”
ธารทิพย์ลงมือกินข้าวเสร็จอย่างรวดเร็วเก็บกล่องข้าวและช้อนไปล้างในครัว อาร์มสาละวนอยู่กับการหากุญแจรถ
ฝนยังคงตกต่อเนื่องธารทิพย์และอาร์มจึงคิดตรงกันว่าควรปิดประตูบ้านได้แล้ว ป้องกันแมลงต่างๆที่จะมาเข้าบ้านตอนฝนตก อาร์มเดินไปปิดประตูให้ระหว่างนั้นธารทิพย์ก็หาสักที่ที่จะเอากุญแจไปวางแหมะไว้เธอเลือกตรงมุมห้องที่อยู่ตรงข้ามกับประตู ควักกุญแจออกมา แล้วก้มลงวางมันไว้ที่พื้นพอจะหยัดตัวขึ้นเธอได้ยินเสียงกลอนประตูที่ถูกขยับให้ลงล็อคอาร์มกำลังจะล็อคประตูเสร็จ
แทนที่จะยืนขึ้นธารทิพย์ก้มลงอีกครั้งหันบั้นท้ายโก้งโค้งไปทางที่อาร์มยืนอยู่ ความจริงแล้วกางเกงชุดนอนของเธอไม่ได้สั้นมากแต่ตอนที่สวมใส่มันเธอม้วนตรงขอบกางเกงขึ้นไปสองทบเพื่อให้ขากางเกงสั้นกว่าที่เคย เธอแกล้งทำเหมือนกำลังมุ่งความสนใจในการก้มหากุญแจรถขยับตัวแต่ละทีบั้นท้ายก็บิดไปมาตามไปด้วย
เสียงด้านหลังเงียบสนิทเธอจึงแกล้งทำแบบนั้นอยู่อีกอึดใจ
อาร์มที่ล็อคกุญแจเสร็จแล้วหันกลับมาก็พบภาพบั้นท้ายลอยเด่นอยู่ไม่ไกล เขาเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่กางเกงชุดนอนขาสั้นของธารทิพย์ พอเ้าตัวก้มโก้งโค้งแบบนี้ขากางเกงด้านหลังยิ่งถูกดึงขึ้นสูงภาพต้นขาด้านหลังของเด็กสาวปรากฏอยู่ตรงหน้า เขากลืนน้ำลงคออย่างฝืดๆความรู้สึกบางอย่างที่โสมมและควบคุมไม่ได้กำลังก่อตัวขึ้นในจิตใจ
เขากลืนน้ำลายลงคอ และรวบรวมสติไม่หรอก เขาไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นและจะไม่มีทางคิดด้วยมีแต่คนสารเลวเท่านั้นแหละที่คิดอะไรกับเด็ก ม.ต้น
เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นและกระแอมเบาๆ “อะแฮ่ม น้ำ มีประตูหน้าต่างตรงไหนต้องปิดอีกไหมเดี๋ยวพี่ช่วยปิดให้”
ธารทิพย์เลิกก้มและหันมา“น้ำเจอกุญแจแล้วค่ะพี่อาร์ม อยู่ตรงนี้นี่เอง” เธอบอกพลางชูกุญแจรถให้ดู“พี่อาร์มเป็อะไรหรือเปล่าคะ ทำไมหน้าแดงๆ”
“ไม่เป็ไรจ้ะฝนตกสงสัยอากาศจะอบอ้าว”
“นั่นสิ น้ำลืมไปเลยพี่อาร์มจะอาบน้ำไหมคะ ใส่เสื้อผ้าของพ่อก่อนก็ได้”
“พี่อาบก่อนมาแล้วจ้ะ”
“อืม นี่ค่ะกุญแจรถ”เธอยื่นกุญแจส่งคืนให้เขา
เขารับไปโดยที่ไม่ได้คิดสงสัยอะไรเจอก็ดีแล้ว จะได้ไม่โดนแม่ด่า
“งั้นเราจะทำอะไรกันต่อดีคะ”ธารทิพย์พูดเสียงออดอ้อน พลางเดินเข้ามาใกล้ อยู่ๆ เธอก็หน้าตาแตกตื่นพลางร้องเสียงหลง“อุ๊ย มีตัวอะไรอยู่ข้างในเสื้อน้ำก็ไม่รู้เหมือนมันกำลังไต่อยู่ข้างใน”
เธอะโและขยับตัวสะบัดไปมาหวังให้เ้าสิ่งที่เกาะอยู่หลุดออกไป แต่เหมือนจะไม่ได้ผล “พี่อาร์มช่วยด้วยค่ะมันไต่น้ำใหญ่แล้ว”
เธอวิ่งส่ายตัวไปมาหน้าอกที่ไม่ได้สิ่งปกป้องภายใต้เสื้อชุดนอนพริ้วไปตามการเคลื่อนไหวยังเสื้อใส่เสื้อสีขาวยิ่งเห็นได้ชัด
อาร์มกำลังใทั้งเื่ที่ธารทิพย์ตระหนกว่ามีแมลงเกาะและใกับภาพสองเต้าโบกไปมาตรงหน้า เขาจึงนิ่งไปชั่วขณะ
ธารทิพย์ะโมาใกล้แล้วโผเข้ากอดเขาจากนั้นเธอใช้แรงดันจนเขาล้มลง
อาร์มตัวสูง เป็นักกีฬา ในเวลาปกติไม่ใช่ว่าจะถูกทำให้ล้มได้ง่ายนักแต่เวลานี้ที่เขากำลังเหม่อลอยใจเต้นถี่ พอถูกถาโถมเข้าใส่ด้วยแรงทั้งหมดของธารทิพย์เขาจึงเซและล้มลงก้นจ้ำเบ้าถึงอย่างนั้นเขายังพยายามประคองให้ธารทิพย์อยู่้าจะได้ไม่กระแทกพื้นจนเจ็บ
เหตุการณ์ผ่านไปเร็วจนเมื่อทุกอย่างหยุดนิ่ง อาร์มนั่งอยู่บนพื้น มือขวาอยู่ด้านหลังดันพื้นไว้ส่วนมือซ้ายกำลังประคองเอวของธารทิพย์ที่ตอนนี้นั่งอ้าขาคร่อมอยู่บนตักของเขา มือสองข้างของเธอติดแหมะตัวที่บ่าของเขา
อะไรมันจะเหมาะเจาะขนาดนี้
เพราะธารทิพย์เพิ่งจะอาบน้ำมาตัวของเธอจึงมีกลิ่นหอมอ่อนๆในระยะประชิดขนาดนี้ช่วยไม่ได้ที่เขาจะได้กลิ่นกายของเธอชัดเจน ัันุ่มนิ่มที่มือซ้ายก็ชวนให้ใจเตลิดไม่แพ้กัน
ร่างกายที่หอมกรุ่นนุ่มนิ่มแถมยังมานั่งคร่อมเขาแบบนี้อีกเขาไม่ใช่ก้อนหินดินทรายจะไม่รู้สึกอะไรเลยได้ยังไงกัน ลมหายใจของเขาติดขัดบางส่วนในที่ลับเริ่มขยายตัวอย่างอุกอาจอย่างควบคุมไม่ได้
แม่งเอ๊ย เชี่ยอะไรวะเนี่ย
เขาะโก้องอยู่ในใจอย่างเหลืออดไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ควรจะโทษใครดี นี่มันวันโลกาวินาศอะไรเขาไม่ใช่พวกโรคจิตใคร่เด็กนะ
10K
