ตอนที่ 6 คนแรกในหมู่บ้านอันเล่อ
“อย่าแม้แต่จะคิด!” แม่เฒ่าหลิวคำรามด้วยสีหน้าดุร้าย จ้องมองหลินจิ่วเหนียงเขม็ง “พอกันที พอได้แล้ว หัวหน้าหมู่บ้าน ตระกูลหลิวของเราต้องกำจัดหญิงชั่วคนนี้ออกไป ฟังสิ่งที่นางพูดสิ นี่คือสิ่งที่มนุษย์พูดงั้นหรือ? นางกำลังสาปแช่งข้าให้ตาย!”
“เหตุใดไม่เป็อย่างที่คนอื่นพูดกันนะ?” หลินจิ่วเหนียงยกยิ้มสดใส ยิ่งนังแก่ตายยากโกรธมากเท่าใด นางก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น “ข้าพูดอะไรผิดหรือ? หากท่านตาย ทุกสิ่งทุกอย่างของตระกูลหลิวก็ย่อมจะต้องตกเป็ของข้า”
นางหญิงชั่ว นางหญิงชั่ว!
แม่เฒ่าหลิวโกรธจนเจ็บหน้าอก มองกู้ฉางอันด้วยสายตาโกรธแค้น “หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านก็ได้ยินแล้วว่านางหญิงชั่วคนนี้เอาแต่สาปแช่งให้ข้าตาย คนอกตัญญูเช่นนี้จะเก็บไว้ฉลองปีใหม่ด้วยงั้นหรือ?”
“หัวหน้าหมู่บ้าน อย่าไปฟังนาง บอกข้ามาว่าต้องทำอย่างไร ข้ายังไม่ทันได้ให้เกียรตินางในฐานะ 'แม่สามีผู้ประเสริฐ' เลยด้วยซ้ำ ท่านต้องให้โอกาสข้าให้เกียรตินางนะเ้าคะ” หลินจิ่วเหนียงแสยะยิ้มมีเลศนัย “ท่านแม่ ไม่ต้องกังวล ข้าจะให้เกียรติท่านแน่นอนเ้าค่ะ”
แม่เฒ่าหลิวถึงกับคลุ้มคลั่ง เห็นได้ชัดว่านังหญิงชั่วคนนี้้าทรมานนาง แล้วจะเปิดโอกาสให้นางได้อย่างไร?
เป็ไปไม่ได้เด็ดขาด!
นางมองจับจ้องกู้ฉางอันด้วยความโกรธ “หัวหน้าหมู่บ้าน หากท่านไม่ยินยอม เช่นนั้นวันนี้ข้าจะเอาหัวโขกพื้นให้ตายต่อหน้าท่าน คอยดูว่าข้ากล้าหรือไม่?”
กู้ฉางอันปวดหัวหนึบ “พวกเ้าแน่ใจหรือ?”
แม่สามีและลูกสะใภ้ไม่ลงรอยกันอย่างชัดเจน ดังนั้นเพื่อไม่ให้เื่วุ่นวายไปมากกว่านี้ กู้ฉางอันจึงกัดฟันพูด “พอ พอ พวกเ้าจะได้ในสิ่งที่้า”
“พองั้นหรือ ข้ายอมเห็นด้วยแล้วหรือ?” ดวงตาของหลินจิ่วเหนียงเป็ประกาย นางพูดเย้ยหยัน “หัวหน้าหมู่บ้าน ข้าไม่เห็นด้วย”
“นังบ้า แล้วเ้า้าอันใดกันแน่?” แม่เฒ่าหลิวโกรธจัด “ตราบใดที่เ้ายอมรับหนังสือหย่า เ้ามีเงื่อนไขอันใดก็บอกข้ามา”
“เฮ้อ นังแก่ตายยาก ท่านพูดเช่นนั้นเองนะ” หลินจิ่วเหนียงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความอาฆาตมาดร้าย “ข้า้าบ้าน ทุ่งนาและที่ดินของตระกูล ที่พวกท่านถือครองอยู่”
ทันทีที่คำพูดของหลินจิ่วเหนียงออกมา แม่เฒ่าหลิวก็ตวาดอย่างเดือดดาล “นังหญิงชั่ว เหตุใดเ้าไม่บินขึ้นไปบนฟ้าเสียเลยเล่า? อย่าแม้แต่จะคิดเื่นี้เชียว คิดจะฮุบของดีไปทั้งหมด ใครทำให้เ้าหน้าด้านหน้าทนได้ถึงเพียงนี้?”
“เช่นนั้นข้าก็จะไม่ยอมรับหนังสือหย่า อย่างไรเสียหากข้าทรมานท่านจนตาย ข้าก็ย่อมยึดสิ่งเหล่านี้มาได้โดยชอบธรรมอยู่แล้ว จากนั้นก็ค่อยขับไล่หมาป่าตาขาวเหล่านี้ออกไปก็ได้” หลินจิ่วเหนียงกล่าวด้วยสีหน้าเฉยเมย
……
เมื่อเห็นว่าพวกนางกำลังจะทะเลาะกันอีกครั้ง กู้ฉางอันก็ห้ามไว้ด้วยอาการปวดหัว “จิ่วเหนียง เ้าขอมากเกินไปแล้ว แม่เฒ่าหลิว หากเ้าจะไม่ให้อันใดจิ่วเหนียงเลยก็เป็ไปไม่ได้ มาคุยกันทีละอย่าง แต่ละคนต้องยอม...”
ด้วยการเกลี้ยกล่อมของกู้ฉางอัน ในที่สุดการตกลงกันก็เสร็จสิ้น
และด้วยการกระตุ้นโดยเจตนาของหลินจิ่วเหนียง ขั้นตอนต่าง ๆ ก็เสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว
หลังจากลงทะเบียนที่ศาลาว่าการ และกลับบ้านมาแล้ว หลินจิ่วเหนียงก็มองหนังสือหย่าที่เพิ่งทำขึ้นในมือของนางด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ นางยกยิ้มขณะหันไปสบตากับหมาป่าตาขาวที่ยืนถือสัมภาระและกำลังจ้องมองมาที่ตน
ยอมจ่ายแพง แต่ได้กำจัดคนเหล่านี้ทิ้งไปก็นับว่าคุ้ม
คิดแล้วก็เงยหน้าขึ้นพูด “ขืนมองข้าอีกครั้ง เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะควักลูกตาเ้าออกมาป้อนให้หมากิน? ไปให้พ้น ข้าเห็นหน้าพวกเ้าแล้วหงุดหงิด”
หลิวต้าหลางมีแววตาขุ่นเคืองและรังเกียจ “ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป เ้าไม่ใช่แม่ของข้า ข้าไม่มีแม่อย่างเ้า”
มีแม่คนใดบ้างที่ทิ้งลูกของตัวเอง? คาดว่านางคงเป็คนแรกในหมู่บ้านอันเล่อแล้วกระมัง
“พวกเราไปกันเถอะ!”
หลังจากะโ เขาก็พาคนอื่น ๆ ไปที่บ้านย่าของเขาอย่างเปิดเผย ไม่สิ มันเป็บ้านอาของเขาต่างหาก
หลินจิ่วเหนียงไม่สนใจจะมองพวกเขาด้วยซ้ำ หมาป่าตาขาวพวกนี้ ใครจะชินกับพวกเ้าได้บ้าง?
นางรับประกันได้ว่าภายในสิบวัน พวกเขาจะร้องห่มร้องไห้กลับมา
………………..
มีคนทั้งหมดเจ็ดคน สองคนในนั้นเป็หญิงตั้งครรภ์ หึหึ หลิวชิงเหอและภรรยาของเขาคงจะเป็บ้า แม้ว่าพวกเขาจะถือเงินเดือนทหารของหลิวชิงซาน และที่นาหนึ่งหมู่และที่ดินบนูเาสองหมู่ก็ตาม ใช่หรือไม่?
เมื่อมีคนมาก อาหาร เครื่องดื่มและที่พักก็จะไม่เพียงพอ หลิวต้าหลางและคนอื่น ๆ ก็อยู่ในวัยกำลังเติบโตและกินจุมากที่สุด จุ๊ๆ ประเดี๋ยวต้องมีละครดี ๆ ให้ดูเป็แน่!
หากมีเวลาว่าง นางก็ไม่รังเกียจที่จะดูละครฉากนี้
ส่วนพวกที่ออกไปแล้วอยากจะกลับมาอีก หึๆ ไม้เรียวกำลังรออยู่
หลินจิ่วเหนียงยืดเอวแล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ จากนั้นดวงตาของนางก็ฉายแววรังเกียจ ที่นี่ดูสกปรกเลอะเทอะไปหมด แต่ยังดีที่กว้างขวางพอ
เมื่อทำความสะอาดคราบสกปรกแล้ว ก็ถึงเวลาที่จะเริ่มจัดระเบียบบ้านใหม่
ส่วนบ้านของหลิวชิงเหอในขณะนี้กำลังถูกปกคลุมไปด้วยเมฆดำ นอกจากแม่เฒ่าหลิวที่อารมณ์ดี อีกสองคนที่เหลือต่างพากันขุ่นเคือง
‘“ท่านแม่ ท่านบ้าไปแล้วหรือขอรับ?” หลิวชิงเหอไม่พอใจ “ท่านหย่ากับพี่สะใภ้แทนพี่ใหญ่ได้อย่างไร? ต่อให้ท่านจะไม่พอใจพี่สะใภ้และ้าหย่ากับพี่สะใภ้แทนพี่ใหญ่ ข้าก็ไม่คัดค้าน แต่ท่านจะพาลูก ๆ ของพี่ใหญ่กลับมาที่บ้านข้าเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“ถูกต้อง ท่านแม่ ท่านไม่สบายหรือเปล่าเ้าคะ?” หลี่ซิ่วเจวียน ภรรยาของหลิวชิงเหอก็โมโหมากเช่นกัน “บ้านของข้ามีเพียงไม่กี่ห้อง ท่านพาคนมากมายมาที่นี่ แล้วจะให้พวกเขาอาศัยอยู่ที่ใด และจะเอาอะไรกิน? “
“ท่านแม่ ข้าขอบอกไว้ก่อนว่าบ้านข้าไม่มีที่ให้พวกเขาอยู่ และไม่มีสิ่งใดให้พวกเขากิน ท่านไปบอกให้พวกเขาออกไปจากที่นี่โดยเร็วเถิด บ้านข้าไม่ต้อนรับพวกเขา ได้ยินหรือไม่”
นังแก่แร้งทึ้งคนนี้ เพียงครอบครัวของนางเลี้ยงดูนางในฐานะคนเกียจคร้าน เท่านี้ชีวิตก็ลำบากมากพอแล้ว แต่นางก็ยังไปหาคนมากมายมาให้เลี้ยงอีก ้าทำให้บ้านยากจนกว่าเดิมหรือ?
อยากจะตบหน้านางจริง ๆ เพื่อที่นางจะได้สติตื่นขึ้นมาเห็นว่าตัวเองกำลังทำสิ่งใดอยู่
แม่เฒ่าหลิวไม่ยอม เอ่ยด้วยสีหน้าหยิ่งผยอง “ข้าแค่้ากำจัดนังหญิงชั่วที่เป็ตัวซวยคนนั้น ฮึ่ม ไม่มีห้องงั้นหรือ บ้านหลังเก่ายังมีห้องโทรม ๆ อีกสองห้องไม่ใช่หรืออย่างไร? ให้ต้าหลางกับเอ้อร์หลางอยู่ที่นั่นกับภรรยาหลังจากซ่อมเสร็จก็ได้ ส่วนเด็กอีกสามคนก็ให้มาเบียดอยู่กับข้า”
“เ้ารองเอ๋ย ลูกต้องไว้ใจแม่ แม่จะไม่ทำร้ายลูก วันแห่งความสุขของครอบครัวเราจะมาถึงในไม่ช้า”
คำพูดของแม่เฒ่าหลิวทำให้หลิวชิงเหอและภรรยาขมวดคิ้ว ขณะที่พวกเขากำลังจะถามต่อ หลิวต้าหลางและน้อง ๆ ก็กรูกันเข้ามา ซึ่งทำให้ทั้งสองขมวดคิ้วแน่นยิ่งขึ้น
“ท่านย่า” หลิวต้าหลางยกสัมภาระที่อัดแน่นเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น “มู่เจวียนกับข้าจะได้อยู่ห้องไหนกัน? ข้าคิดว่าห้องของหลิวจวินค่อนข้างดี เช่นนั้นให้เขาย้ายไปอยู่ห้องของหลิวอู่เถิดขอรับ”
พูดตามตรง เขาอยากอาศัยอยู่ที่บ้านของอารองมานานแล้ว ใครจะไม่อยากกินเนื้อเป็ครั้งคราวบ้างเล่า?
“ใช่แล้วเ้าค่ะ ท่านย่า ข้าอยากนอนห้องของหลิวผิง ท่านให้นางไปนอนกับท่าน แล้วให้ข้าไปอาศัยอยู่ในห้องของนางเถิด” หลิวซานนีพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
หลิวชิงเหอและภรรยาของเขาแทบกระอักเืด้วยความโกรธ แล้วมองไปยังคนหน้าเืตรงหน้าด้วยใบหน้าบึ้งตึง
“พวกเ้าอย่าแม้แต่จะคิด กลับไปคุยกับแม่ของเ้าเสีย ได้ยินหรือไม่” หลี่ซิ่วเจวียนโกรธมากที่พวกเขาอยากจะแย่งห้องลูก ๆ ของนางทันทีที่มาถึง อย่าแม้แต่จะคิด
“ลูกสะใภ้รอง” แม่เฒ่าหลิวพูดอย่างไม่พอใจ “เ้าหุบปาก!”
หากขับไล่พวกเขาออกไป แล้วที่ลงมือทำไปมากมายจะมีประโยชน์อะไร? ตอนนี้นางยังเจ็บเอวอยู่เลย ทั้งหมดเป็เพราะผู้หญิงชั่วร้ายคนนั้น
“ท่านแม่เฒ่า ท่านสิต้องหุบปาก” หลี่ซิ่วเจวียนตวาด “ท่านพาพวกเขามาที่นี่ ได้ถามความคิดเห็นจากข้าแล้วหรือยัง?”
“ท่านแม่เฒ่า พวกเราเลี้ยงท่านคนเดียวก็ยากลำบากพอแล้ว ท่านยังพาพวกเขามาเป็ภาระที่นี่อีก อยากเห็นพวกเราเหนื่อยจนตายหรืออย่างไร? บอกข้ามาสิ ท่านกำลังทำให้ข้ารู้สึกแย่ เช่นนั้นข้าก็จะไม่ทำให้ท่านรู้สึกดีเหมือนกัน ได้ยินชัดหรือไม่?”
............................................................................................................................
สารจากผู้แปล
แสบมากจิ่วเหนียง ยึดบ้านไปอยู่เองคนเดียว ปล่อยให้ยายแก่กับพวกเด็กเปรตไร้ที่อยู่ ไม่นานก็ต้องกลับมาอยู่บ้านเดิม
ไหหม่า(海馬)
2K
![บันทึกรักของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มจบ) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721195049_2283215.webp)
