(จบ)เทพมารจอมราคะ กำเนิดใหม่พร้อมกับระบบพระพุทธองค์ไร้พ่าย

        ขณะที่ฝั่งตระกูลโอวหยางยังคงตกอยู่ในความเงียบงัน

        เจ้าเมืองหนานปิงที่นั่งสังเกตการณ์มาตลอดก็ลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเขาไม่แสดงความลังเลแม้แต่น้อย

        ดวงตาที่เยือกเย็นกวาดมองทุกคนในลานประลอง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

        “การประลองจบลงแล้ว ผู้ชนะคือตระกูลตง!”

        ทุกคนเงียบกริบตั้งใจฟัง น้ำเสียงของเจ้าเมืองหนานปิงไม่เปิดโอกาสให้มีการโต้แย้งใดๆทั้งสิ้น

        “หลังจากนี้ กิจการทั้งหมดของตระกูลโอวหยางจะตกเป็นของตระกูลตง”

        “ตามข้อตกลงที่ให้กันไว้ ผู้แพ้จะต้องสูญเสียทุกสิ่ง และตระกูลโอวหยางไม่มีสิทธิ์ที่จะอยู่ในเมืองหนานปิงของข้าอีกต่อไป!”

        ทุกคำพูดของเจ้าเมืองหนานปิง เปรียบเสมือนค้อนเหล็กที่ฟาดลงบนร่างของโอวหยางเฉินและคนตระกูลโอวหยางโดยตรง

        สีหน้าของพวกเขาซีดเผือดลงในทันที บางคนถึงกับสั่นระริก ราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น

        “ให้เวลาครึ่งวันในการดำเนินการทุกสิ่ง”

        “ไม่เช่นนั้น.. ข้าเจ้าเมืองหนานปิงจะลงไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง!”

        เมื่อคำสั่งอันเด็ดขาดถูกกล่าวออกมา

        ไม่มีผู้ใดกล้าคัดค้าน เสียงของเจ้าเมืองหนานปิงแม้จะสงบนิ่ง แต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่มีใครกล้าต่อต้าน

        สมาชิกตระกูลโอวหยางแต่ละคนต่างคอตก

        สีหน้าของพวกเขาหม่นหมอง บางคนถึงกับก้มหน้าลงต่ำอย่างสิ้นหวัง ขณะที่เสียงพึมพำด้วยความคับแค้นดังขึ้นเป็นระลอกๆ

        “เป็นเพราะหัวหน้าตระกูลของเราแท้ๆ ทำให้เรื่องมันบานปลายถึงขนาดนี้!”

        “ผลลัพธ์เป็นอย่างไรล่ะ? ตอนนี้พวกเราไม่มีแม้แต่บ้านจะอยู่อาศัย ต้องไปยังเมืองอื่น ไม่อาจตั้งรกรากในเมืองหนานปิงได้อีกแล้ว!”

        เสียงก่นด่าดังไปทั่ว ผู้คนของตระกูลโอวหยางมองไปยังโอวหยางเฉินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น

        บางคนถึงกับกำหมัดแน่น ราวกับอยากจะเข้าไปทำร้ายชายผู้ที่เคยเป็นหัวหน้าตระกูลของพวกเขา

        โอวหยางเฉินที่ได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มตัวสั่น

        ความกลัว ความสิ้นหวัง และความเดือดดาลปะปนกัน จนทำให้สติของเขาแทบขาดผึง เขาหัวเราะออกมาเสียงดัง

        “ฮ่าๆๆๆ ขะ.. ข้าเป็นหัวหน้าตระกูลแท้ๆ”

        “แต่กลับถูกพวกเจ้าเหยียบย่ำถึงเพียงนี้!”

        เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง

        ก่อนที่จู่ๆชายวัยกลางคนจะชักมีดสั้นที่แนบอยู่ที่เอวขึ้นมา ใบมีดเย็นเฉียบสะท้อนแสงแดดเป็นประกายวาววับ

        “ถ้าหากตระกูลโอวหยางต้องถึงจุดจบ..”

        “เช่นนั้นข้าก็จะไม่อยู่ดูความอัปยศนี้อีกต่อไป!”

        ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าเขาจะทำเช่นนี้ ทุกคนต่างเบิกตากว้าง

        ตงจางและเจ้าเมืองหนานปิงเองก็ชะงักไปชั่วขณะ ขณะที่สมาชิกตระกูลโอวหยางบางคนร้องตะโกนออกมาอย่างตกใจ

        “หัวหน้าตระกูล หยุดนะ!!”

        ทว่าโอวหยางเฉินไม่เปิดโอกาสให้ใครเข้ามาห้าม

        “ฉึก!”

        ตัวของเขาได้ปักมีดสั้นลงไปยังลำคอของตนเองอย่างรุนแรง เลือดสดๆพลันพุ่งกระฉูดออกมาเปรอะเปื้อนเสื้อผ้า

        ก่อนที่ร่างอ้วนใหญ่จะทรุดฮวบลงกับพื้น ดวงตาของเขายังคงเบิกกว้าง เหมือนไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้เป็นความจริง

        ทุกสิ่งทุกอย่างของเขา หายไปหมดแล้ว

        เสียงร้องของสมาชิกตระกูลโอวหยางบางคนดังขึ้น

        บางคนถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเศร้าโศก

        ขณะที่คนของตระกูลตงกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีใครรู้สึกเห็นใจชายผู้นี้ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้น ล้วนเป็นผลจากการกระทำของเขาเอง

        เจ้าเมืองหนานปิงมองร่างที่แน่นิ่งของโอวหยางเฉิน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

        จากนั้นก็หันไปกล่าวกับสมาชิกที่เหลือของตระกูลโอวหยางด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

        “จัดการนำร่างของเขาออกไป และรีบดำเนินการออกจากเมืองตามที่ข้าได้กล่าวไว้!”

        คำสั่งของเขาเป็นเสมือนเสียงสุดท้ายที่ตัดสินชะตากรรมของตระกูลโอวหยาง

        ไม่มีใครกล้าคัดค้าน ทุกคนต่างรู้ดีว่าวันนี้คือจุดสิ้นสุดของพวกเขาในเมืองหนานปิงโดยสมบูรณ์แล้ว

        ขณะที่ทุกคนเริ่มเคลื่อนไหวเพื่อจัดการตามคำสั่ง

        “ทุกสิ่งย่อมเป็นไปตามแต่ชะตากรรม..”

        เทียนจุนก็เพียงแค่ยืนมองอยู่เงียบๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

        ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนี้ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตนแม้แต่น้อย

        ไม่นาน คนของตระกูลโอวหยางทั้งหมดก็เริ่มเก็บข้าวของส่วนตัวอย่างเร่งรีบ

        บรรยากาศภายในคฤหาสน์ตระกูลโอวหยางเต็มไปด้วยความเงียบงันและความสิ้นหวัง

        หลายคนต่างมีสีหน้าหม่นหมอง

        บางคนพยายามกลั้นน้ำตา บางคนก่นด่าหัวหน้าตระกูลที่ตัดสินใจผิดพลาดจนทำให้พวกเขาต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

        เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว พวกเขาก็พากันเดินขบวนออกจากเมืองหนานปิง ภายใต้สายตาของปุถุชนมากมายที่ยืนจับกลุ่มกันอยู่ริมถนน

        ผู้คนเริ่มพูดคุยกันอย่างล้นหลาม บางคนแสดงความสมน้ำหน้า บางคนมองด้วยความเวทนา

        “ตระกูลโอวหยางที่เคยรุ่งเรือง กลับต้องลงเอยเช่นนี้.. ช่างน่าสังเวชนัก!!”

        “สมควรแล้ว พวกมันเย่อหยิ่งมาโดยตลอด คิดว่าตนเองยิ่งใหญ่จนไม่มีผู้ใดกล้าต่อต้าน นี่เป็นผลกรรมที่พวกมันก่อขึ้นมาเอง”

        “ข้าเองก็ไม่คิดว่าท่ตระกูลตงจะสามารถทำให้ตระกูลโอวหยางล่มสลายได้รวดเร็วถึงเพียงนี้..”

        เสียงซุบซิบเหล่านี้ดังไปทั่วบริเวณ

        ทว่าคนของตระกูลโอวหยางกลับไม่มีใครกล้าเอ่ยโต้แย้ง

        พวกเขาเพียงแค่เดินต่อไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับมามอง

        ในทางกลับกัน ฝั่งของตระกูลตง เวลานี้เต็มไปด้วยความคึกคัก

        ตงจางที่เพิ่งได้รับชัยชนะครั้งใหญ่ กำลังดำเนินการเข้าฮุบกิจการการค้าทั้งหมดของตระกูลโอวหยางที่อยู่ภายในเมือง

        โดยมิรอช้า ชายร่างอ้วนได้ออกคำสั่งให้คนของตระกูลเร่งมือเข้าควบคุมกิจการทุกแห่ง

        “ส่งคนไปจัดการดูแลร้านค้าต่างๆ และสั่งให้ลูกน้องไปเคลียร์ปัญหาที่ยังคั่งค้างอยู่”

        “พวกเราต้องไม่ให้เกิดความวุ่นวาย”

        “รีบทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติให้เร็วที่สุด!!”

        ตงจางกล่าวอย่างจริงจัง แม้ว่าเขาจะยินดีกับชัยชนะครั้งนี้

        แต่เขาก็รู้ดีว่าเมื่อได้รับอำนาจมา ก็ต้องจัดการทุกอย่างให้เป็นระบบเพื่อป้องกันความวุ่นวาย

        สักพักใหญ่ๆ ภายในห้องโถงใหญ่ของตระกูลตง

        ทุกคนในตระกูลต่างมารวมตัวกันเพื่อเฉลิมฉลองกับความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่

        เพราะครั้งนี้ไม่ใช่เพียงแค่การเอาชนะในการประลองระหว่างตระกูลเท่านั้น แต่เป็นการกำจัดภัยคุกคามที่คอยกดขี่พวกเขามาโดยตลอด

        และผู้ที่เป็นศูนย์กลางของความสำเร็จนี้ก็คือ ไท่ซวนเทียนจุน

        เวลานี้ ตัวของเทียนจุนกำลังนั่งอยู่บนตำแหน่งที่สูงส่งมากที่สุดบนแท่นของห้องโถงใหญ่

        รอบตัวของเขามีบรรยากาศที่เงียบสงบ และสายตาของทุกคนต่างจับจ้องมาที่เขาด้วยความเคารพและชื่นชม

        ตงจางที่ยืนอยู่ด้านหน้า ก้าวเข้ามาประสานมือก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจ

        “ท่านเทียนจุน หากมิใช่เพราะท่าน ตระกูลตงของเราคงไม่มีวันนี้!”

        คำพูดของเขาทำให้ผู้คนในตระกูลต่างพยักหน้ารับ หลายคนส่งเสียงกล่าวเสริม

        “ใช่แล้ว! ทั้งหมดเป็นเพราะท่านเทียนจุน! ความบาดหมางที่มีมานานปีจึงได้จบสิ้นลง!”

        “ตระกูลโอวหยางที่เคยเป็นเสี้ยนหนามของพวกเราถูกขจัดไปแล้ว ต่อไปนี้พวกเราก็ไม่ต้องหวาดระแวงอีก!”

        “แถมเจ้าโอวหยางเฉินผู้นั้น.. ก็เสียสติจนถึงขั้นฆ่าตัวตาย เป็นการปิดฉากทุกสิ่งโดยสมบูรณ์!”

        บรรยากาศภายในห้องโถงเต็มไปด้วยเสียงสนทนา ทุกคนต่างแสดงความยินดี

        ไม่เพียงแค่พวกเขาได้กำจัดตระกูลโอวหยางไป แต่ยังได้รับกิจการทั้งหมดของพวกมันมาเป็นของตนเอง

        จากผู้ที่เคยถูกกดขี่ ตอนนี้ตระกูลตงกลายเป็นตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในเมืองหนานปิง

        ทว่าท่ามกลางเสียงเฉลิมฉลอง เทียนจุนกลับคงความสงบนิ่ง

        ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ไม่ได้แสดงความยินดีหรือภาคภูมิใจเหมือนคนอื่นๆ

        จากนั้นชายหนุ่มก็มองไปรอบๆห้องโถง สายตาของเขากวาดผ่านผู้คนที่กำลังมีความสุข ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

        “เรื่องของตระกูลโอวหยางได้จบลงแล้ว”

        “งั้นคงได้เวลาที่ข้าจะต้องเดินทางต่อไป!”