ถุงมือฟ้าประทาน

“ว่ายังไงนะ...” เจมส์ขมวดคิ้วเป็นปมยุ่ง มองหน้าอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ และไม่ใช่แค่เขาเท่านั้นโดยเฉพาะลลิช มองว่าหมากบ้ามากที่กล้ามีปากเสียงกับคนที่ช่วยชีวิต

“ทำไม กูพูดผิดตรงไหน เห็นว่าเรือกำลังจะจมน้ำแทนที่จะรีบเข้าไปช่วย แต่กลับปล่อยให้พวกกูต้องทนอยู่ตรงนั้นตั้งนานสองนาน มึงรู้ไหมว่าใครสนับสนุนอยู่เบื้องหลังกู!” หมากไม่พอใจ เมื่อครู่นี้เกือบตายแล้วเชียว เรียกได้ว่าเส้นยาแดงผ่าแปด รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด แต่ถ้าหากช้ากว่านี้ศพคงลอยกลางทะเลขึ้นอืดเป็นอาหารปลาฉลาม

“ทำไมผมต้องรู้?” เจมส์ยักคิ้วข้างหนึ่ง

หมากระบายลมจากปาก เดินเข้ามาเผชิญหน้ากับเจมส์

“คนที่สนับสนุนกู หรือก็คือลูกพี่ของกูเป็นถึงผู้ทรงอิทธิพล ดังนั้นมึงควรรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวเวลาที่อยู่ต่อหน้ากู!”

”หมาก! มันจะเกินไปแล้วนะ” ลลิชทนไม่ไหวจึงเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างสองคน

หมากมองหน้าเธอระคนหงุดหงิด โพล่งตรงๆ “คุณเองก็เหมือนกัน คุณเสกทอดสะพานให้ถึงขนาดนั้นแต่คุณกลับไม่ยอมรับ ทำเป็นวางท่า ใจจริงคงหอยสั่นระริกระริกละสิท่า คงอยากโดนเอามากสินะ แต่ที่ยังไม่ยอมให้เขาได้ไปก็แค่ต้องการอัปค่าตัว”

เสียง'เพี้ย'ดังขึ้น หมากถูกตบหน้าหัน ฝีมือของลลิช

“คุณตบผม!”

“ใช่ฉันตบคุณ แต่แล้วมันยังไง คุณมันพวกปากสุนัข โดนไปก็สมควรแล้วนี่นา”

ทั้งสองคนกำลังจะมีเรื่องกัน ในฐานะกัปตันเรือแซมอยากเข้าไปห้าม แต่ชายหนุ่มสวมถุงมือดำได้เข้าไปร่วมวงก่อน ทำให้ตัวละครเล็กๆ อย่างเขาต้องยืนอยู่ด้านหลัง

“ทำไม...เข้ามาขวางฉันแบบนี้ หรือว่าต้องการมีเรื่อง หรือว่าเกิดชอบลลิชขึ้นมา!” ตอนนี้หมากราวกับสุนัขบ้า พาลไปทั่วไม่สนใจใครหน้าไหน

“ผมว่าคุณไม่เข้าใจสถานการณ์เลยนะ” เจมส์มองด้วยหางตา

“เป็นแกต่างหากที่ไม่เข้าใจเลย ผู้หญิงคนนี้คุณเสกจองแล้ว ถ้าหากแกหวังอยากจะได้เธอละก็ คงต้องคุกเข่าอ้อนวอนคุณเสก”

ในสายตาของหมาก เสกคือไฮโซร่ำรวย มากด้วยเงินทองอิทธิพล ลำพังชายหนุ่มอายุ 20 ปีต้นๆ จะทำอะไรได้ต่ออำนาจอันยิ่งใหญ่

“เจ้านาย จะให้ผมจับเขาลงไปในทะเลเลยไหมครับ” ไอแซคที่อยู่ในชุดสีขาวอันสง่างามได้เดินทางมาถึง แค่การปรากฏตัวของเขาก็ทำให้ผู้หญิงหลายคนใจเต้นระรัวเร็ว โดยเฉพาะเป้ย แทบจะยืนไม่อยู่เลยทีเดียว

“เจ้านายเหรอ...นี่แกกำลังจะบอกว่าเด็กนี่เป็นเจ้านายของแกเหรอ” หมากถามและหัวเราะขบขัน แต่ไอแซคกลับไม่ยิ้มตอบ

“ใช่แล้ว เขาคือเจ้านายของผมและลูกเรือทั้งหมดก็เป็นลูกน้องของเจ้านาย รวมถึงเรือธันเดอร์โบ๊ทลำนี้เองก็เป็นของเจ้านาย”

“อะไรนะ...เรือลำนี้เป็นของเด็กหนุ่มคนนี้งั้นเหรอ!” กัปตันเรือแซมตอบสนองเป็นคนแรก ด้วยความที่อยู่ในแวดวงของธุรกิจทางทะเล เขาจึงรู้ว่ากำลังเผชิญหน้าอยู่กับใคร

นี่คือตัวตนที่ไม่สมควรไปมีเรื่องด้วยเด็ดขาด ดังนั้นเวลานี้หมากในสายตาของแซมจึงไม่ต่างจากตัวตลก

“คุณแซม ตกใจอะไรเหรอคะ เรือลำนี้มันทำไมเหรอ” เป้ยถาม

“หึหึ ก็แค่ตกใจที่ได้พบกัปตันเรือโง่ๆ เหมือนกันนั่นแหละ” หมากเสริม ตามด้วยยิ้มขบขัน

แซมส่ายหน้าอย่างเอือมระอา “คุณหมาก เป็นคุณเองต่างหากที่โง่”

“ว่าไงนะไอ้แก่ พูดแบบนี้แสดงว่าอยากมีเรื่องกับฉันใช่ไหม!” หมากเข้ามากระชากคอเสื้อกัปตันวัยกลางคน ท่าทางร้อนรุ่ม ต้องการแสดงอำนาจที่เหนือกว่า

“โอ้...” แซมยกมือสองข้างเหนือศีรษะ ท่าทางยอมจำนน เห็นดังนั้นหมากจึงยิ่งได้ใจ หันไปหัวเราะเจมส์ดังๆ

“เรือลำนี้มันจะทำไม แค่ใหญ่โตเท่านั้นแหละน่า ราคาของมันจะเท่าไหร่กันเชียว หากเทียบกับทรัพย์สินของคุณเสก เรือลำนี้ก็ไม่ต่างจากเศษเหล็กง่อยๆ ที่ยังพอวิ่งได้กลางพายุฝน”

หมากเป็นคนฉลาด เขารู้ตัวว่าไม่มีสิ่งใดเทียบได้กับเจมส์ แต่หากเป็นคุณเสกเรื่องราวจะต่างกันออกไป เขาสามารถคุยโม้โอ้อวดได้ แม้นั่นจะไม่ใช่ของของเขาก็ตาม

“หึหึ ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพล่ามเรื่องไร้สาระอะไร แต่เรือลำนี้ไม่ใช่แค่ล้านสองล้าน จากที่ผมคำนวณราคาอย่างต่ำต่อหนึ่งลำน่าจะหนึ่งหมื่นล้านบาท!” แซมกล่าวด้วยท่าทางไม่มั่นใจ แม้เขาจะเป็นกัปตันเรือมากนานแสนนาน พอรู้ราคาเรือในตลาดบ้าง แต่เรือลำใหญ่แบบนี้ก็เพิ่งจะเคยเห็นใกล้ๆ นี่แหละ

“อะไรนะคะ หมื่นล้านบาท!” เป้ยตกตะลึงโดยสมบูรณ์ และไม่ใช่เธอแค่นั้น ผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ในเรือเองก็เช่นกัน

“หมื่นล้านเหรอ...คำนวณผิดหรือเปล่า หมื่นล้านเนี่ยนะ เรือลำนี้เนี่ยนะหมื่นล้าน!” หมากกลายเป็นโง่งมโดยสมบูรณ์ เวลานี้มองดูหน้าเจมส์ก็ไม่ต่างจากการกินอึ

“เมื่อครู่โม้ไว้มากเลยนี่นา เขารวยเท่าไหร่ ไอ้คนที่หนุนหลังคุณนั่นน่ะ” เจมส์ถามคำถาม ใบหน้าปราศจากรอยยิ้มต้อนรับ

“นั่นมัน....” หมากไม่กล้าพูดมันออกมา เพราะหากเทียบกับเสกแล้ว อีกฝ่ายไม่ต่างจากนรกขุมใหญ่ที่เขากำลังจะตกลงไปตายในกระทะร้อนๆ

“ฉันรู้ค่ะ” ลลิชยกมือขึ้น พอเห็นเจมส์ผงกศีรษะอนุญาตเธอจึงเสริมว่า “ไม่มีใครรู้ว่าทรัพย์สินของคุณเสกมีเท่าไหร่ แต่ก็มีข่าวลือว่าห้าสิบล้าน เก้าสิบล้าน แต่ที่แน่นอนที่สุดจากวงในดูเหมือนจะมีร้อยกว่าล้านบาทค่ะ”

“ร้อยกว่าล้านบาท ต้องทำงานเท่าไหร่ถึงจะมีได้ขนาดนั้นกันนะ” เจมส์เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะตัดบทด้วยคำพูดโหดร้าย “แต่แล้วยังไง เมื่อเทียบกับเรือของผมที่มีมูลค่าอย่างต่ำก็หมื่นล้านบาท คนที่ชื่อเสกนั่น เทียบกับผมได้ตรงไหนบ้าง”

คำพูดเจมส์แทงใจของหมาก เขาไม่กระทั่งกล้าหายใจแรง ตอนนี้ได้เตะเข้าตอแข็งแล้ว ต้องรีบหาที่หลบ โดยอาศัยเป้ยเป็นตัวกำบัง ไม่กล้าพูดหรือผายลม ต้องแอบซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง

“เจ้านาย คนชั้นต่ำแบบนี้ไม่สมควรมาอยู่บนเรือของเรา” ไอแซคกล่าว หลังจากที่ความจริงเจมส์ร่ำรวยหมื่นล้านถูกเปิดเผยออกมา

“โอ้...ทำยังไงล่ะ”

มีคำกล่าวว่าหุ่นยนต์มักจะมีนิสัยเด็กๆ เจมส์เองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า ไอแซคจะมีนิสัยเด็กได้แค่ไหนหากเทียบกับหุ่นแบนเนอร์

“ง่ายมากครับ จับเขามัดไว้บนเรือลำเล็กที่ห้อยต่องแต่งอยู่บนตะคอเกี่ยวคนเดียว จนถึงฝั่งค่อยปล่อยเขาลงไป” ไอแซคยิ้มกล่าว

“ไม่นะ...ไม่...” หมากเริ่มรู้ตัวแล้วว่าไม่ควรมีปากเสียงตั้งแต่แรก ดูเหมือนว่าชื่อเสียงของเสกจะใช้กับที่นี่ไม่ได้

นี่ไม่ใช่การทำร้ายร่างกายแต่เป็นการทรมานด้านจิตใจ

ลองนึกดูว่าเรือลำเล็กห้อยอยู่ด้านนอกนั่นอันตรายแค่ไหน แถมยังมีพายุฝนกระหน่ำรุนแรง และไม่มีใครเข้ามาช่วยเกลี้ยกล่อมเปลี่ยนความคิดของไอแซค พวกเขาต่างเห็นด้วย เพราะมองว่าคนอย่างหมากน่ะสมควรแล้วที่โดนแบบนี้ จะได้ดัดนิสัยแย่ๆ ที่ชอบอวดอ้างบารมีคนอื่น

“ฟังดูเข้าท่า” เจมส์เผยรอยยิ้มเล็กน้อย

“ใช่ไหมครับ ถ้าเจ้านายอนุญาต ผมจะให้ลูกเรือจับเขามัดไว้แล้วเฝ้าข้างนอกเอง”

“ตามนั้น”

ไอแซคพยักหน้ารับ

จากนั้นด้วยคำสั่งลูกเรือที่อยู่ในชุดกะลาสีเข้าไปลากตัวหมากออกมา เป้ยและคนที่เหลือรีบเปิดทางให้ ไม่ได้เข้าไปขัดขวาง เพราะเรื่องนี้ตั้งแต่ต้นก็ไม่เกี่ยวกับเธออยู่แล้ว

หมากถูกพาไปที่เรือลำเล็กที่ห้อยตากฝนอยู่ด้านนอก มือถูกมัดติดที่กาบเรือทางซ้าย โดยมีหุ่นกะลาสีเรือยืนเฝ้าหนึ่งคน

พายุฝนยังคงตกลงมาไม่ขาดสาย

หมากทำได้แต่ยืนตัวสั่นตรงนั้นด้วยความหวาดกลัว

“อีลลิช คอยดูเถอะถ้าหากขึ้นฝั่งเมื่อไหร่ กูนี่แหละจะจับมึงใส่พาน ถวายตัวให้คุณเสกถึงเตียงเอง กล้าดียังไงไม่ช่วยกูอีเวรเอ้ย มึงยังเห็นกูเป็นเพื่อนอยู่หรือเปล่าวะ”

หมากไม่กล้ามีเรื่องกับเจมส์ คนรวยหมื่นล้านอยู่คนละโลกกับเขา แค่คิดว่าจะแก้แค้นกับคนประเภทนี้ก็ถือว่าผิดมหันต์แล้ว

แต่ว่าแก้แค้นกับลลิชมันไม่เหมือนกัน เธอเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ถึงจะได้ชื่อว่าศาสตราจารย์ มีความรู้ทางทะเลอันมากล้นแล้วยังไง เธอไม่ได้มีอำนาจอิทธิพลเหมือนกับคนรวย อีกทั้งคุณเสกยังถูกอกถูกใจลลิช หมากก็แค่ช่วยย่นระยะเวลาให้พวกเขาได้กันเร็วขึ้นเท่านั้นเอง ไม่เห็นจะผิดตรงไหน

.............

ภายในเรือ แม้จะไม่เห็นส่วนอื่นๆ ที่เป็นความลับแต่แค่นี้ก็ทำให้ลลิชมองชายหนุ่มอายุ 20 ปีต้นๆ ไม่เหมือนเดิม

นี่แหละคือคนรวยตัวจริง ไม่ต้องเสแสร้งหรือพยายาม ไม่ต้องสร้างคอนเทนต์แบบคนบางประเภทหวังยอดวิวเพิ่มรายได้

ภายในเรือลำนี้มีแต่ความโอ่อ่า หรูหรา หากบอกว่ามันเป็นพระราชวังหลังหนึ่งก็คงไม่ผิดนัก ทุกระเบียบนิ้ว ทุกการมองเห็น ล้วนบ่งบอกถึงฐานะอันสูงลิ่วของเขาอย่างชัดเจน

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยพวกเรา ไม่ทราบว่าคุณชื่อ...อ้อฉันลลิช เป็นศาสตราจารย์ในมหาลัยเถาองุ่น ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ส่วนพวกเขาเป็นเพื่อนเก่าของฉัน” ลลิชเริ่มแนะนำตัว ส่วนขยะอย่างหมากเธอไม่อยากพูดถึง เรียกได้ว่าวันนี้เขาถูกตัดขาดออกจากความเป็นเพื่อนเรียบร้อยแล้ว

“ผมเจมส์ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ” เจมส์พยักหน้ารับเป็นกันเอง “ไอแซค พาพวกเขาไปห้องอบแห้งหน่อยสิ”

พวกลลิชเนื้อตัวเปียกปอน ยืนสั่นเป็นนกขมิ้นหน้าหนาวแบบนี้ เห็นแล้วรู้สึกสงสารเหลือเกิน