(จบ) สองใจหนึ่งดวง

โอบบุญในวัยแปดขวบเดินหน้าหงิกหน้างอเข้ามาในบ้านจนบุญตาที่กำลังนั่งจัดดอกไม้อยู่อดสงสัยไม่ได้ว่าลูกเป็นอะไร

" เป็นอะไรลูกทำไมทำหน้าแบบนั้น " โอบบุญเดินเข้ามากอดเธออย่างออดอ้อน

" คุณแม่ขา คุณแม่ต้องช่วยโอบบุญนะคะ ก็คุณพ่ออ่ะไปโวยวายที่โรงเรียนของหนูอีกแล้ว "

" ใครใช้ให้ไอ้เด็กนั่นมาจับมือถือแขนลูกผมล่ะ.. ลูกเป็นผู้หญิงรู้ไหม จะให้ผู้ชายมาแตะเนื้อต้องตัวไม่ได้! " คาร์ลอสที่เดินเข้ามาพร้อมกับใบบุญรีบพูดขึ้น

" หนูล้มเขาก็แค่เข้ามาช่วย! ฮือๆ คุณพ่อใจร้าย เขาอุตส่าห์เข้ามาช่วยพยุงหนูลุกขึ้นแต่คุณพ่อก็ไปโวยวายใส่เขา " โอบบุญร้องไห้ไปเถียงไปจนเธอต้องกอดปลอบลูก

" พี่ไคล์ดูสิลูกร้องไห้ใหญ่แล้ว ลูกเพิ่งแปดขวบเองนะคะ เด็กๆ เล่นจับมือถือแขนกันจะเป็นอะไรไป และนี่เขาก็มาช่วยลูกเราๆ ควรขอบคุณเขาสิถึงจะถูก " เธอพยายามพูดให้เขาเข้าใจ

" ไม่รู้ล่ะ! พี่ไม่ชอบให้ใครมาแตะเนื้อต้องตัวลูกพี่ " คาร์ลอสทำหน้าเหี้ยมจนเธอต้องส่ายหน้าให้กับคนหวงลูกหวงเมียอย่างเขา

" แล้วทำไมพี่ใบบุญถึงแตะเนื้อต้องตัวผู้หญิงที่โรงเรียนได้ล่ะ วันก่อนหนูยังเห็นเขาหอมแก้มสาวอยู่เลย " คาร์ลอสทำหน้าอึกอักก่อนจะหันไปมองใบบุญที่ยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

" ก็พี่เป็นผู้ชาย คุณพ่อบอกว่าผู้ชายแตะเนื้อต้องตัวผู้หญิงก็ไม่เสียหาย "

" อ้าวเฮ้ย! อย่ามาโยนความรับผิดชอบให้พ่อสิ " คาร์ลอสหันไปมองหน้าใบบุญก่อนจะหันมามองหน้าเธอที่นั่งทำหน้าอย่างไม่พอใจที่เขาสอนลูกแบบนั้น

" โถ่! ที่รักจ๋า พี่ก็แค่บอกให้ลูกช่วยดูแลน้อง แล้วลูกก็ถามพี่ว่าทำไมน้องถึงเสียหายหากถูกผู้ชายแตะเนื้อต้องตัว พี่ก็เลยอธิบายให้ลูกฟังแค่นั้นว่าผู้หญิงกับผู้ชายมันแตกต่างกันยังไง" คาร์ลอสเดินเข้ามากอดออดอ้อนเธออีกคน

" ใบบุญลูกฟังแม่นะ ถึงลูกเป็นผู้ชายจะไม่เสียหาย แต่การที่ทำให้ผู้หญิงเสียหายก็ไม่ใช่วิสัยของสุภาพบุรุษ ลูกลองคิดในทางกลับกัน หากมีใครมาทำเล่นๆ กับโอบบุญแล้วน้องเสียใจลูกจะรู้สึกยังไง...โกรธและโมโหใช่ไหม " ใบบุญพยักหน้ารับ

" ผมเข้าใจแล้วครับแม่ "

" เข้าใจก็ดีแล้วลูก " บุญตายิ้มหวานให้ลูกทั้งสองคนก่อนจะบอกให้เขาพากันขึ้นไปอาบน้ำอาบท่า พอลูกเดินออกไปเธอก็หันไปมองคาร์ลอสตาดุทันที

" เมื่อไหร่พี่จะเลิกหวงลูกเกินเหตุสักที ดูสิลูกเสียใจแค่ไหนที่พี่ทำแบบนั้น หากพี่ขืนยังเป็นแบบนี้อีกหน่อยลูกก็ไม่มีเพื่อนหรอก " เขาซุกหน้าเข้ามาที่ซอกคอเธอพร้อมกับจูบออดอ้อน

" โถ่ที่รักจ๋า ก็คนมันรักมากมันก็เลยหวงมาก อย่าโกรธพี่เลยนะครับ" เธอนั่งนิ่งไม่ตอบ ผู้ชายขี้หวงอย่างเขาต่อให้เธอพูดจนปากจะฉีกถึงรูหูก็ไม่เคยเปลี่ยน

" ตารู้ว่าพี่รักลูกหวงลูกแต่พี่ก็ควรจะปล่อยให้ลูกเรียนรู้บ้าง ผิดถูกให้ลูกคิดเอง หากเขามีปัญหาเดี๋ยวเขาก็จะมาปรึกษาเราเอง หากพี่ไปกีดกันและปิดกั้นพวกเขามากเกินไป พวกเขาก็ยิ่งอยากที่จะรู้และอาจจะลองอะไรผิดๆ ... เชื่อตานะคะ " พูดจบเธอก็จูบแก้มของเขาไปหนึ่งที คาร์ลอสทำหน้าคิดหนักจนเธอต้องใช้มือจับแก้มทั้งสองข้างเขาไว้ให้หันหน้ามามองตาเธอ

" ตาก็รู้ว่าผู้ชายมันไว้ใจได้ที่ไหน เกิดลูกโตอีกหน่อยแล้วไปมงไปเมาที่ไหนก็ไม่รู้แล้วถูกผู้ชายชั่วที่ไหนมาลวนลามจะทำยังไง เพราะฉะนั้นพี่ถึงต้องจับตามองลูกตั้งแต่ตอนนี้ไง " บุญตาถอนหายใจหนักหน่วงให้กับความคิดของเขา

" ผู้ชายชั่ว? เมา? ลวนลาม? ... หึ! เหมือนใครก็ไม่รู้เนอะ " พูดจบบุญตาก็สะบัดเขาออกแล้วเดินหนีขึ้นห้องไปจนเขาต้องรีบวิ่งเข้าไปรวบตัวเธอไว้แล้วอุ้มเข้าห้องปิดประตูลงกลอนเพราะกลัวเธอจะไล่เขาออกไปนอนข้างนอก

" พี่ปล่อยตาเลยนะ " เธอเริ่มดิ้นไปมาจนเขาต้องกอดเธอไว้แน่น

" โถ่ตาครับ อย่าโกรธพี่เลยนะ พี่รู้ว่าพี่เคยทำไม่ดีกับตา พี่ก็เลยกลัวว่าลูกจะเจอผู้ชายแบบตัวเอง...พี่กลัวว่าลูกจะเสียใจเหมือนที่ตาเคยเป็น " คาร์ลอสทำหน้าหงอยจนเธออดใจอ่อนไม่ได้ยื่นมือไปลูบแก้มเขาเบาๆ

" ตาไม่เคยเสียใจที่ตกเป็นของพี่ ตาไม่เคยโกรธพี่ได้ลงถึงแม้พี่จะทำร้ายตาแค่ไหนก็ตาม เพราะอะไรรู้ไหมคะ? " คาร์ลอสส่ายหน้าไปมา

" เพราะว่าตารักพี่ " คาร์ลอสยิ้มกว้างก่อนจะก้มหน้าลงมาจูบเธออย่างดูดดื่มและแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนตามแรงอารมณ์ ส่วนมือปลาหมึกก็เริ่มลูบไล้ไปมาอยู่ตรงสะโพกสวย แล้วอุ้มเธอไปวางบนเตียงก่อนจะดึงชุดกระโปรงของเธอออก แต่เธอก็จับดึงรั้งมันเอาไว้

คาร์ลอสขมวดคิ่วมองเธออย่างสงสัย เมื่อเธอไม่ยอมให้เขาถอดชุดออก ร่างบางจับตัวเขาพลิกให้นอนลงบนเตียงแล้วขึ้นไปนั่งทับบนตัวเขาแทน ก่อนจะก้มลงไปจูบเขาอย่างเร่าร้อนแล้วจูบเลื้อยไปตามซอกคอ ส่วนมือก็ปลดกระดุมเสื้อเขาออกทีละเม็ดจนเผยให้เห็นอกแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามมัด

" ซี๊ดด อ้าา" เสียงครางของเขายิ่งทำให้เธอฮึกเหิมจูบเลื้อยลงมาจนถึงหน้าอกเขาแล้วหยอกล้อกับป้านฐานอย่างเมามัน มือหนาจับสะโพกผายให้มันขยับถูไถไปมาอยู่กับท่อนเอ็นของเขาจนร่างบางรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัว ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวจับเธอให้นอนลงแล้วเป็นฝ่ายขึ้นมาคร่อมตัวเธอไว้

" พี่เข้าใจสิ่งที่เราพูดกันไหมคะ " เธอนอนมองเขาตาหวานเยิ้มส่วนมือก็กอดรัดชุดที่เขาดึงออกจะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่จนเผยให้เห็นหน้าอกอวบขาวเนียนจนเขาต้องกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ ยิ่งนับวันเธอยิ่งสวยยิ่งเซ็กซี่จนเขาไม่อยากให้เธอออกไปไหน

" พี่เข้าใจแล้วครับ " พูดจบเขาก็ซุกหน้าลงบนอกนุ่มแต่เธอก็ยังจับหน้าเขาให้เงยขึ้นมามองเธอ

" เข้าใจว่ายังไงคะ " พอถามเขาจบเธอก็เลียริมฝีปากอย่างยั่วยวนจนเขาเริ่มหายใจติดขัดอยากจะจับเธอกินเสียแต่ตอนนี้

" อย่าหึงอย่าหวงลูกเกินไป และปล่อยให้ลูกเป็นอิสระ " ' ตอนสามสิบอ่ะนะ ' เขาต่อในใจ เพราะถึงยังไงเขาก็อดหวงอดห่วงลูกกับเธอไม่ได้

บุญตาจับตัวเขาเบี่ยงให้นอนลงบนเตียงอีกครั้งแล้วขึ้นมาคร่อมตัวเขาไว้ ก่อนจะก้มลงมาจูบเม้มไปทั่วลำคอ จนตอนนี้เขาเสียวจนแทบจะทนไม่ไหว

" ดีแล้วค่ะที่พี่เข้าใจ แล้วอย่าลืมที่เพิ่งพูดเมื่อกี้นะคะ... โอ๊ะ! ถึงเวลาทำอาหารเย็นแล้วค่ะ ตาไปก่อนนะคะ " พูดจบเธอก็รีบเด้งตัวลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าแล้ววิ่งออกจากห้องไป

" อ้าวเฮ้ย! ร้ายจริงนะ! มาทำให้อยากแล้วจากไป คอยดูเถอะเดี๋ยวคืนนี้พ่อจะจัดไม่ให้ได้หลับได้นอนเลย.. โอ๊ย ซี๊ดดด! .."