ในสุริยะจักรวาลที่กว้างใหญ่ ดาวเคราะห์ใหญ่น้อยมากมาย
ดวงจันทร์ สีเทาเงียบสงัด ส่องแสงมายังโลกยามค่ำคืน
ดวงอาทิตย์ ที่ส่องแสงแดดแผดจ้าความร้อนระอุระดับูเาไฟปะทุสักล้านๆลูกพร้อมที่จะเผาทุกสิ่งอย่างที่เข้าใกล้มันให้ราบเป็จุล.
แต่มันก็เป็ตัวหลักสร้างความสมดุลให้ระบบสุริยะ โลก และอวกาศ
หากแต่มีดาวเคราะห์ดวงหนึ่งอยู่ในระบบสุริยะ มันอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์ ดาวศุกร์ ดาวพุธ ระยะทางมันห่างจากโลก500ปีแสง
มันชื่อ " ดาวเคราะห์หิน " นักวิทยาศาตร์ได้เคยสำรวจและศึกษาแล้วว่า ดาวดวงนี้อุณหภูมิไม่เหมาะสม ไม่สามารถมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยูได้!
เพราะ...ในด้านตรงกันข้ามบนดาวดวงนี้ที่ไม่ได้รับแสงจะมีอุณหภูมิที่หนาวเย็น ติดลบ100องศาเซลเซียส!!!
หนาวเย็น~ขนาดนี้ ไม่แปลกที่จะไม่มีสิ่งมีชีวิตเข้าไปอยู่ได้
แต่.....นักสำรวจก็ไม่ได้ขึ้นไปสำรวจด้วยตัวของพวกเขาเอง. เขาจึงไม่รู้และไม่ได้ััถึงบางสิ่งบางอย่างที่ล่องหนอยู่บนดาวดวงนี้!
ไม่สามารถมองเห็นมันได้แม้ใช้เครื่องแสกนเนอร์ใดๆ ไฮเทค,ใหม่ ล้ำสมัยแค่ไหน
อาณาจักรเมืองที่เต็มไปด้วยยานอวกาศ จอดอยู่บนพื้นผิวของดาวเคราะห์หินดวงนี้ มันถูกล้อมรอบขอบอาณาเขตด้วยชั้นบรรยากาศพิเศษที่ทำจากโมเลกุลน้ำแข็งก่อขึ้นเป็เกล็ดละอองน้ำหลอมขึ้นเป็กำแพงหนา30ฟุต สูงราวตึก350ชั้น. ทรงโค้งครึ่งวงกลมคล้ายโดมมีเหลี่ยมคม แวววาว ดุจเหลี่ยมเพชร
ที่สำคัญมันถูกโรยเคลือบด้วยผงกลิสเตอร์ระยิบระยับมากมาย นี่เป็ผงกลิสเตอร์ชนิดพิเศษ ใช้หลอกสายตาให้ผู้มาเยือนไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ภายหลังม่านกำแพงกลิสเตอร์นี้ได้นอกจาก....ฝุ่นละอองของหินทรายและพื้นผิวของดาวดวงนี้.
เพราะสิ่งที่เห็นมันคือ`ภาพลวงตานั่นเอง
และอาณาจักรนี้ได้ถือกำเนิดขึ้นบนดาวเคราะห์หินดวงนี้ ใน1500ปี มาแล้ว ชื่อของมัน..
" COLD KINGDOMS. "
{ โคลคิงด้อมพ์. }
คริสตัลสีดำ ทรงพีระมิด ประดับด้วยเพชรสีชมพูเข้มแบ่งเป็สี่ส่วนประกอบกันแล้วเป็รูปหัวใจ.
หัวใจแห่งโคลคิงด้อมพ์ คริสตัลพีระมิดนี้มีหน้าที่รักษาความสมดุลให้กับทุก สิ่งรวมถึงทุกสิ่งที่มีชีวิตที่อยู่บนดาวเคราะห์หินดวงนี้ด้วย
หากแต่..พลังหัวใจพีระมิดนี้มันทำหน้าที่ได้เพียง75%เท่านั้น อีก25% ที่เหลือ...
ชิ้นส่วนหัวใจเพชรสีชมพูเข้มส่วนล่างซ้าย ได้สูญหายไปเมื่อ20ปีก่อน หายสาปสูญไปจากดาวดวงนี้และยังไม่มีใครหามันพบมาจนถึงบัดนี้!
จึ๊ดดดด!! ตั้มมมม!!!
จึ๊ดดดด!! ตู้มมมม!!!
ปืนใหญ่เลเซอร์กระหน่ำยิง ไล่ ล่า ฝ่ายตรงข้ามที่กำลังวิ่งกึ่งหมอบอยู่ตรงหน้า แม้ฝ่ายตรงข้ามพยายามตั้งหลักหามุมองศาที่จะยิงตอบโต้บ้างก็ไม่สามารถทำได้. เพราะ...เธอกำลังาเ็!
ทันทีที่สิ้นเสียงอาวุธปืน ความเงียบสงัดก็เข้ามาแทนที่คงมีแค่เสียงลมเบาๆที่พัดพาดผ่านมาเป็ระยะๆ
ฟิ้วววว~~วิ้ววววว~...
สวบ! ซาบ! สวบ! ซาบ!
เสียงน้ำหนักเท้าคู่หนึ่งที่กำลังย่างเดินเป็จังหวะ อย่างช้าๆ
ลูคัส Talk. :
" แม่สาวน้อย! ข้ารู้นะว่าเ้าอยู่ตรงนั้นหน่ะ "
" ฮึๆ " เสียงหัวเราะในลำคอ..
" กลับไปกับข้าเถอะ..ข้าไม่ อยากกกก... "
ุ์ร่างั์กายสีฟ้ามีั์ตาสีรุ้งเลื่อมวับสลับสีทุกครั้งยามกระพริบตา ลมหายใจเป็ควันขาวพวยพุ่งออกมาทางหูดังเช่นหวูดรถไอน้ำพ่นออกมาตามจังหวะลมหายใจ.
มันสวมเสื้อคลุมขนมิ้งหนาฟูฟ่องสีแดงช่วยให้ความอบอุ่นกับเ้าุ์ั์ตนนี้ได้ดี มันสวมใส่ติดตัวตลอดไม่เคยถอดเลย ใครต่างก็เรียกมันว่า...
" Red Brutal. " ( เร้ดบรูแทล. )
เ้านั่นกำลังก้าวท้าวเดินตามรอยหยดเืสีฟ้าใส ที่สายตามันชำเลืองมองเห็นจากหางตาซ้ายว่าหยดเืนี้ไปทางไหน
แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่สามารถที่จะเห็นหยดเืนี้ได้. เพราะ..ฝ่ายตรงข้ามได้ใช้ผงกลิสเตอร์ล่องหนโรยอาบไว้ให้ทั่วร่างพรางตัวเองให้รอดพ้นภัยจากศัตรู
มือที่กว้างใหญ่คล้ายครีบปลามีนิ้ว4นิ้ว ขยับ กระชับอาวุธที่อยู่ในมือ " Artillery L2X." ( อาร์ทิลเลอรี่ แอล2เอ็กซ์.)
ปืนใหญ่เลเซอร์. ะุลำแสงสีแดงที่มีอานุภาพความเร็ว,1พลังการโจมตี เท่ากับ2พลังการโจมตี
สามารถทำให้ศัตรูหรือผู้ที่ถูกลำแสงของมันาเ็สาหัสหรือกลับบ้านเก่าไปได้ในทันทีที่โดนวิถีะุของมัน!
ลูคัสTalk. :
" ข้าไม่อยากให้ผิวกายที่มีออร่าของเ้า "
" ต้องระคายเคืองหรือมีาแจากะุของข้าแม้แต่น้อย "
" ชู้วววว!! จุ๊ๆๆ!!! โอ้ววว! เ้าคงเจ็บมากสินะสาวน้อยเอ๋ย? "
เสียงดังก้องกังวาลคำรามปานเสียงฟ้าร้องยามพายุพิโรธของ`ลูคัส ทาสรับใช้มือขวาของดั๊กลาส.
ดั๊กลาส.ผู้ร่วมลักลอบก่อฏ คิดทรยศต่อไซเฟอร์ผู้เป็พี่ชาย าาผู้ครองโคลคิงด้อมพ์ และ คริสตัลพีระมิดสีดำหัวใจเพชรสีชมพูเข้มนั้นด้วย
ไซเฟอร์ไม่เคยนึกสงสัยหรือ ระแวงใครแม้แต่น้อย เขาจึงไม่รู้ตัวเลยว่า มีหอกข้างแคร่อยู่ข้างๆที่พร้อมจะทิ่มแทงเขาได้ตลอดเวลา
สาวน้อยที่วิ่งมาหลบ หมอบอยู่ด้านหลังของวัตถุสิ่งหนึ่ง ด้วยความร้อนรนเธอจึงไม่ทันสังเกตุ ว่าตัวเองกำลังซ่อนตัวอยู่หลังยานอวกาศ "Pioneer17" (ไพโอเนียร์17) นางสะดุ้งโหยง! เมื่อได้ยินเสียงเ้าั์ที่ะโเรียกเธออย่างเกี้ยวกราด!
อัลคาเซีย Talk.
" แฮ่ก! ~แฮ่ก! อู้ยยย! ชี๊ดดด! "
ริมฝีปากเรียวบางสีชมพูเข้มของภูติสาวเม้มลงเชิงกัดฟันไว้เล็กน้อย
แสดงถึงความเ็ปที่เธอได้รับาเ็ที่ไหล่ขวาจากวิถีะุปืนใหญ่เลเซอร์ของเ้าั์ตัวสีน้ำเงินนั่น
อัลคาเซีย ค่อยๆคลานถอยหลัง พลันสายตาก็มองหาที่หลบซ่อนตัว ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้.
ทันใดนั้น !! จู่ๆเธอก็รู้สึกถึงแรงดึงดูด อย่างกับลมพายุหมุนเฮอร์ริเคนมาจากด้านหลัง ลมพายุโหมกระหน่ำ ทวีแรงดึงดูดมากขึ้น!
วู้วว! ~วู้ววว! ~วู๋บบบบ!
สาวน้อยอัลคาเซียใมาก กับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้
สัญชาตญาณของเธอสั่งให้มือซ้ายขวาพยายามควานหาที่ยึดเกาะ,เหนี่ยว ตัวเองไว้เพื่อไม่ให้ร่างของเธอ หลุดหมุนไปตามแรงลมปั่นป่วนที่
มันกำลังดึงและดูดร่างของเธอ ราวกับจะพาเธอลอยหลุดออกไปนอกจักรวาลในตอนนี้ให้จงได้
อัลคาเซีย Talk. :
" นี่มันอะไร ? !!! "
" เกิดอะไรขึ้นเนี่ยะ ? !!! "
" อ๊ายยยยย! ~ กรี๊ดดดด!! ~ "
อัลคาเซีย ร้องด้วยความใอย่างขีดสุด! เธอทำอะไรไม่ได้เลยในตอนนี้
นอกจาก หลับตาปี๋! สมองของเธอมึนงงไปหมดเพราะร่างน้อยๆของเธอ
กำลังหกคะเมนตีลังกาหมุนติ้วไปตามทิศทางแรงดึงดูดของลมพายุในใจก็ได้แต่พร่ำว่า..
อัลคาเซีย Talk:
" ใครก็ได้ช่วยด้วย!... ช่วยที!
" โรฮาน.. ช่วยข้าด้วย! ช่วยด้วย! "
ลูคัส Talk. :
" อัลคาเซีย!! ข้าี้เีเล่นกับเ้าแล้วนะสาวน้อย "
" เ้าออกมาหาข้าดีๆ ดีกว่าน่า..แม่สาวน้อย "
" ข้าสัญญา! ว่าจะไม่ทำร้ายเ้า "
" ไม่เอา..น่าา "
" ข้าขอโทษเ้าก็ได้ เมื่อกี้มือข้ามันลั่นหน่ะ "
" เ้าเองก็หลบะุเลเซอร์ของข้าไม่ทันเองซะด้วยสิ "
" มันก็ช่วยไม่ได้นี่น๊า.... "
" อัลคาเซีย!!! ... "
ุ์ลูคัสร้อง ะโเรียกหาภูติสาว พลางหว่านล้อมให้เธอออกมาจากที่ซ่อนให้ไว มันรู้ดีว่า
เธอกำลังาเ็สาหัส ด้วยร่องรอยหยดเืสีฟ้า ที่มันกำลังเดินตามแกะรอยไปว่าเ้าของเืสีฟ้านี้ อยู่ที่ไหน?
ดวงตาเลื่อมวับสลับสีของลูคัสสอดส่องมองซ้ายขวา สแกนหาที่ซ่อนตัวภูติสาวน้ำแข็ง สลับกับ
เท้าที่ค่อยๆย่างก้าวเดินไปเรื่อยๆ พร้อมสแยะยิ้มที่มุมปาก นึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจว่า มันได้ตัวเธอแน่แล้ว...
ลูคัส Talk. :
" BINGO !!! "
" อ้าว! เห้ย!! " อะไรวะ ?! มันรอดไปได้เหรอเนี่ยะนังตัวแสบ! ฮึ้ยยยย!! "
" บัดซบ! จริง! "
จบตอน