ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล)**จบแล้ว**

ตอนที่ 59 :ความจริงมันเป็นแบบนี้

ถานชิงซานนั่งลง หลินเจียอินเทชาให้ ในขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋จุดบุหรี่ยื่นให้เขา

บุหรี่ยี่ห้อจงฮั๋ว

ถานชิงซานไม่เคยสูบบุหรี่ยี่ห้อนี้มาก่อนดังนั้นเขาจึงยินดีที่จะรับไว้และสูบมันอย่างมีความสุข

เขาถอนหายใจและพูดว่า “ฉันมาที่นี่เพื่อบอกนายว่าฉันจะขายมันฝรั่งลูกเล็กให้นายไม่ขายให้หลิวซือกั๋ว”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกประหลาดใจและพูดว่า“แต่ราคารับซื้อของหลิวซือกั๋วสูงกว่าของผมตั้ง 5 เฟินเชียวนะ ทำไมพี่ชิงซานไม่ขายให้เขา แต่ขายให้ผมแทนล่ะ ? ”

ถานชิงซานชำเลืองมองที่เจียงเสี่ยวไป๋และพูดว่า“แม้ว่าก่อนหน้านี้นายจะเป็นพวกไม่เอาไหน”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างเขินอาย

เขายังคงอายอยู่บ้างเมื่อมีคนพูดเช่นนั้นต่อหน้าเขาซึ่งเขาเองก็ไม่มีข้อแก้ตัวใด

เขาได้ยินเช่นนั้นและฟังถานชิงซานพูดต่อไปว่า“แต่ลุงถานและเสี่ยวฟางเล่าเรื่องราวของนายให้ฉันฟังแล้ว และฉันรู้ว่านายตั้งใจเดินตามทางที่ถูกที่ควรแล้วจริงๆ ส่วนหลิวซือกั๋วเขาเป็นคนฉลาดอยู่บ้าง และเขามักจะชอบฉวยโอกาสในเรื่องเล็กๆ น้อย ๆ จากคนอื่นเสมอ”

“ฉันน่ะไม่มีปัญหาอะไรหรอก แต่เขามารับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กในคราวนี้กลับมาพร้อมกับคนของนักเลงเฉินน่ะสิ”

“ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องดีไม่แน่ว่าตอนนั้นอาจจะมีลับลมคมในอะไรก็ได้”

เขาพยักหน้าและพูดเสริมว่า “ดังนั้นต่อให้ราคาที่นายรับซื้อจะต่ำกว่า5 เฟิน แต่ฉันก็ยินดีขายมันฝรั่งลูกเล็กให้นาย”

เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่ถานชิงซานด้วยความประหลาดใจและพูดด้วยรอยยิ้ม “พี่ชิงซาน ขอบคุณที่พี่เชื่อผม”

“แต่ผมก็ยังคงแนะนำให้พี่ชิงซานขายมันฝรั่งลูกเล็กให้กับหลิวซือกั๋วอยู่ดีเพราะราคาที่มากกว่าชั่งละ 5 เฟินนั้นไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ๆ เลย”

ถานชิงซานขมวดคิ้ว มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋อย่างสงสัยและพูดว่า“อย่าบอกนะว่านายไม่รับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กแล้ว ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “รับซื้อสิแต่ราคาชั่งละหลายเหมาแบบนั้น ผมรับซื้อไม่ไหวหรอก”

ห๊ะ ?

ถานชิงซานสงสัยจึงถามว่า “นายไม่ได้บอกว่าจะซื้อมันฝรั่งลูกเล็กในราคา4 เหมาต่อหนึ่งชั่งหรือไง ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่หลินเจียอิน แล้วพูดกับถานชิงซานว่า“ใช่ ผมพูดเช่นนั้น แต่ผมบอกว่าจะรับซื้อตั้งแต่คืนพรุ่งนี้”

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดต่อ “พี่ชิงซานด้วยความกดดันในการรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กของหลิวซือกั๋วในคืนนี้ พี่คิดว่าคืนพรุ่งนี้ผมยังจะรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กได้อยู่หรือ? ”

ถานชิงซานยืนพรวดขึ้น เขาจ้องมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ“งั้นนาย... นายจงใจกระจายข่าวเรื่องรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กในราคาสูงเพื่อกดดันหลิวซือกั๋วไม่สิ เพื่อทำให้นักเลงเฉินเพิ่มราคาสู้ใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

“พี่ชิงซาน เชื่อใจผม ผมจะไม่ขอปิดบังแล้วกันหลิวซือกั๋วเห็นว่าผมได้เงินจากการขายผัดมันฝรั่งก็เกิดความโลภ ดังนั้นเขาจึงไปร่วมมือกับนักเลงเฉินเปิดแผงขายผัดมันฝรั่งในเมืองแข่งกับผม”

เขาถอนหายใจและพูดต่อ"แต่ผัดมันฝรั่งของพวกเขาไม่อร่อย และหากผ่านไปอีกสองสามวันคงขายไม่ได้ นักเลงเฉินมักจะนำหายนะมาให้กับหมู่บ้านผมจงใจปล่อยข่าวเท็จและให้เขาเพิ่มราคา ผมแค่ต้องการให้พวกเขาเสียเงินซื้อมันฝรั่งลูกเล็กในราคาที่แพงและถือว่านำผลประโยชน์มาให้คนในหมู่บ้านด้วย "

จากนั้น หลินเจียอินก็ตระหนักได้ในทันที

ก่อนที่เจียงเสี่ยวไป๋จะบอกว่าจะให้ผลประโยชน์แก่ผู้คนในหมู่บ้านเธอคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะจ่ายมันฝรั่งในราคาสูงเพื่อยอดได้กำไรน้อยลง

โดยไม่คาดคิดว่า เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีความตั้งใจที่จะจ่ายเงินด้วยตัวเอง

เป็นแผนการเพื่อใช้ประโยชน์จากนักเลงเฉิน

ถานชิงซานจ้องมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกชื่นชมและขอบคุณเขาในใจ

เขาชื่นชมความคิดที่ยอดเยี่ยมของเจียงเสี่ยวไป๋และรู้สึกขอบคุณเจียงเสี่ยวไป๋ที่ไว้วางใจเขาและเล่าเรื่องที่เป็นความลับทั้งหมดให้เขาฟัง

ในความเป็นจริง ถานชิงซานหลงตัวเองมากเกินไป

เพราะแท้จริงแล้วเจียงเสี่ยวไป๋ต้องการจะบอกให้กับภรรยาของเขาเป็นหลัก

เขากำลังจะบอกหลินเจียอินเกี่ยวกับแผนการของเขาก่อนหน้านี้ทว่าถานชิงซานบังเอิญมาหาเขาพอดี ดังนั้นเขาจึงพูดให้อีกฝ่ายฟังด้วย

แน่นอน เขาเชื่อว่าแม้ว่าถานชิงซานจะรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่แต่ถานชิงซานจะไม่พูดออกไปแน่นอน

ในฐานะที่เขาเป็นคนที่อยู่มาสองชีวิตแล้วเขารู้ว่าถานชิงซานเป็นคนอย่างไร เขายังคงมั่นใจในสิ่งนี้มาก

“ดังนั้น พี่ชิงซาน พี่ควรขายมันฝรั่งลูกเล็กให้หลิวซือกั๋วโดยเร็วที่สุด”

“เงินสกปรกของนักเลงเฉินถ้าไม่ใช้ประโยชน์จากมันก็น่าเสียดายแย่น่ะสิ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม

ถานชิงซานพยักหน้าแต่เขาก็ยังกังวลเล็กน้อยและพูดว่า “เกรงว่าถ้าเป็นอย่างที่นายพูด เกิดผัดมันฝรั่งของพวกเขาขายไม่ได้แล้วพวกเขารับซื้อมันฝรั่งไปไว้ในมือเยอะขนาดนั้นพวกเขาอาจจะก่อเรื่องในภายหลังได้น่ะสิ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม “พี่ชิงซานไม่ต้องกังวลนักเลงเฉินได้รับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กจากหลายหมู่บ้านเพื่อขวางเส้นทางทำเงินของผมยิ่งคนขายมันฝรั่งลูกเล็กให้เขามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งไม่กล้าทำอะไรมากขึ้นเท่านั้น”

ถานชิงซานคิดอยู่พักหนึ่ง มันก็จริงอย่างที่เจียงเสี่ยวไป๋บอก

ไม่ว่านักเลงเฉินจะมีพรรคพวกมากแค่ไหนแต่อย่างมากก็มีเพียงสิบหรือยี่สิบคนเท่านั้น แต่เมื่อเทียบกับจำนวนชาวบ้านในหลายหมู่บ้านจำนวนคนเท่านี้ยังไม่เพียงพอ

แม้ว่าพวกเขาจะมีอำนาจ อย่างไรพวกเขาก็ไม่กล้าที่จะสร้างความโกรธแค้นต่อสาธารณชน

“ตกลง ฉันจะเชื่อนาย”

“แม้ว่าจะโมโหแค่ไหนแต่ยังไงฉันจะขายมันฝรั่งทั้งหมดให้กับหลิวซือกั๋ว”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและกล่าว “ถ้าอย่างนั้นผมจะไม่รั้งพี่ไว้แล้ววันหลังผมจะเชิญพี่มาดื่มเหล้าด้วยกัน”

“ตกลง”

ถานชิงซานตกลงและจากไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากปิดประตู

ภายในบ้านเงียบสงัดอยู่ครู่หนึ่ง

หลินเจียอินจ้องมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋อย่างตั้งใจดวงตาที่สวยงามของเธอเปล่งประกายด้วยความสดใส ชายผู้นี้แตกต่างจากเมื่อก่อนมากตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความมั่นใจในตนเอง เวลาทำสิ่งต่างๆก็มักจะใช้ความฉลาดของตนเองได้เป็นอย่างดี ไม่ถนัดแค่ใช้หมัดเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

เธอชอบเขาที่เป็นแบบนี้มาก

“ฉันไม่คิดว่าคุณมีแผนการที่คาดไม่ถึงเช่นนี้”

หลินเจียอินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“มันไม่ดีหรือ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ถามกลับ

“ไม่เพียงแต่มันไม่ดีเท่านั้นแต่ยังเป็นเรื่องชั่วร้ายด้วย อย่างแรกเลยแม้แต่พ่อและฉันยังถูกหลอก” หลินเจียอินกล่าวเสียงตำหนิ

“ถ้าคุณคิดว่าผมเป็นคนไม่ดี งั้นผมจะแสดงความป่าเถื่อนของผมให้คุณดูได้นะ.......”

เจียงเสี่ยวไป๋ใช้โอกาสนี้คว้าข้อมือของหลินเจียอิน

“อ๊า……”

หลินเจียอินกรี๊ดและหลบเจียงเสี่ยวไป๋โดยไม่รู้ตัว

โอกาสนั้นหายาก ดังนั้นเจียงเสี่ยวไป๋จะไม่ยอมพลาดมันไปง่ายๆ

ทันใดนั้น เขาก็เริ่มวิ่งไล่ต้อนเธออยู่ในห้องโถงหลัก