ชิงเหมย เกิดใหม่มาขายในยุค70s

             ชิงเหมย กับคณะฮุ่ยเหมยบูติก ปิดร้านกลับมาถึงบ้านตอน6โมงเย็น แม่โจวกับพ่อหลี่กลับมาก่อนพร้อมกับพวกของยายโจวแล้ว


               ชิงเหมยตอนนี้อยากจะตบกะโหลกตัวเองซักสองสามที สาวปี2020กลับต้องมาตกม้าตายกับเรื่องเล็กๆแบบนี้ 

               หลังจากกลับมาถึงบ้านเช่า เปลี่ยนกันอาบน้ำอาบท่าแล้ว คณะฮุ่ยเหมยบูติกก็พากันมาประชุมที่ห้องของชิงเหมย

               "หนูพลาดเองค่ะ หนูรู้ว่าจะขายดี แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะขายดีได้ขนาดนี้ รอบนี้หนูคาดการณ์ผิดเอง"

                แต่ชิงเหมยก็รู้ดีว่า กำลังในการผลิตสินค้าตอนนี้ยังไม่พอ นี่คือปัญหาแรก ปัญหาที่สอง พนักงานในร้านยังไม่พอ ถ้าเปิดทำการปกติ แล้วสองฝาแฝดต้องเย็บชุดอยู่ที่บ้าน ชิงเหมยกับหลี่หลิงต้องไปโรงเรียน เหลียนอี้เฟยคนเดียว ทำไม่ได้แน่


               "เรามาพูดถึงปัญหาแรกก่อนนะคะ หนูให้ยายโจวกับป้าสะใภ้ใหญ่ไปหาคนมาเย็บชุดกระโปรงเพิ่มให้แล้ว เราก็ไปรับที่บ้านยายโจวเหมือนเดิม จ่ายค่าแรงตัวละ5หยวนเหมือนเดิมนะคะ ส่วนยายโจวกับป้าสะใภ้ใหญ่จะเปลี่ยนมาเย็บชุดกี่เพ้าโมเดิร์นเหมือนกันกับพี่ฮุ่ยหลิงและพี่ฮุ่ยหลิน เรื่องนี้พรุ่งนี้พี่ฮุ่ยหลิงไปบ้านยายโจวกับหนู จะได้เอาแบบชุดกี่เพ้าไปให้นะคะ พี่ฮุ่ยหลิงก็อธิบายวิธีเย็บนะคะ"

                "ตอนนี้เราจะต้องเร่งผลิตชุดทั้งสองแบบ ก่อนที่จะเปิดร้านอีกทีในวันเสาร์หน้า และอีกเรื่องที่สำคัญคือ เราต้องรับสมัครพนักงานค่ะ เอาซักสองคน ให้มาเรียนรู้การวัดตัวไว้ด้วย ส่วนพี่อี้เฟย ก็ดูแลเรื่องคิดเงินเป็นหลักค่ะ"
 

             "อีกเรื่องหนึ่งก็คือ  เราจะแบ่งรายรับกันเดือนละสองครั้งนะคะ  วันนี้เราขายได้ทั้งหมด 4,350หยวน  แต่ยังไม่ได้หักค่าใช้จ่าย  อีกสองสามวันหนูว่าจะไปเปิดบัญชีที่ธนาคาร  ส่วนรายละเอียดอยู่ในสมุดบัญชีที่หลิงเอ๋อนะคะ" 

        หลังจากประชุมเสร็จ  ทั้งหมดก็นอนหลับไปด้วยความอ่อนล้า   วันนี้ทุกคนคงเหนื่อยกันมาก

         เช้าวันถัดมา  ชิงเหมย หลี่หลิง และพี่ฮุ่ยหลิง หลังจากกินข้าวเช้าแล้ว  ก็ขึ้นรถโดยสารไปที่บ้านยายโจว

          มาถึงบ้านยายโจวประมาณ11โมง  

        "ยายคะ อยู่ไหมคะ" ชิงเหมยร้องเรียกอยู่หน้าบ้าน

         "เอ้า...เข้ามาก่อนจ้ะ"  

        สะใภ้ใหญ่เป็นคนเปิดประตูให้ทั้งสาม  ส่วนยายโจวนั้นเดินไปหาเพื่อนที่ตัดเย็บเสื้อผ้าเป็น  

        "สวัสดีค่ะแม่" ฮุ่ยหลิงทักทายแม่ของตน  

        "เดี๋ยวรอยายโจวมาพี่ฮุ่ยหลิงก็บอกวิธีการเย็บชุดกี่เพ้าโมเดิร์นนะคะ" 

         ไม่นานยายโจวก็เดินกลับมาพร้อมกับเพื่อนอีก5 คน 

          "เอ้าชิงเหมย หลิงเอ๋อ ฮุ่ยหลิง มานานรึยัง"  ยายโจวเดินเข้ามาในบ้านเห็นทั้งสามก็เอ่ยทัก

       เพื่อนๆทั้ง5คนของยายโจว เป็นเพื่อนที่เคยตัดเย็บเสื้อผ้าด้วยกันตั้งแต่สมัยยายโจวยังสาวแล้ว

      ทั้งหมดต่างก็มีจักรเย็บผ้าอยู่ที่บ้าน  ยายโจวจึงพามาดูแบบที่จะให้ไปตัดเย็บ  

        ด้วยค่าจ้างตัวละ4หยวนที่ยายโจวบอก  ทุกคนต่างก็อยากจะทำ  เพราะอยู่ที่บ้านก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้ว งานเย็บผ้า ก็มีไม่เยอะ ถึงจะมี  แต่ค่าจ้างตัวละ4หยวนนี่ หาที่ไหนไม่ได้หรอก   ทั้งหมดจึงพากันมาดูแบบที่บ้านยายโจว  

       ยายโจวใช้วิธีตัดผ้ากับด้ายแบ่งไปให้แต่ละคนเท่าๆกัน  แล้วบอกขนาดกับรูปแบบที่จะเย็บ  พร้อมกับแบบโลโกของร้านฮุ่ยเหมยบูติกด้วย    

         และทั้ง5คนต้องเซ็นสัญญาเรื่องการซื้อขายชุดกระโปรงนี้ด้วย  ในสัญญาระบุว่า ห้ามเผยแพร่วิธีการทำ หรือห้ามนำไปขายเอง ต้องนำมาขายให้บ้านโจวเท่านั้น ถ้าเกิดว่าถูกจับได้ว่านำไปขายเอง  จะต้องถูกปรับเงิน10เท่าของราคาแต่ละชุด   เพื่อนของยายโจวถามว่าลูกสาวที่บ้านช่วยได้ไหม  อีกคนก็ถามว่าลูกสะใภ้ที่บ้านล่ะ  

         ชิงเหมยบอกว่าได้  ขอแค่อย่านำไปขายที่อื่น หรือบอกคนอื่นก็พอ

         ชิงเหมยเป็นคนเขียนสัญญาขึ้นมา  บอกตามตรงว่า ชิงเหมยไม่รู้หรอกว่าจะสามารถนำไปใช้ในทางกฎหมายได้ไหม  บางทีถ้าทั้ง5คนแอบไปบอกวิธีทำให้คนอื่น ชิงเหมยคงทำอะไรไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็เขียนขู่ไว้ก่อน

        เรื่องการเอามาส่งก็ง่ายๆ  ใครเย็บเสร็จกี่ตัวก็เอามาส่ง ถ้ายายโจวตรวจสอบแล้วเรียบร้อยก็จะจ่ายเงินให้เป็นตัวๆไป  ทุกคนดูแบบและขนาดที่จะต้องตัดเย็บ  พอเข้าใจแล้วว่าต้องทำแบบใหนขนาดใหน พอเซ็นสัญญาเสร็จ ก็รับผ้ากับด้ายกลับไปทำที่บ้านของตน

          พอเสร็จจากชุดกระโปรงแล้ว ตอนนี้พี่ฮุ่ยหลิงก็เอาแบบชุดกี่เพ้าแบบโมเดิร์นมาให้ยายโจวกับป้าสะใภ้ใหญ่ พร้อมกับบอกวิธีตัดเย็บและขนาดให้ทั้งคู่  

         ชิงเหมยบอกว่าชุดนี้เย็บค่อนข้างยาก  จะให้ค่าแรงตัวละ8หยวน  ป้าสะใภ้ใหญ่ยิ้มแก้มปริเลยทีเดียว 

        จัดการทางนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว  ทั้งสามก็ขึ้นรถโดยสารกลับไปในเมืองเจิ้งโจว

         กลับมาถึงบ้าน พี่ฮุ่ยหลิงก็นั่งลงเย็บชุดกี่เพ้าโมเดิร์นทันที  วันนี้พี่ฮุ่ยหลินนั่งเย็บคนเดียวอยู่ที่บ้านเช่า ตอนนี้เย็บได้4ชุดแล้ว

         ฮุ่ยเหมยบูติก ตอนนี้ปิดทำการอยู่  แต่หน้าร้านมีแผ่นกระดาษติดอยู่ เขียนไว้ว่า  รับสมัครพนักงานต้อนรับผู้หญิง จำนวนสองคน  ถ้าวัดตัวเป็นจะได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษ สถานที่ติดต่อก็คือที่บ้านเช่านั้นเอง

        แล้วก็ไม่นานเกินรอ หลังจากปิดประกาศไปแค่วันเดียว ก็มีคนมาสมัครสองคนพอดี  เป็นพี่น้องกัน  คนพี่อายุ18ปี ชื่อลี่จิน  คนน้องชื่อลี่จู อายุ16ปี เดินมาสมัครงานที่บ้านเช่ากันสองคน  บอกว่าอยากทำงาน แต่วัดตัวไม่เป็น  สามารถทำได้ไหม  

       ชิงเหมยดูท่าทางทั้งคู่แล้ว  ถึงจะใส่เสื้อผ้าค่อนข้างเก่า  แต่ก็ดูสะอาดสะอ้าน  แถมรูปร่างของทั้งคู่ก็ค่อนข้างดีอีกด้วย  

      ชิงเหมยบอกทั้งคู่ว่ารับ  แต่ให้มาเรียนรู้เรื่องวัดตัวก่อน  ค่าจ้างเดือนละ50หยวน  ให้มาเริ่มทำงานวันเสาร์  

        ลี่จินกับลี่จูต่างก็ดีใจ  ที่จะได้ทำงาน  ทั้งคู่เดินมาสมัคร ไม่ได้หวังว่าจะได้  เพราะในใบสมัครบอกว่า ถ้าวัดตัวเป็นจะพิจารณาเป็นพิเศษ  แต่พวกเธอวัดไม่เป็น  แค่ลองเดินมาเสี่ยงดู ไหนเลยจะคิดว่าจะได้งานทำ แถมเงินเดือนตั้ง50หยวน  งานในโรงงานยังได้แค่30หยวนเองต่อเดือน  

          ชิงเหมยบอกให้ทั้งคู่มาเรียนรู้การวัดตัวที่นี่ก่อนที่จะเริ่มงาน  ทั้งคู่รับคำบอกว่าจะมาอีกทีวันพรุ่งนี้

          ปัญหาเรื่องพนักงานก็แก้ไขแล้ว  ปัญหาเรื่องชุดไม่พอ ต้องรอดูอีกทีวันศุกร์

          คราวนี้แหละ ชิงเหมยจะไม่ยอมพลาดอีกเป็นครั้งที่สองแน่นอน!!