“สะใภ้รอง ก่อนที่เธอจะไปทำงานในไร่ เธอเอาผ้าพวกนี้ไปซักก่อนนะ” เสียงนางกัวหลิวซื่อแม่สามีะโสั่ง
“สะใภ้รอง พี่ฝากของครอบครัวพี่ด้วยนะ แค่ไม่กี่ตัวหรอก” สะใภ้ใหญ่ยกผ้าออกมาหนึ่งตะกร้า เธอรอวันที่แม่สามีของเธอจะใช้ให้สะใภ้รองซักผ้า เธอจะได้นำผ้าของเธอออกมาฝากซักด้วย
“พี่สะใภ้รองคะ เวลานี้ลูกชายที่อยู่ในท้องของฉันทำฉันอึดอัดมากเลยค่ะ ฉันทำไม่ไหวจริงๆ ฉันฝากพี่สะใภ้รองด้วยจะได้ไหมคะ” สะใภ้สามแสร้งขยับตัวอย่างลำบาก
“งานก็ไม่ได้หนักหนาอะไร สะใภ้ใหญ่ยังต้องนั่งเย็บเสื้อให้เ้าใหญ่ สะใภ้สามก็กำลังท้องหลานชายของฉัน เธอก็ช่วยพวกเขาหน่อยเถอะ ซักผ้าเสร็จค่อยไปทำงานในไร่” แม่สามีพูดตัดบท
หวังอี้ฉือมองดูผ้าสามตะกร้าที่วางเรียงรายไว้รอให้ภรรยาของเขาซัก เขาเก็บความไม่พอใจเอาไว้ ตอนนี้เขายังทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ก้มหน้าเดินออกจากบ้านไปทำงานในไร่
“แม่คะ หนูจะช่วยแม่เองนะคะ” หวังอิงอิงเดินมาจับมือแม่ไว้
“แม่จะให้ผมไปช่วยด้วยไหม” หวังอี้เฉินถาม
“ไม่ต้องหรอกจ้ะ อี้เฉินไปช่วยพ่อเถอะ ทางนี้เดี๋ยวแม่กับอิงอิงจะจัดการเอง ซักผ้าเสร็จแล้วแม่จะตามไปที่ไร่”
“อิงอิง เราขนผ้าไปซักกันเถอะจ้ะ”
“ถิงถิง” สะใภ้ไฉ่เห็นหลินถิงถิงนั่งซักผ้าอยู่ริมคลองก็รีบวิ่งเข้ามาหา “เธอหายดีแล้วหรือ”
“ดีขึ้นแล้วค่ะ พี่สะใภ้ไฉ่ขอบคุณสำหรับซุปไข่นะคะ”
“ไม่เป็ไรๆ สามีเธอกับสามีพี่เป็เพื่อนที่ดีต่อกัน หากเธออยากจะให้พี่ช่วยอะไรก็มาบอกพี่นะ” สะใภ้ไฉ่กระซิบ
“พี่สะใภ้ไฉ่ก็มาซักผ้าเหมือนกันหรือคะ”
“เปล่าหรอก พี่ตั้งใจว่าจะมารอพบเธอน่ะ เห็นอี้ฉือไปขอให้พี่ทำซุปไข่ให้เธอเมื่อคืน พี่กับสามียังใ คิดว่าเธอป่วยเป็อะไรร้ายแรง จะว่าไปแล้วหน้าเธอก็ยังซีดอยู่เลยนะ”
“นี่ก็ดีขึ้นมากแล้วล่ะค่ะ” หลินถิงถิงตอบ พลางพูดกระซิบอย่างลังเล “พี่สะใภ้คะ หากว่าบางครั้งฉันจะขอไปใช้ครัวที่บ้านพี่จะได้ไหมคะ ฉันจะแอบไปทำอาหารให้เด็กๆ กับพี่อี้ฉือน่ะค่ะ แล้วฉันจะทำเผื่อพวกพี่ด้วยเป็ค่าตอบแทน”
“เธอพูดอะไรอย่างนั้น พี่โชคดีที่ตอนแยกบ้านออกมาได้อี้ฉือมาช่วย เธอจะไปใช้ครัวบ้านพี่ก็ไปได้เลย แต่เธอต้องระวังไว้ด้วยนะ สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้สามของบ้านเธอหูตากว้างมากทีเดียว หากแม่สามีเธอรู้เข้าต้องเป็เื่ใหญ่แน่ๆ”
“ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้ ถ้าอย่างนั้นก่อนมื้อค่ำฉันจะขอไปทำอาหารที่บ้านพี่นะคะ ฉันจะทำเผื่อพี่ด้วยแน่นอน”
“ได้สิ พี่จะรอเธออยู่ที่บ้านก็แล้วกัน” พูดจบสะใภ้ไฉ่ก็ขอตัวกลับบ้านเพราะกลัวลูกตื่นมาไม่เจอเธอแล้วจะร้องไห้
“แม่คะ แม่จะไปทำอาหารที่บ้านป้าไฉ่หรือคะ” หวังอิงอิงถามหลังจากนั่งฟังการสนทนาของแม่อยู่สักพัก
“อิงอิง ลูกอย่าเอาเื่นี้ไปบอกใครนะจ๊ะ แม่จะทำของอร่อยให้ลูกกิน”
“หนูบอกพ่อกับพี่ใหญ่ได้ไหมคะ” หวังอิงอิงถามอย่างเกรงใจเพราะเธอไม่อยากปิดบังพ่อกับพี่ชาย
“ได้จ้ะ แต่คนอื่นลูกบอกไม่ได้นะ” หลินถิงถิงยังย้ำ
ฝนตกติดต่อกันหลายวันทำให้ดินยังชื้นอยู่ ่เวลานี้จึงเหมาะกับการลงเมล็ดข้าวโพดในไร่ หวังอี้ฉือเร่งมือทำงานอย่างเต็มที่ เขาหวังว่าหากผลผลิตรอบนี้ได้ผลดี ครอบครัวของเขาก็จะมีอาหารให้กินมากขึ้น
“พ่อ แม่กับอิงอิงยังไม่มาเลย” หวังอี้เฉินถามอย่างกังวล
“รอดูอีกสักพักเถอะ ลูกยังไหวไหม อยากจะพักไหม”
“พี่อี้ฉือ อี้เฉิน มาพักกินข้าวกันก่อนค่ะ” หลินถิงถิงร้องเรียกสามีและลูกชาย
สองพ่อลูกหยุดพักงานในไร่ และมานั่งพักใต้ร่มไม้เพื่อกินอาหารมื้อกลางวัน หลินถิงถิงส่งแป้งย่างให้ทุกคนพร้อมกับผักดอง
“พี่อี้ฉือ อี้เฉิน แบ่งส่วนของฉันไปกินด้วยก็ได้นะคะ ฉันกินแป้งย่างแค่แผ่นเดียวก็พอแล้ว”
“คุณกินเถอะ จะได้มีแรง” หวังอี้ฉือไม่รับ พร้อมทั้งมองดูร่างกายผ่ายผอมของภรรยา
“พี่กินอีกสักหน่อยเถอะค่ะ พี่ยังต้องทำงานในไร่ต่ออีกนะ แล้วงานในไร่วันนี้ยังเหลืออีกมากไหม”
“ยังเหลืออีกไม่มากแล้วล่ะ คุณไม่ต้องมาช่วยก็ได้”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยค่ะ ฉันจะขอขึ้นเขาสักหน่อยนะคะ ฉันจะไม่เข้าไปในป่าลึกหรอก จะอยู่แถวๆ ชายป่าเท่านั้น” หลินถิงถิงรีบบอกก่อนที่สามีจะปฏิเสธ
“พ่อ เดี๋ยวผมจะไปกับแม่เอง” หวังอี้เฉินบอกพ่อของเขา หลังจากที่เห็นสีหน้าว่าพ่อกำลังจะปฏิเสธ
“หนูจะไปกับแม่ด้วยนะคะ” หวังอิงอิงร้องตาม
“อิงอิง วันนี้ลูกอยู่กับพ่อนะจ๊ะ ฝนตกมาหลายวัน แม่คิดว่าบนเขาพื้นอาจจะลื่นเดินไม่สะดวก หนูยังเล็ก แม่กลัวหนูจะเป็อันตราย”
“อิงอิงทำตามที่แม่บอกเถอะ ลูกนั่งพักที่ใต้ต้นไม้นี้รอแม่ก็ได้” หวังอี้ฉือบอกกับลูกสาว
“อย่างนั้นก็ได้ค่ะ แม่คะเย็นนี้หนูจะไปกับแม่นะคะ”
“พวกคุณจะไปไหนกันหรือ” หวังอี้ฉือถามอย่างสงสัย
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เดี๋ยวกลับบ้านฉันจะเล่าให้พี่ฟังนะคะ รับรองว่าไม่ใช่เื่ไม่ดีแน่นอน”
กินข้าวเสร็จ หวังอี้ฉือและหวังอิงอิงนอนพักก่อนจะได้เวลาเริ่มงานตอนบ่าย ส่วนหลินถิงถิงและหวังอี้เฉินหยิบตะกร้าและมีดเล็กเตรียมขึ้นเขา
328
