ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 130 โกเลมดินอีกครั้ง

   “เจลริกตายแล้ว!” รูโน่และไรกอนกล่าวออกมาโดยไม่รู้ตัว พวกมันรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย เจลริกและพวกมันเป็นเพื่อนกันมาอย่างยาวนาน เคยผ่านการต่อสู้มาเกินร้อยครั้ง ไม่คาดคิดเลยว่าเจลริกจะมาเสียชีวิตเพราะคนธรรมดาคนหนึ่งซึ่งไม่มีแม้กระทั่งทักษะเร้นลับ

   อย่างรวดเร็วรูโน่กับไรกอนก็รีบลืมความเศร้าไป ในสถานการณ์เช่นนี้ความรู้สึกเศร้านั้นไร้ประโยชน์ ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้น เศร้าไปก็ไม่ทำให้เพื่อนพวกมันฟื้นขึ้นมา เอาเวลาที่เศร้าไปสังหารศัตรูเพื่อแก้แค้นดีกว่า

   “แฮ่ก… แฮ่ก…” สายฝนหอบหายใจหนักหน่วง ดึงดาบออกจากร่างเจลริกก่อนมองไปทางพวกรูโน่ด้วยสายตานิ่งสงบ ศัตรูตายไปแล้วหนึ่งคน เหลืออีกสอง ศัตรูที่เหลือไม่ใช่เรื่องง่ายๆที่จะจัดการ

   ‘ไม่ว่าจะฆ่ายากขนาดไหน ฉันก็จะฆ่ามันให้ได้ ฉันไม่ต้องการตาย!’ สายฝนกล่าวภายในใจ เขาก้มตัวลงหยิบสิ่งของบางอย่างจากร่างเจลริก ความรู้สึกเขากำลังบอกว่าสิ่งของที่เขาเจอเป็นสิ่งของที่ดี

   “ตาย!” รูโน่มาถึงตรงหน้าสายฝนโดยใช้เวลาไม่นาน ภาพช้างสงครามรางๆด้านหลังมันชัดเจนมากขึ้นเล็กน้อย วินาทีเดียวกันพละกำลังรูโน่พลันมากกว่าเดิมหลายเท่า ฉับพลันมันปล่อยหมัดโจมตีสายฝน

   ‘แข็งแกร่งมาก!’ สายฝนคิดพลางใช้สัมผัสรับรู้ของเขากระตุ้นสิ่งของในมือซ้าย เขาไม่รู้ว่ามันทำอย่างไรได้ทว่าสัญชาตญาณมันบอกเขาว่าสิ่งนี้สามารถช่วยให้เขารอดชีวิตจากการโจมตีของรูโน่ได้ สัญชาตญาณไม่เคยผิดพลาดและผีเสื้อเทพธิดาราตรีก็บอกให้เขาทำตามมัน ดังนั้นสายฝนจึงทำตามสัญชาตญาณโดยไม่ตั้งคำถามอะไรมากมาย

   สิ่งของในมือซ้ายสายฝนสั่นอย่างรุนแรง ร่างกายเขาขยับก่อนความคิด สิ่งของซึ่งมีรูปร่างคล้ายโกเลมถูกสายฝนบดขยี้ได้อย่างง่ายดาย ตูมมมมมม! เกิดโกเลมดินเบื้องหน้าสายฝน พร้อมกันนั้นหมัดรูโน่ก็ต่อยโดนจุดศูนย์กลางของโกเลมดินเป็นผลให้ร่างโกเลมดินแตกสลาย

   สายฝนใช้จังหวะนั้นฟันดาบใส่ร่างรูโน่ เป็นไปตามที่มันควรจะเป็น ดาบไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับร่างกายรูโน่ได้มากนัก กายทองคำเป็นทักษะเร้นลับ ทักษะเร้นลับไม่มีทางไม่แข็งแกร่งอยู่แล้ว สายฝนไม่ได้ตกใจ เขาไม่คิดอยู่แล้วว่าเขาจะสามารถสั่งหารศัตรูได้ภายในการโจมตีครั้งเดียว

   เมื่อสร้างความเสียหายให้ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้สายฝนก็รีบสร้างระยะห่างระหว่างเขากับศัตรู เพียงหนึ่งความคิด ดินจากพื้นพลันลอยขึ้นกลางอากาศ ต่อมาพวกมันก็ได้กลายเป็นโกเลมดินอีกครั้ง ตั้งแต่เขาใช้สัมผัสรับรู้กระตุ้นสิ่งของรูปร่างคล้ายโกเลมดิน วิธีใช้งานก็เข้ามาภายในหัวเขา

   ‘จัดการมัน’ สายฝนออกคำสั่งภายในใจ เวลาเดียวกันกับที่เขาสั่งโกเลมดินก็เคลื่อนไหว มันเสริมแกร่งตัวเองด้วยพลังธาตุจากนั้นก็ใช้หมัดต่อยรูโน่ รูโน่หน้าซีด มันรีบเคลื่อนที่หลบทันที ตัวมันที่เคยผ่านการต่อสู้มาแล้วมากมายนับไม่ถ้วนสามารถรู้สึกถึงความแข็งแกร่งโกเลมตัวนี้ได้

   รูโน่พยายามจะหลบแต่โกเลมดินเร็วเท่ากับมัน รูโน่จึงไม่สามารถหลบได้ มันต้องป้องกันอย่างเดียว ตูมมมม! หมัดคชสารสงครามปะทะเข้ากับหมัดโกเลมปฐพี ทั้งโกเลมทั้งรูโน่กระเด็นออกห่างกันเนื่องจากแรงปะทะ เห็นเช่นนั้นสายฝนก็ออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว

   ฉับพลันโกเลมปฐพีกลายเป็นดินธรรมดา ดินบริเวณสายฝนลอยขึ้นและกลายเป็นโกเลมปฐพี เป็นการทำลายและสร้างใหม่ หากใช้ดีๆนี่ไม่ต่างจากเคลื่อนที่ฉับพลันเลยแม้แต่น้อย สิ่งของที่สายฝนได้รับมาจากเจลริกเป็นของดีอย่างที่สัญชาตญาณบอกจริงๆ

   ‘ถึงฉันจะสร้างโกเลมได้ทว่าความแข็งแกร่งมันก็เท่ากับศัตรูเท่านั้น มันไม่สามารถสังหารศัตรูได้แบบง่ายๆ ฉันจำเป็นต้องสร้างโอกาสเพื่อสังหารฝ่ายตรงข้าม!’ คิดเช่นนั้นพร้อมกับสั่งให้โกเลมปฐพีคอยปกป้องตัวเขา สายฝนไม่คิดว่าจะสามารถหลบการโจมตีฝ่ายตรงข้ามได้ทุกรอบ การมีโกเลมดินคอยปกป้องจะทำให้โอกาสรอดชีวิตเขามากกว่าก่อน

   “เจ้าใช้สิ่งนั้นได้อย่างไรกัน?” รูโน่มองสายฝนด้วยสายตาสงสัย สิ่งของที่สายฝนได้จากเพื่อนมันกระทั่งตัวเจลริกเองยังใช้ไม่ได้ แล้วชายคนนี้ที่มีความแข็งแกร่งมากกว่าคนธรรมดาเล็กน้อยใช้ได้ยังไง? มันน่าสงสัยมาก!

   ‘เจลริกบอกว่ามันไม่สามารถใช้สิ่งนั้นได้เป็นเพราะความเข้าใจในธาตุดินมันตํ่า ไอ้ผมดำตรงหน้าข้าไม่ใช่ว่ามันมีความเข้าใจธาตุดินสูงกว่าเจลริกหรอกนะ?’ มองสายฝนแล้วรูโน่ก็ส่ายหัวให้กับความคิดนี้ทันที จากการสังเกตของมันสายฝนไม่มีกลิ่นอายธาตุดินเลย สิ่งมีชีวิตที่เข้าใจพลังธาตุดินจะมีกลิ่นอายธาตุดินอยู่รอบๆร่างกาย รูโน่ซึ่งเป็นเพื่อนกับเจลริกทำไมจะไม่รู้เรื่องนี้?

   สายฝนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร ถ้าเขารู้ในหัวคงเกิดคำถามมากมาย ตามที่ผู้ดูแล001บอกมาสายฝนมีพรสวรรค์ตํ่าเกือบทุกด้าน แน่นอน หนึ่งในเกือบทุกด้านนั้นคือด้านพลังธาตุ เขาจำเป็นต้องใช้เวลาหลายสิบปีเพื่อเข้าใจพลังธาตุระดับต้น ตามที่กล่าวไปมันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่สายฝนจะมีความเข้าใจธาตุมากกว่าเจลริก

   “ฉันไม่จำเป็นต้องตอบแก” สายฝนส่งเสียงเย็นชา ภายในใจคิดขึ้นว่า ‘ฉันยังไม่รู้เลยว่าทำได้ยังไง แกถามฉันไปมันก็ไม่มีประโยชน์หรอก และถึงฉันจะรู้ฉันก็ไม่บอกแกอยู่ดี ฉันดูโง่มากรึไง?’

   ฟิ้ว~ ฟิ้ว~ ฟิ้ว~ ลูกธนูสามดอกถูกยิงมาทางสายฝน สายฝนไม่ได้สั่งให้โกเลมปฐพีปัดป้องพวกมัน ลูกธนูพวกนี้ไม่ได้แข็งแกร่งเท่ารูโน่ เขาพอจะป้องกันพวกมันได้อยู่ หากสายฝนสั่งให้โกเลมดินป้องกันลูกธนูทั้งสามนั่นก็เท่ากับว่าเขาเปิดช่องว่างให้รูโน่เข้ามาฆ่าตัวเขา ห้ามดูถูกรูโน่เด็ดขาด มันมีความสามารถทำเช่นนั้นได้!

   สายฝนป้องกันลูกธนูได้สองดอก เขาป้องกันดอกที่สามไม่ทัน ดังนั้นลูกธนูดอกที่สามจึงปักเข้าที่ไหล่ขวาของเขา สายฝนราวกับไม่สนใจลูกธนูที่ปักร่างกายเขาอยู่แม้แต่นิด เขาดึงมันออกโดยไม่แสดงอาการใดๆ

   ‘คนต่อไปที่จะตายคือแก!’ สายฝนมองไรกอนที่อยู่ไกลออกไป เขาสั่งให้โกเลมดินจับตัวเขาและโยนไปทางฝ่ายตรงข้าม แม้มันจะไม่ใช่วิธีการที่ดีเท่าไหร่แต่สายฝนก็จำเป็นต้องใช้มัน ถ้าเขาต้องการไปถึงจุดที่ไรกอนยืนอยู่เร็วๆโดยเสียเรี่ยวแรงเพียงเล็กน้อยเขามีแต่ต้องใช้วิธีนี้เท่านั้น

   “บ้าเอ้ย!” เห็นร่างสายฝนลอยเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วสูงไรกอนก็พยายามขัดขวาง น่าเสียดาย สายฝนเหมือนจะโชคดี เขาสามารถปัดป้องลูกธนูที่มันยิงไปทั้งหมดได้

   ‘ทำไมชายคนนี้ตายยากแบบนี้?’ เกิดคำถามขึ้นภายในใจไรกอน ขณะเดียวกันร่างสายฝนก็ถึงพื้น เป็นการถึงพื้นที่ไม่น่าจดจำสักเท่าไหร่ อย่างรวดเร็วสายฝนรีบลุกขึ้นจากนั้นก็พุ่งตัวเข้าหาศัตรู ไรกอนมีหรือจะยอมให้สายฝนมาถึงตัวได้ง่ายๆ มันใช้ทุกอย่างที่ตัวมันมีในการขัดขวางเขา

   ฉึก! ลูกธนูดอกหนึ่งโดนบาดแผลเก่าของเขา สายฝนไม่สนใจและวิ่งต่อไป ในขณะที่วิ่งเขาก็รู้สึกว่าเรี่ยวแรงเขาหายไปเร็วมาก ปกติการวิ่งมันไม่ควรจะเสียเรี่ยวแรงเยอะขนาดนี้

   ‘อาจเป็นเพราะลูกธนูที่ฉันโดน ช่างเรื่องนี้ไปก่อน ฉันควรรีบสังหารศัตรูให้เร็วที่สุด!’ สายฝนหลบลูกธนูมากมาย บางครั้งเขาก็ปัดป้องแต่ส่วนใหญ่เขาจะไม่ทำแบบนั้นเนื่องจากมันจะทำให้ความเร็วการเคลื่อนที่เขาลดลง

---