“หล่อ...เ้าพูดว่าหล่อหมายความว่าอย่างไรไหนบอกพ่อซิ” เขายกมือหนาหยิกแก้มกลมของร่างลูกสาวที่นั่งบนตัก
นานแค่ไหนแล้วที่เฉินกวงปล่อยให้เหมยลี่ต้องโดดเดี่ยวท่ามกลางเหล่าหมู่ั์มารในบ้านที่เขาสร้างมันมากับมือ
“หล่อหมายความว่าดูดีมีสง่าเ้าค่ะ คิกคิก” เด็กน้อยบนตักตอบพลางหัวเราะร่วนเหมยลี่ที่เด็กแต่ตัวเอียงคอมองคนเคยคุ้นหน้าอย่างน่าเอ็นดู
วันที่จากมาเขาบอกไว้ว่าถ้าเธอตื่นเขาจะให้เธอเป็ผู้หญิงคนนั้นของเขาแล้วนี่ใครส่งมาเกิดเป็ลูกเขาซะได้ถึงแม้ลุกนี้จะทำให้เดหลีใจสั่นแต่ความเป็พ่อลูกก็เป็อุปสรรคใหญ่ที่ทำให้เื่นี้ไม่สมหวัง
คนอื่นเค้าไปเกิดใหม่แล้วมีเนื้อคู่แล้วไหงฉันถึงมาเจอแบบนี้เนี่ย ภารกิจก็ต้องทำผู้ชายก็อยากได้โสดแล้วทำอะไรก็ได้ไม่ผิด...เนอะ
“พูดได้อย่างนี้แสดงว่าแผลบนหลังดีขึ้นแล้วใช่ไหมเ้า”เฉินกวงจบร่างเล็กคว่ำลงเลิกชายเสื้อบางที่ยังมีคราบเืจาง ๆ ขึ้น
โอ้ย!
“เจ็บเ้าค่ะแต่ไม่เป็ไรหรอก” เหมยลี่พลิกหลังกลับมาเผชิญหน้ากับคนเป็พ่อ
“อดทนอีกซักกน่อยนะเ้าพระอาทิตย์ขึ้นแล้วพ่อจะออกไปหายามาให้”
เหมยลี่พยักหน้าตอบรับเล็กน้อยก่อนที่จะผล็อยหลับบนตัก
ระหว่างคืนโฟล์คได้กู้คืนความทรงจำทั้งหมดให้ร่างเหมยลี่เื่ราวต่าง ๆ ไหลกลับสู่เ้าของแม้คนที่รับรู้จะเปลี่ยนไปแต่ความเ็ปของเ้าของร่างเดิมยังคงส่งผ่านถึงเดหลีได้ทั้งหมดหยาดน้ำตาเล็ก ๆ หยดลงบนตักแกร่งเฉินกวงที่รับรู้ถึงความเปียกชื้นกระชับคนบนตักเข้าหาร่างของเขา
ความรู้สึกผิดเกาะกุมหัวใจคนเป็พ่อตลอดทั้งคืนเขานั่งกล่อมให้คนในตักได้หลับสบายจนเผลอหลับไปเมื่อแสงยามเช้ากระทบเปลือกตาที่หนักอึ้ง
เหมยลี่รู้สึกตัวตื่นค่อยๆ คลานลงจากตักเอาผ้าบางที่เคยคลุมตัวเธอห่มให้คนหลับสนิทตอนนี้เธอแอบหลบมาหลังเพิงพัก สำรวจพื้นที่ใกล้ ๆ
เพิงที่พักอาศัยกันอยู่ตอนนี้เป็เหมือนขนำเล็กๆมีผนังที่ทำด้วยฟางมัดเป็ตับเรียงซ้อนกันมีห้องเดียวไม่มีห้องครัวหรือเครื่องเรือนอะไรเลยจากความทรงจำที่ได้รับมาทำให้เดหลีในร่างเล็กต้องตั้งหลักเริ่มต้นการใช้ชีวิตใหม่อีกครั้งบรรยากาศรอบ ๆ เต็มไปด้วยป่าทึบอีกด้านพอจะมีทุ่งนากว้างที่ตอนนี้มีน้ำขังอยู่
“โฟล์คที่นี่ที่ไหนยุคไหนนายพอรู้ไหม” เหมยลี่เรียกหาข้อมูลจากเอไอที่ติดมาด้วย นางพอจะรู้ว่าตอนนี้มีระบบเ้าขุนมูลนายจากความทรงจำเก่าแต่ไม่มีรายละเอียดอะไรมากนักเพราะเ้าของร่างเก่าอยู่แต่ในบ้านไม่เคยออกไปไหนเลยแม้แต่ถนนที่ผ่านหน้าบ้าน บางครั้งถึงกับโดนล่ามอยู่ในห้องดังเช่นสัตว์เลี้ยงหากพ่อของนางไม่อยู่
ฉันไม่ยอมให้เหมยลี่เป็ขี้แพ้เหมือนแต่ก่อนแน่เดี๋ยวเดหลีคนนี้จะจัดให้ชุดใหญ่ ๆ เลยไอ้คนพวกนั้น
[โฮสต์ครับที่นี่เทียบจากฐานข้อมูลเก่าแล้วน่าจะยุคก่อนที่เราจากมาซัก 500 - 600 ปีได้ครับ]
“อืม หลายร้อยปีเลยหรอ ซัก 1900ตอนปลาย ก็ยังดีใช้ชีวิตง่ายหน่อย”เดหลีที่เดินไปตามคันนานึกเทียบกับที่ที่ตัวเองจากมา
[แต่โฟล์คเข้าถึงสัญญาณอะไรไม่ได้เลยคงจะช่วยอะไรได้ไม่มากแต่ถ้าให้เทียบหน้าคนหรือสถานที่โฟล์คทำให้ได้นะอย่าว่าโฟล์คไร้ประโยชน์เชียว] เอไอประจำตัวแย้งก่อนที่คนเป็นายจะได้เอ่ยอะไร
“ก็ยังดีแต่ตอนนี้โครตหิวเลยหาไรกินก่อนก็แล้วกัน ต้องหาเผื่อนายอั๋นยุคนี้ด้วย”เธอจำได้ว่าตอนที่ไปกินข้าวด้วยกันอั๋นที่เธอเจอชอบกินไข่เจียวแต่ที่นี่คงยากที่จะทำถึงแม้เธอจะมีเครื่องครัวครบรวมถึงอาหารสำเร็จรูปแต่ก็นำมาทานเลยไม่ได้หากเฉินกวงเห็นจะเป็เื่ใหญ่
เหมยลี่ก้าวสั้น ๆไปตามทางด้วยความสูงที่ไม่มากนักทำให้ระยะก้าวสั้นไปด้วยกว่าจะไปถึงปลายนาแดดก็เริ่มร้อนแล้ว
“โฟล์คขอเมนูง่าย ๆที่โครตง่ายให้หน่อย”
[ไข่ต้มครับ]
“ง่ายจริงแต่ต้มยังไง”เหมยลี่หันซ้ายหันขวาไม่เห็นอะไรเลยที่จะใช้ต้มยำทำแกงอะไรได้
[จากสารคดีเอาตัวรอดในป่าของพี่โจโฉโฟล์คว่ามันเผาปลาย่างก็น่าจะได้นะ]
“เอ่อ จริงด้วยเรามีทุกอย่างเลยแค่อ้างกับท่านพ่อไปคงแถรอด” เหมยลี่เอามันเผาสำเร็จรูปกับปลาย่างแช่เย็นที่เธอไปกวาดมาทั้งห้างออกมาจากมิติหาใบไม้รองตากแดดให้พออุ่นแล้ววิ่งกลับไปยังเพิงพัก
ไม่ทันที่จะถึงที่พักเธอก็เจอกับท่านพ่อเสียที่ออกมาตามหาเธอเสียก่อน
“ไปไหนมา พ่อหาเสียแทบแย่เหตุใดเ้าถึงไม่ปลุกพ่อ” เฉินกวงตื่นมาไม่เห็นร่องรอยของลูกสาวก็ใวิ่งออกมาตามหาเสียยกใหญ่
“ลูกหิวเ้าค่ะเห็นในนามีปลาอยู่เลยก่อไฟย่างมาให้ท่านพ่อ” เหมยลี่ยื่นห่อใบไม้ให้เฉินกวง
“เ้าจับปลาหามันอย่างไรพ่อไม่เห็นรอยเปื้อนอยู่บ้างเลย” เขาถามเมื่อเห็นความผิดปกติของคนตัวเล็กตรงหน้า
นิสัยบางอย่างของเหมยลี่เปลี่ยนไปจนเขาเองก็แปลกใจเหมยลี่ยิ้มยากแถมยังไม่ค่อยพูดส่วนเื่ความกล้าหาญที่จะไปไหนมาไหนคนเดียวเรียกว่าเขาแทบไม่เคยเห็น
“ข้าถอดผ้าออกไงเ้าคะข้ากลัวท่านพ่อว่า” เหมยลี่ที่ทำพลาดพูดพลางเกาหัวจนยุ่ง “ไปกินกันเถอะเ้าค่ะข้าท้องไส้ร้องหาอาหารแล้ว”
เธอลูบท้องป่อย ๆ พลางสบตาอ้อนวอนคนเป็พ่อจนเฉินกวงต้องยอมใจอ่อน
เวลาอาหารเช้าผ่านไปอย่างเอร็ดอร่อยสองพ่อลูกจัดการกับเศษอาหารที่เหลือเสร็จเฉินกวงก็เรียกลูกสาวมาคุยด้วยเพราะสถานการณ์ของเขากับลูกสาวตอนนี้เป็ดังเช่นยาจกมีเสื้อผ้าติดมาเพียงสองสามชุดที่ที่มาอยู่ตอนนี้ก็เป็ที่นาที่มีคนเอามาจำนำกับเขาไว้ แล้วไม่ได้มาไถ่คืนเป็เพียงที่เดียวที่เขาไม่ได้เอาเข้ากงสีให้ใครรู้เขาตั้งใจเก็บไว้ให้เหมยลี่เงียบ ๆ
“อาเหมยลี่เ้าก็เติบใหญ่มาถึงเพียงนี้ ถึงจะเพิ่งครบสิบปีแต่เ้าก็เจออะไรมามากพ่อจำเป็ต้องบอกเ้าให้รู้” เฉินกวงตั้งใจเว้นวรรครอดูปฏิกิริยาจากบุตรสาวเมื่อเห็นว่านางตั้งใจฟังเขาจึงพูดต่อ “ที่นี่ข้าตั้งใจยกให้เ้าไม่มีใครรู้เื่นี้แต่ตอนนี้เราไม่มีอะไรเลย แม้แต่ข้าวสารก้นหม้อ”
“เ้าค่ะท่านพ่อ”เหมยลี่ที่ตั้งใจฟังอยู่พยักหน้าตอบรับ
“วันนี้พ่อต้องไปหางานทำเ้าต้องอยู่ที่นี่คนเดียวข้ารู้ว่าเ้าอยู่ได้เพียงแต่ข้าห่วงเื่ความปลอดภัย”
“ไม่ต้องห่วงเ้าค่ะข้าจะเอาไม่นั่นฟาดให้ถ้ามีใครมารังแก” เหมยลี่ชี้พลางทำท่าเหวี่ยงแขนสุดแรง“ท่านพ่อไปทำงานให้สบายใจ นี่เป็มันที่ข้าแบ่งไว้ท่านพ่อเอาไปด้วยนะเ้าคะ”
หัวมันเผาสามหัวที่ห่อผ้าบาง ๆอยู่ถูกเลื่อนไปตรงหน้าเฉินกวง
“เ้าไม่เอาไว้กินเล่าพ่อไปทั้งวันกลับก็ย่ำค่ำเ้าจะทำอย่างไร เดี๋ยวพ่อหาอะไรมารองน้ำไว้ให้เ้าด้วย”เฉินกวงเลื่อนห่อผ้ากลับไปให้เหมยลี่พลางใช้อีกมือลูบหัวอย่างเอ็นดู
“ไม่เ้าค่ะ ข้าเจอหัวมันแบบนี้อยู่ท้ายนานู้นเดี๋ยวไปเอามาอีกก็ได้ท่านพ่อเอาไว้กินนะเ้าคะ ไว้ตอนท่านพ่อกลับมาข้าจะหาไว้กินด้วยกันแทนข้าว”
“เ้าไปรู้ได้อย่างไรว่ามันกินได้”เฉินกวงที่ได้ยินลูกสาวพูดถึงมันเผาก็นึกขึ้นได้ เขานึกสงสัยั้แ่แรกที่ได้กิน
“ก็ข้าไม่ค่อยได้กินข้าวนี่เ้าคะน้องสี่ถึงจะแบ่งมาให้ข้าบ่อย ๆ มันก็ไม่ได้พอกินทั้งวัน”เหมยลี่เอาความทรงจำเก่ามาสร้างเป็เื่“ข้าเลยลอบไปหลังเรือนแล้วเจอมันพวกนี้อยู่ในป่าพวกหนูมันกินได้ข้าเลยคิดว่าข้าก็กินได้เ้าค่ะ”
เฉินกวงได้ยินที่บุตรสาวพูดก็ไม่ได้สงสัยอะไรเพียงแต่นึกเสียใจที่ปล่อยให้บุตรของตัวเองต้องตกระกำลำบาก
ด้านเหมยลี่เห็นสายตาท่านพ่อเศร้าก็รู้ว่าคิดอะไรอยู่จึงไปยืนบนตักโอบคอท่านพ่อไว้
“มันดีแล้วนี่เ้าคะข้าเลยเก่งกาจหาอาหารให้ท่านพ่อได้คอยดูนะเ้าคะเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเช่นข้าจะทำให้ท่านพ่อมีความสุขที่สุดเลยนะเ้าคะ”
ด้วยความสูงของเด็กสิบขวบที่ยืนแล้วสูงกว่าคนที่นั่งอยู่นิดหน่อยระดับสายตาของเหมยลี่จึงพอดีกับเฉินกวง
เหมยลี่สบตาระบายยิ้มให้ก่อนก้มลงขโมยหอมแก้มคนไม่ทันตั้งตัว
ฟอด~~~~
“เ้าทำอะไรของเ้าลูกคนนี้นี่”เฉินกวงที่เพิ่งเคยเจอพฤติกรรมแปลก ๆ ของลูกสาวถึงกับผงะถอย
“ให้กำลังใจท่านพ่อไงเ้าคะ”เหมยลี่ทำท่าทีไม่รู้ไม่ชี้ยิ้มกริ่มมีเลศนัยแล้วรีบวิ่งไปที่บันไดลงไปรอส่งเฉินกวง
ทางด้านคนโดนขโมยหอมที่ยังคงสับสนก็เดินตามบุตรสาวลงจากเพิ่งพักขยี้ผมเด็กน้อยเบาๆ ก่อนเดินจากไปยังตลาดในหมู่บ้าน
เหมยลี่ยืนส่งเขาจนลับตาริมฝีปากยกยิ้มอีกครั้ง
ฉันทำตามคำขอของเธอแน่เหมยลี่เพียงแต่เื่ท่านพ่อของเธอฉันขอดูแลเป็พิเศษ
565
