ไลฟ์สด ปลดพลังเวทย์

ภายในตู้ที่ผุพังใบนั้น เต็มไปด้วยของแปลกๆมากมาย กลิ่นมันเหม็นตลบอบอวนจนน่าอาเจียนไม่น้อย ผู้ชมของฉันต่างพากันคอมเมนต์ (ในนั้นมีอะไรน่ะ) (ระวังตัวกันนะ) (รื้อตู้ออกมาดูเลย ตื่นเต้นๆ) “มีอะไรบางอย่างอยู่ข้างใต้นี้” ตะวันบอก เขาผลักตู้ไม้ผุๆนั้นจนล้มลง เผยให้เห็นสิ่งของที่อยู่ภายใน ผ้ายันต์ที่เต็มไปด้วยเลือด ตะกรุด คัมภีร์ที่เต็มไปด้วยอักขระแปลกๆ และตุ๊กตาดินเหนียวที่ปั้นเป็นรูปผู้หญิงที่มีตะปูฝังอยู่ทั่วตัวดูน่าขนลุก สิ่งเหล่านั้นทำเอาฉันพะอืดพะอม (มีแต่ของขลังเต็มไปหมดเลย) (เจ้าของห้องสงสัยจะเป็นพวกเล่นของแน่ๆเลย) (ฉันรู้ๆ ตุ๊กตานั่น ทำเอาไว้เพื่อสะกดวิญญาณ) (สะกดวิญญาณใคร ทำไปทำไม) (ก็วิญญาณผีผู้หญิงที่เจอเมื่อครั้งก่อนไง ถึงว่าล่ะวิญญาณเธอถึงเฮี้ยนนัก เพราะโดนขังอยู่ที่นี่) “โอ๊ย” ฉักรีดร้องออกมาเพราะตะกรุดที่ห้อยคอฉันอยู่จู่ๆก็มีความร้อนแผ่ออกมาจนฉันรู้สึกแสบร้อนไปหมด “เป็นอะไรไพลิน” ตะวันถาม “ต..ตะกรุดของฉัน เป็นอะไรก็ไม่รู้” ทันทีที่เราพบของขลังภายในตู้ ฉันก็รู้สึกว่าตะกรุดของฉันส่งพลังงานบางอย่างออกมา (เธอบอกว่าเธอมีตะกรุด) (ไสยศาสตร์ดำกับไสยศาสตร์ขาวกำลังต่อสู้กันแน่ๆ) (เธอมีของขลัง เธอสามารถเห็นผีได้จริงๆ) ตะวันครุ่นคิดอะไรสักอย่างและพูดว่า “ผมพอจะเรียบเรียงเรื่องราวบางอย่างได้เล็กน้อย วิญญาณของผู้หญิงที่ถูกข่มขืนจนฆ่าตัวตายคงจะโดนใครบางคนที่มีวิชาอาคมสะกดวิญญาณเอาไว้ ทำให้เธอไม่สามารถไปผุดไปเกิดได้” “แล้วทำไมคนๆนั้นต้องพยายามสะกดวิญญาณของเธอเอาไว้” ฉันถามด้วยความสงสัย “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” ช่องแชทยังคงเต็มไปด้วยคอมเมนต์ (ฉันก็เคยได้ยินเรื่องเล่าของหอพักร้างนี้มาเหมือนกัน) (วิเคราะห์ได้ดีมาก อปป้าของฉัน) (หล่อแล้วยังฉลาดอีก พ่อคุณ) ฉันเบือนหน้าหนีคอมเมนต์ของพวกสาวๆที่ดูน่าหมั่นไส้ คนกำลังจะเจอผี ยังจะมีอารมณ์มาเต๊าะผู้ชายอีกนะ แล้วจู่ๆก็มีลมพัดมากระแทกหน้าต่างจนดัง ปัง! เราทั้งคู่ร้องออกมาด้วยความตกใจ เศษกระจกที่แตกเกลื่อนในห้องก็ลอยขึ้นมาและพุ่งมาที่เราสองคน ตะวันคว้าตัวฉันให้หลบได้ทัน เศษกระจกนั้นลอยไปกระแทกที่ผนังจนแตกละเอียด ข้าวของเครื่องใช้ที่อยู่ในห้องเริ่มสั่นสะเทือน ตะวันเห็นท่าไม่ดีตะโกนออกมาว่า “ไป รีบไปจากที่นี่” (โอ้ สเปเชียลเอฟเฟคขั้นสุดยอด) (พวกเขาใช้เทคนิคไหนกันนะ) (บ้าเหรอ นี่มันไลฟ์สดนะ จะเอาเอฟเฟคที่ไหนมาใส่ได้ล่ะ) ใช่ ฉันก็อยากบอกแบบนั้น นี่มันของจริงแท้แน่นอน เราทั้งคู่วิ่งออกจากห้องนั้นมา ข้าวของในห้องลอยไปมาจนเราต้องวิ่งหลบกันเป็นระวิง มีดเล่มหนึ่งลอยพุ่งตรงมาที่หน้าฉัน ฉันก้าวขาไม่ออก “ไพลิน ระวัง” ตะวันเอาตัวเข้ามาโอบบังฉันเอาไว้ มีดนั้นพุงเฉียดไหล่เขาไปจนเป็นแผลเลือดไหลออกมา ฉันผลักเขาออกไปอย่างไม่รู้ตัว เพราเขาใกล้ชิดฉันมาก ฉันไม่คุ้นเคยที่มีผู้ชายอยู่ใกล้เพียงแค่อ้อมกอดแบบนี้ ปัง! ประตูห้องปิดลง ฉันวิ่งไปเขย่าเพื่อให้มันเปิดออก แต่เรี่ยวแรงของฉันไม่ได้ผล แจกันใบหนึ่งลอยตรงมาที่ฉัน ตะวันคว้าแขนฉันไว้และฉุดฉันกลับไปก่อนที่แจกันใบนั้นจะกระแทกหัวฉัน “ข..ขอบคุณนะ” ฉันอยู่ในอ้อมกอดของเขา ฉันรู้สึกประหม่า “อย่าอยู่ห่างผม ไพลิน ถ้าคุณตายใครจะพาผมไปจับผีกันล่ะ” โธ่พ่อคุณ เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ยังมีกะจิตกะใจมาพูดเล่นอีก แต่ฉันก็อมยิ้มให้กับคำพูดของเขานะ ไม่ ไม่นะ ฉันไม่กล้ามองหน้าเขา เขาดูดีเกินกว่าที่ฉันจะคิดอะไร ฉันมันอัปลักษณ์ ฉันยากจน ฉันไม่มีการศึกษา ฉันไม่มีอะไรดีเลย อย่าไปคิดอะไรแบบนั้น เราแตกต่างกันเกินไป ฉันแหงนมองหน้าเขา สีหน้าของตะวันซีดเผือดและเขานิ่งเงียบ สายตาเขาจ้องมองไปยังเบื้องหลังของฉัน ฉันรู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอ ความรู้สึกเหมือนตอนที่ฉันเจอวิญญาณในห้องน้ำที่ตึกร้างไม่มีผิด ฉันหันขวับกลับไปทันที ภาพที่ฉันเห็นนั้น คือชายแก่คนหนึ่งยืนอยู่อย่างเหม่อลอย แต่สายตาของชายแก่คนนั้นมองมาที่ฉันและตะวัน “ผ..ผมเห็น เอ่อ..คุณเห็นไหม” ตะวันละล่ำละลักถาม “ใช่ ฉันเห็น คุณมองเห็นเหมือนฉันแล้วหรือตอนนี้” “ใช่ ผมเห็น” ผู้ชมในไลฟ์สดของฉันก็เช่นกัน พวกเขาเหล่านั้นก็เห็น (ผีๆๆๆ) (โอ๊ย ยิ่งกว่าหนังสยองขวัญ นี่มันของจริงใช่ไหม) (ฉี่ฉันจะราดแล้วรู้ไหม) (ผีออกมาแล้ว เย่ๆๆ) ผู้ชมของฉันมีทั้งเชื่อและไม่เชื่อ แต่สาบานได้ว่าภาพตรงหน้าที่เห็นนั้น มันคือเรื่องจริง ตัวของฉันสั่นเทิ้มจนตะวันคงรับรู้ได้ เขาบีบมือของฉันไว้ จริงๆเขาก็ก็คงกลัวไม่ต่างจากฉัน เพราะฉันรับรู้ถึงเสียงเต้นของหัวใจของเขาที่ทะลุผ่านหน้าอกของเขาออกมา ใบหน้าของฉันอยู่ใกล้กับหน้าอกของเขา จึงได้ยินอย่างชัดเจน วิญญาณของชายชรา ยืนมองเราและเริ่มออกเดินไปจากห้อง เขาหันมาหาเราราวกับจะบอกว่าให้ตามเขาไป “เราจะตามไปไหม” ฉันถาม “ถ้าเราไม่ไปเขาจะโกรธเราไหม” ตะวันหมายถึงว่ากลัววิญญาณชายแก่จะโกรธเอา เขาหยิบผ้ายันต์ออกมากำไว้แน่น ฉันก็ไม่รู้ว่าผ้ายันต์ของเขาจะช่วยอะไรได้ แต่เราก็ตัดสินใจเดินคามวิญญาณชายแก่ไป (ผีพาทัวร์บ้านผีสิง แบบนี้ก็มีด้วย) (เอาน่า ถึงจะจัดฉากแต่ฉันก็ชอบนะ เอาดาวไปรัวๆ) (ไป ไป ไป!) (ตื่นเต้นไปหมดแล้ว สยองจริงช่องนี้) ฉันพูดกับคนในไลฟ์สดว่า “วิญญาณตนนี้ คงจะมีเรื่องราวบางอย่างที่ทำให้เขายังคงสิงสถิตอยู่ที่นี่ไม่ไปไหน” ฉันและตะวันเดินตามวิญญาณชายแก่ขึ้นไปที่ชั้นบนอย่างช้าๆ ทันใดนั้นบันไดที่ผุพังก็ถล่มลงมา ฉันล้มลงไป ตะวันตะโกนเรียกฉันและเขาก็ร้องออกมาราวกับว่าเขาถูกลากตัวออกไปห่างจากฉัน (ตึกถล่ม รีบโทรแจ้งตำรวจเร็ว) (แจ้งตำรวจให้ไปช่วยพวกเขาก่อน ตึกถล่มมันอันตรายมาก) ฉันกระเสือกกระสนลุกขึ้นมาท่ามกลางซากปรักหักพัง ฉันเจ็บไปทั้งตัวแต่ตอนนี้ตะวันกำลังตกอยู่ในอันตราย ถ้าเขาเป็นอะไรไปมันก็เป็นความผิดของฉัน แต่ภาพสยองเบื้องหน้าของฉันก็คือ วิญญาณของหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ที่หลังบันไดที่ถล่มลง ร่างของเธอเต็มไปด้วยตะปูตรึงเอาไว้ เลือดไหลอาบไปทั่วร่าง (อะไรเนี่ย ผีผู้หญิงเมื่อครั้งก่อนไม่ใช่หรือ) (วิญญาณของเธอโดนสะกด) (ฉันชอบช่องนี้จริงๆ มันสยองขวัญโดนใจมาก เอาดาวไป) ผู้หญิงคนนั้นจ้องมายังที่ฉันอยู่ ฉันไม่กล้าแม่แต่จะขยับ ฉันจำฤทธิ์เดชของเธอในคราวก่อนได้ ขนาดเธอโดนกริชอาคมของฉันแทงเข้าไปเต็มๆ แต่เธอก็ยังไม่เป็นอะไร ร่างของเธอค่อยๆขยับเหมือนต้องการให้หลุดพ้นจากตะปูที่ตรึงเธออยู่ ฉันพยายามทำใจดีสู้ผีถามไปว่า “ค...คุณต้องการเป็นอิสระใช่หรือไม่” เหมือนกับว่าวิญญาณนั้นรับรู้สิ่งที่ฉันต้องการสื่อสาร เธอพยักหน้าเล็กๆ ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ นี่มันเรื่องจริงใช่ไหม ฉันสามารถสื่อสารกับผีได้ “ถ้าดึงตะปูออกจากคุณได้ คุณจะเป็นอิสระไหม” เธอพยักหน้า“งั้นฉันจะช่วย” ฉันบอก(อย่านะ ถ้าถอนพิธีสะกดวิญญาณ เดี๋ยวผีก็จะมาฆ่าคุณ)(อย่า อย่าโดนผีหลอก 555)(ต้องมีอาคมนะถึงจะถอนมนต์ดำได้)แล้วฉันจะทำอย่างไรดีกับสถานการณ์นี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

วิญญาณที่ถูกสะกด

นิยายแนะนำ

ไลฟ์สด ปลดพลังเวทย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

วิญญาณที่ถูกสะกด

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้