สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่สามสิบห้าเกมส์นั้นต่างกับความเป็นจริง

เกมส์นั้นต่างกับความเป็นจริงคือเรื่องที่ผมคิดอยู่เสมอ

ว่าเราไม่สามารถสู้กับผู้กล้าในตำนานได้หรือวีระบุรุษของยุคได้

“อ๊า นายท่านคะ มาอีกสิคะ”

คนธรรมดาที่พยายามจะสามารถสู้กับอัจฉริยะที่พยายามเหมือนกันได้อย่างไร?

เมื่อ ทรัพยากรที่สำคัญที่สุดคือเวลา

อัจฉริยะมีเวลาที่ฝึกฝนมีคุณภาพมากกว่าเราเราจะชนะพวกเขาได้ด้วยวิธีไหน?ยาโด๊ปคือคำตอบของหลายๆคนและใมนโลกที่การเล่นแร่แปรธาตุมีอยู่จริงผมก็ชักคิดว่าวิธีนั้นก็ไม่เลวอยู่เหมือนกัน

“นายท่าน นายท่าน”

ต่อให้ผมพยายามแค่ไหน อาชีพแบบกลางๆที่เพิ่มค่าพลังกายพลังเวทย์ของผมมาเทียบกับมาเรียที่เน้นค่าเสน่ห์อย่างอาชีพ”ทาสรัก”

“สุดยอดเลยค่ะนายท่าน”

มาเรียนอนยิ้มใช้แขนกอดผมกระซิบที่ข้างหูของผมอย่างมีความสุข

ส่วนผมเผชิญกับเหตุการณ์จริงที่ไม่สามารถกดสคิปข้ามฉากได้อย่างในเกมส์ผมพยายามรอบคอบไม่ใช้แนวความคิดในเกมส์จนประมาท แต่ผมก้ยังคำนวณบางอย่างพลาดไป

จนเริ่มมองเหตุการณ์ที่อยู่ล้อมรอบตัวผมได้พบว่ามันไม่มีอะไรที่จะเหมือนเดิมหากผมทำเรื่องราวที่เปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องของต้นฉบับการอยู่รอดของโลกนี้อาจขึ้นอยู่กับผมที่จะ min-max มาเรียได้ตามแผนหรือไม่นั่นเอง

เมื่อผมไม่สามารถเทียบกับพวกเขาได้ในด้านความสามารถในชีวิตจริง

ผมก็จะเทียบกับพวกผู้กล้าและจอมมารด้วยความสามารถด้านการเล่นเกมส์

พุดแล้วอาจจะเหมือนถอยหลังเข้าคลองแต่ไม่ใช่แบบที่จะอัพสกิลแข่งกับพระเอกนางเอก

แต่คือการนำการฝึกE-Sport ระบบต่างๆมาใช้ในโลกนี้นั่นเอง

ผมในฐานะดยุกหมูอ้วนคงต้องทำตัวเป็นผู้จัดการทีมตามเกมส์E-Sport แทนที่อาจจะเป็นผู้เล่นหากต้องการทำอะไรให้สำเร็จจริงๆในโลกนี้

ผมถอนกายออกจากมาเรีย

ร่างกายของพวกเราแยกกันอีกครั้ง

“แหะ แหะ นายท่านรักฉันมากจริงๆนะคะ”

มาเรียเข้ามากอดผมอีกครั้ง

“อยู่กับฉันตลอดวันเลยนะคะ”และปัญหาของโลกความเป็นจริงอีกอย่างคือ

มาเรียที่มีทักษะหว่านเสน่ห์ charming เริ่มรู้จักหว่านเสน่ห์ใส่ผมแล้วนั้นเอง

สมกับที่เป็นนางเอกพอผู้เล่นเลือกให้ประกอบอาชีพอะไรหรือทำอะไรเธอก็จะทำอาชีพหรือภารกิจนั้นอย่างไม่ย่อท้อ

การกระทำของผมส่งผลกระทบรอบข้างอย่างเห็นได้ชัดทันทีดังนั้นผมต้องทำให้มันพอมีระเบียบและการควบคุมในผลกระทบของผมที่ทำเรื่องราวต่างๆลงไป

“Command ทำความสะอาดร่างกายและแต่งตัวให้ข้าซะแม่ทาสสาว”

ผมออกคำสั่ง

มาเรียจากหน้าตาเคลิ้ม

ลุกขึ้นมากอดผมอย่างรวดเร็วและเอาผ้ามาเช็ดเตรียมทำความสะอาดร่างกายและแต่งตัวให้ผมอีกครั้งจากเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายไปทั่วห้อง

“ดื้ออย่างนี้ตอนกลางคืนข้าจะลงโทษเจ้าทั้งคืน”

“ค่ะ”

มาเรียยิ้มแย้มและรีบเก็บเสื้อผ้าตัวใหม่มาเตรียมให้กับผม

อืมผมควรจะเลิกให้มาเรียฝึกกับมาดามอิงกริดดีหรือเปล่านะ?ให้ฝึกทักษะสกิลอย่างอื่นไปพลางๆแทน

แต่ Charmingก็เป็นทักษะที่ดีเสียด้วยถ้าผมได้แชร์สกิลกับมาเรียผมก็จะมีสกิลที่ผมสามารถใช้การได้ดีอีกอย่างหนึ่งแต่ผมจะโดนล้างสมองเสียเองจากมาเรียถ้าไม่ระวังนี่ล่ะ

อืมเจ้าชายต่างๆโดนมาเรียจีบได้เพราอย่างนี้สินะอัพค่าเสน่ห์ได้สูงระดับหนึ่งเลยกลายเป็นคนที่มีความงามเหนือมนุษย์หรือเป็นคนที่มีค่าความหล่อสูงประมาณเล่าปี่หรือปรมาจารย์เตียวก๊กไปเลยที่จะพูดจาปลุกใจกองกำลังทหารได้