ตอน 2 ตักตวงรัก
ยามรุ่งเช้า
อี้เทียนเดินทางขึ้นเขาไปรับพลังถ่ายทอดวิชากวงหรูอวี้(สุดยอดวิชาลับที่ทรงพลังที่สุดในใต้หล้า)
"เ้างูน้อยข้าต้องเดินทางไปฝึกวิชากับอาจารย์ผู้าุโครั้งนี้ข้าไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเมื่อไหร่"
"หลายวันมานี้ ข้าดูแลรักษาเ้าเป็อย่างดีถึงเวลาที่ข้าจะปล่อยเ้าคืนสู่ป่าแล้วเ้าอย่าได้ออกเที่ยวเล่นเพ่นพ่านให้ใครเห็นเข้าล่ะรู้ไหมว่าเ้าเป็งูที่พิเศษกว่าตัวอื่น สีตัวของเ้าโดดเด่นกว่างูทั่วไปวันนั้นหากไม่ใช่ข้าพบเ้า ป่านนี้เ้าคงเป็งูดองเหล้าเสียแล้วล่ะ ฮ่าๆ "
อี้เทียนจับตงฟางงูขาวตัวน้อยขึ้นมาลูบเบาๆตามลำตัวก่อนจะเอางูน้อยโอบไว้ในอุ้มมือ ขึ้นมาจูบหน้าผากงูเบาๆ
ค่อยๆวางงูขาวตงฟางบนดิน อี้เทียนเดินหันหลังให้ มุ่งหน้าสู่เขานักพรต
"เดี๋ยวนะ เขาพูดว่าฝึกวิชา ฝึกวิชาอย่างงั้นหรอ งั้นข้าก็มีหนทางฟื้นพลังแล้วสิ"
งูขาวตงฟางทำท่าดีใจ เลื้อยไปมาเป็วงกลม ก่อนที่จะเห็นอี้เทียนเดินล่วงหน้าไปไกลจึงเลื้อยตามไป แรกๆงูขาวตงฟางก็แอบเลื้อยตาม
"แค่กๆ เสียงอะไรน่ะ "
อี้เทียนไหวตัวทัน หันหลังขวับกลับมามอง
"นี่เ้าเองหรือ ข้าบอกให้เ้ากลับคืนสู่ป่าเหตุใดยังติดตามข้าล่ะ "
งูขาวตงฟางทำหน้าตาใสซื่อไร้เดียงสา
"เอาล่ะๆ อย่ามองข้าแบบนั้นหากเ้าอยากติดตามข้าก็แล้วแต่เ้าเถอะเพียงแต่อย่าสร้างความเดือดร้อนให้ข้า"
งูขาวตงฟางเลื้อยเข้าไปเกาะบนไหล่ เลื้อยไปมาบริเวณใกล้ๆลำคอ
"นี่เ้า!!!อยู่นิ่งๆได้ไหม ข้าจักจี้,จั๊กจี้นะ "
งูขาวตงฟางโดนอี้เทียนดุ
"เอ๋…นี่เ้าหนุ่มนี่ดุข้าหรือ!!!ก็ข้าเป็งู จะให้อยู่นิ่งๆได้ยังไง ข้าไม่ใช่ก้อนหินนะ "
งูขาวตงฟางตัวแสบ เลื้อยไปมาไม่หยุด อี้เทียนทนไม่ไหวจับงูขาวตงฟางมามองหน้า ใช้พลังยุทธจี้จุดสลบ ให้นางแน่นิ่งไป จับนางใส่ถุงหอมผูกไว้ข้างเอว อี้เทียนจึงเดินทางต่อได้อย่างสบายใจ
"เอาล่ะ เพียงเท่านี้ เ้างูตัวแสบก็สร้างความรำคาญใจให้ข้าไม่ได้แล้ว"
ทันทีที่เดินทางไปถึงยอดเขานักพรต สถานที่ถ่ายทอดวิชา…อาจารย์เฒ่าก็ทักท้วง…
"ชิงอี้เทียน …เห็นใดเ้าพาปีศาจติดตัวขึ้นมายังสถานที่แห่งนี้ด้วย"
"ท่านอาจารย์ผู้าุโ ท่านหมายถึงสิ่งใดตลอดเส้นทางอี้เทียนไม่พบปีศาจที่ไหน"
อาจารย์เฒ่าใช้พลังเวทย์ถกถุงหอมจากเอวของชิงอี้เทียน ดึงเข้าหาตนปลดเชือกที่มัดถุงหอมออก คว่ำถุงหอมเทลงพื้น เป็งูขาวตงฟางร่วงลงพื้น…
ชิงอี้เทียน ทำสีหน้าใ
"ท่านอาจารย์ นั่นงูน้อยสหายข้า ข้าพบมันาเ็จึงได้ช่วยเหลือไว้ พอรักษาหาย ข้าก็ปล่อยมันคืนสู่ป่า แต่ข้าไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดมันจึงเอาแต่ติดตามข้า"
"งั้นข้าจะไขข้อสงสัยให้เ้า"
ท่านอาจารย์าุโใช้นิ้วจิ้มบนหน้าผากงูขาวตงฟาง
"อ๋า… นี่มันคือโชคชะตาหรือลางร้ายกันแน่… อดีตเมื่อ1000ปีก่อนนางคือปีศาจงูที่ดุร้าย สร้างความเดือดร้อนให้ชาวเมือง มหาเทพเฟิ่งอู่หยวนพิโรธร่ายคำสาปให้นางเป็ปีศาจงูขาวที่ไร้ฤทธิ์เดชจนถึงบัดนี้ "
"ครานี้ทั้งสองได้พบกันอีกครั้งบนโลกมนุษย์แห่งนี้สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปคือ ชะตาของทั้งสองสับเปลี่ยนจากศัตรูเป็วาสนารักที่มีต่อกัน"
"หากปีศาจงูขาว ล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงขององค์ชายชิงอี้เทียนว่าร่างจริงของเขาคือมหาเทพเฟิ่งอู่หยวนที่ลงมาเผชิญด่านเคราะห์ ณ แดนมนุษย์จะเป็เช่นไร"
"ไม่ช้าก็เร็วทุกสิ่งก็ต้องเปิดเผยปล่อยให้เื่นี้เป็ไปตามโชคชะตาเถอะ"
"เป็อย่างไรบ้างท่านอาจารย์"
อาจารย์เฒ่า เงียบไม่พูดอะไร
"ชิงอี้เทียนสิ่งใดเกินขึ้นแล้วย่อมยอนคืนแก้ไขอดีตไม่ได้ ปล่อยให้ชะตากรรมทำหน้าที่ของมันเองเถอะเ้าเพียงแค่ยอมรับชะตากรรม"
"อาจารย์เหตุใดท่านมักกล่าวถ้อยคำเป็ปริศนานักล่ะ "
"ไว้สักวันหนึ่งเ้าจะเข้าใจ "
อาจารย์เฒ่าทำให้งูขาวตงฟางตื่นจากการหลับใหล
"เอาล่ะ เ้างูขาว บัดนี้ข้าปลุกเ้าให้ตื่นจากหลับใหลก็เพื่อ้าให้เ้าตั้งใจฝึกวิชาร่วมกับชิงอี้เทียน"
"ว่าไงนะท่านอาจารย์…นี่ท่านจะฝึกวิชาให้งูด้วยหรืองูเรียนวิชา โอ๊ย ฮ่าๆ ฟังดูน่าพิลึก"
"ทำไม!!! ข้าเป็งูแล้วจะทำไม เ้ามนุษย์โง่!!!ข้าเป็ถึงสัตว์เทพ ตบะสูงกว่าเ้า!!! อายุของข้ามากกว่าเ้าหลายพันปี หึๆเ้าคงต้องเรียกข้าว่าท่านย่ากระมัง ดูท่าทีจองหองของเ้าสิ!!!มันน่ากัดให้จมเขี้ยว!!!"
"อ๊ากกกก!!!! งูพูดได้ !!!ท่านอาจารย์งูพูดได้!!!!"
อี้เทียนทำท่าทีแปลกประหลาดใจ
"เอ๋… นี่ข้าเปล่งเสียงได้ั้แ่เมื่อไหร่กัน…"
"แม่นาง เป็ข้าที่ใช้พลังเวทย์กระตุ้นให้เส้นเสียงของเ้ากลับมาใช้ได้…แต่เ้าจะยังแปลงกายเซียนไม่ได้ จนกว่าจะบำเพ็ญตนให้ตบะมีพลังที่แรงกล้า "
"อวิ๋นตงฟางขอบคุณท่านนักพรตที่ช่วยเหลืออวิ๋นตงฟางจะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้"
"ท่านอาจารย์ นี่ท่านรู้แต่แรกแล้วใช่หรือไม่ ว่างูตัวนี้ไม่ธรรมดา"
"อืม…เอาล่ะในเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว พวกเ้าก็ตั้งใจปฏิบัติเถอะ ข้ามีเวลาอีกไม่มากต้องรีบถ่ายทอดวิชาทั้งหมดให้พวกเ้า"
"บอกพวกเ้าตามตรง ข้าใกล้จะละสังขารแล้วเวลาชีวิตบนโลกมนุษย์ของข้าเหลือเพียงไม่กี่วันข้างหน้า "
"ศิษย์จะตั้งใจร่ำเรียนวิชาจากท่านอาจารย์นำไปใช้ช่วยเหลือผู้คนในยุทธภพให้อยู่อย่างสันติ ปราศจากอันตราย"
"ดี งั้นเริ่มเลยเถอะ"
ทั้งสองได้เริ่มร่ำเรียนเวทย์ วิชายุทธ บำเพ็ญตน สร้างตบะที่แข็งแกร็งเพื่อเตรียมพร้อมรับสืบทอดวิชากวงหรูอวี้ก่อนที่อาจารย์จะละสังขารนั่นเอง"
ผ่านไป 7 วัน
เป็ะระยะเวลาอันสั้นที่ทั้งสองมีพลังตบะอันแข็งแกร่งพร้อมสืบทอดวิชากวงหรูอี้
ระหว่างรับพลังจากสุดยอดวิชาลับที่ทีงพลังที่สุดในใต้หล้าชิงอี้เทียนเพียงผู้เดียวมิอาจรับพลังที่แข็งแกร่งนี้ได้ทั้งหมด… จึงผสานพลังกายรวมเป็หนึ่งเดียวกับงูขาวตงฟาง และแล้วงูขาวตงฟางก็ค่อยๆกลายร่างมนุษย์อยู่ในคราบเซียนรูปโฉมของนางไร้ที่ติ
งดงามราวธิดา์ …แต่แล้วตงฟางนางรับพลังที่แข็งแกร่งนี้ไม่ไหวรับได้เพียงแค่ครึ่งเดียวก็กระอักเืออกมา
"แย่แล้ว ท่านอาจารย์หยุดเถอะ นางไม่ไหวแล้ว"
"ไม่ได้ หากหยุดกะทันหัน พวกเ้าทั้งสองจะโดนทาสไฟเข้าแทรกร่างจะสลายเป็ผุยผง มิเช่นนั้นพวกเ้าจะกลายเป็มารร้าย "
"ท่านอาจารย์ หากท่านไม่หยุด นางจะตาย"
"นางเป็ถึงงูขาวสัตว์เทพผู้อารักขาแท่นบัวของพุทธองค์นางมิตายง่ายๆหรอก ขนาดร่างของนางโดนอัสนีวิบาก (สายฟ้าฟาดจากแดน์)จนตกจากหอคอยแท่นสังหารเซียนนางยังฟื้นคืนชีพ"
ผ่านไปหลายชั่วยาม อี้เทียนร้องเสียงดังพลังสีทองแผ่นกระจายไปทั่วทั้งหุบเขา
"ย๊าาาาาา!!!! อ๊ากก !!! "
ร่างของเขาพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือหุบเขา
เมื่อสิ้นสุดแสงสีทอง อวิ๋นตงฟาง ร่างร่วงลงพื้นสลบสไหลไม่ได้สติ…อี้เทียนเหาะเหินลงมาจากท้องฟ้ารับร่างของนางเอาไว้ในอ้อมกอด หมุน 3ตลบก่อนจะลงถึงพื้น
อี้เทียนค่อยๆวางร่างของนางลงอย่างถนอมกาย รีบเข้าไปคารวะอาจารย์
"อี้เทียนบัดนี้เ้ากับนางนับว่าเป็คู่ที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้าจงใช้วิชานี้ปกป้องผู้คนให้ดี สร้างคุณงามความดีให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้"
"อีกไม่กี่ชั่วยามก็ถึงเวลาละสังขารของข้าแล้ว"
ชิงอี้เทียน เข้าสมาธิญาณเพื่อน้อมส่งท่านอาจารย์ก่อนที่เขาจะละสังขารก็ได้มอบแครอท 1 หัวให้อี้เทียน
"นี่คือภูติแครอท เป็ของวิเศษที่ข้าปลุกเสกขึ้นมาเพื่อให้ติดตามคอยรับใช้เ้า ภูติแครอทเปรียบเสมือนเป็ตัวแทนของข้า "
"จงรับไว้"
ร่างอาจารย์ผู้าุโค่อยๆสลายเป็ผุยผง
"ท่านอาจารย์!!!! "
อี้เทียนะโเรียกท่านอาจารย์เป็ครั้งสุดท้ายด้วยความอาลัย
ในหุบเขาที่เงียบงัน สิ้นเสียงอาจารย์ผู้คอยสั่งสอนอี้เทียนใช้พลังเวทย์ปลุกภูติแครอทให้ตื่นขึ้น
"ดูซิ ว่าเ้าจะมีประโยชน์อันใดได้บ้าง"
ทันทีที่ภูติแครอทถูกปลุกคืนชีพจากพลังเวทย์ก็ปล่อยพลังบางอย่างใส่ร่างที่หลับใหลของอวิ๋นตงฟาง... กระทั่งนางฟื้นขึ้นมา...
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ตอนนี้ข้าััได้ถึงพลังตบะมากมายในกายข้า...."
"นี่...ข้าอยู่ในร่างเซียน ว้าว ดีสุดๆไปเลยในที่สุดพลังของข้าก็ฟื้นคืน มีมากพอที่จะไม่อยู่ในร่างงู"
"เ้าอยู่ในร่างนี้ก็ดีแล้ว ข้าฝึกวิชาสำเร็จถึงเวลาแล้วที่ข้าต้องกลับเมืองหลวง...ครั้งนี้ถือว่าเป็โชคดีของเ้าที่ติดตามข้ามาเ้าเองก็ได้รับพลังจากวิชากวงหรูอวี้ไปไม่น้อย "
"ข้ามีภารกิจอีกมากมายที่ต้องทำ...เ้าไม่เหมาะสมกับวังหลวงหรอก...ลงเขาไป เราแยกกันตรงนั้นเถอะ"
109
![[จบแล้ว] ขนเสบียงนับล้าน มาเป็นมาร(ดา)ของเหล่าวายร้าย (อ่านฟรี 200 ตอน)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685948838_38187667.webp)
