กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่สี่สิบเจ็ด ลมหายใจของเทงกรี

[ลมหายใจเทงกรีอยู่กับเจ้าก็สูญเปล่าเทงกรีเอาลมหายใจกลับคืนมา]

เสียงของเทงกรีทำให้อากาศรอบนอกสั่นสะเทือนร่างกายราวกับฉีกกระชากออกจากกันไม่ใช่เทงกรีมองว่าผมเป็นศัตรู เป็นเพียงแค่คนอ่อนแอที่แค่เทงกรีเคลื่อนไหวหรือกล่าววาจาก็จะกระจายแตกเป็นเสี่ยงๆ

หน้าอกผมถึงกับยุบลง “ร่างกาย”รู้สึกอ่อนแอรงแขนข้างหนึ่งกลายเป็นน้ำแข็งเมือ่ไม่เพ่งสมาธิให้เท่ากับมือขวาที่เป็นมือข้างที่ถนัดกับความหนาวเย็นที่ถาโถมเข้ามาหลังจากเทงกรีเริ่มเอาลมหายใจคืน

(เทงกรีให้ลมหายใจแก่ลูกหลานของชนเผ่าเราเมื่อถือกำเนิดแต่ครรภ์มารดาเทงกรีเป่าลมแบ่งให้ลมหายใจและความสามารถในการฆ่าและความแข็งแกร่งมนุษย์เราจะขออะไรจากเทพเจ้าไปมากกว่านี้อีก คราวนี้เทงกรีก็แค่เอาของที่ให้มาคืนเจ้าจะรวมเป็นหนึ่งกับเทงกรีอีกครั้ง)เสียงของท่านข่านประสานกับเสียงของเทงกรีราวกับเสียสะท้อนก้องจากภูเขาที่ไกลแสนไกล

[ของขวัญจากเทงกรี กลับคืนสู่เทงกรี]

เสียงของเทงกรีดังสะท้อนก้องไปมาเหมือนเสียงตะโกนในหุบเขาและท้องฟ้าที่ก้างไกล

[มาจากเทงกรีกลับคืนสู่เทงกรี]

คำพูดกล่าวราวกับร่างกายของผมไม่ใช่ของตนเองลมหายใจเริ่มถูกสุดออกไปร่างกายเริ่มหดแห้งเหี่ยวลงกลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของเทงกรี

(เทงกรีให้พลังแก่เข้าในการเข่นฆ่าและช่วงชิงให้มาตั้งแต่ลมหายใจแรกที่เจ้าสูบเข้าไปในร่างกายและจะเอามันกลับคืนไปเมื่อส่งลมหายใจสุดท้ายออกมา)

[เทงกรียุติธรรมเสมอ]

เสียงของท่านข่านและเทงกรีราวกับผสานเป็นหนึ่งเดียวดึงกึกก้องไปทั่วทั้งหุบเขาที่สูงเสียดฟ้า

(ตั้งแต่เกิดจนตาย เทงกรีให้ของขวัญแก่พวกลุกหลายแห่งเทงกรีไว้ตั้งแต่ต้นแล้ว

โลกนี้ทั้งใบเป็นของเทงกรี หากอยากได้อะไรมาเทงกรีก็ได้มอบไว้ให้แล้ว เพราะสุดท้ายทุกอย่างต้องกลับคืนสู่เทงกรี ]

ตอนนี้ข้างในตัวของผมก็ราวกับมีแนวความคิดของเทงกรีและท่านข่านออกมาจากตัวของผมเอง

เสียงของทั้งสองและแม้แต่เสียงในความคิดของผมเริ่มเป็นเสียงเดียวกันอย่างแยกกันไม่ออก

(ทุกสิ่งมาจากเทงรี นี่คือความหมายของสายเลือดแห่งเทงกรี)

ผู้ที่อ่อนแอ ต้องตาย ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่แม้จะทำเรื่องราวร้ายแรงแค่ไหนก็จะอยู่รอดต่อไป มีคนเล่าขานสืบต่อไปเหตุใดเรื่องที่เรียบง่ายเพียงเท่านี้เจ้าถึงยังไม่เข้าใจ?

คนโง่ที่ยามตายยังไม่อาจสำนึกได้ลมหายใจของเทงกรีที่เป่าไปตอนเจ้าเกิดรังแต่เป็นเรื่องสูญเปล่า

ลมหายใจของผมมาถึงที่สุดที่ไม่อาจหาโอกาสหายใจได้อีกต่อไป ไม่ใช่เพราะเทงกรีบีบแต่สถานการณ์เริ่มหยุดลง และรอบข้างเริ่มกลายเป็นขาวโพลนราวกับหิมะจากเทือกเขาสูง

อ๊าก

ผมใช้ปากกัด”เนื้อ”ที่แขนของเทงกรีที่จับตัวผมอยู่กลืน”เนื้อ”ที่ราวกับผู้เขาที่แข้งแกร่งลงมาแม้เพียงเศษเล็กน้อย

ร่างกายถึงกับเย็นเฉียบในการที่เพียงแค่เศษเล็กๆตกไปในท้องของผมและความหนาวเย็นที่ตามมา

เกิดอาการรู้สึกเหมือนเทงกรีอยู่ข้างในตัวผมมากขึ้นแต่เริ่มมีแรงและสามารถหายใจขยับมือได้บ้างแล้ว

ยิ่งกัดไปและกลืนลงท้องยิ่งรู้สึกถึงความหนาวเย็นจับใจร่างของเทงกรีกลายเป็นส่วนหนึ่งของผม ไม่สิเหมือนผมได้สิ่งที่อยู่ในร่างกายของผมกลับคืนมาแต่รู้สึกถึงมันเด่นชัดมากกว่าเดิม