[จบ]เซียนทะลุมิติมาบริหารฟิตเนส

ตึง!

หินก้อนสุดท้ายร่วงหล่นจนไร้เสียงใดๆส่งออกมาอีก ชายที่หลบอยู่ใต้กระดองเต่าค่อยๆมุดตัวออกมาอย่างเร่งรีบพลางกวาดตามองออกไปรอบๆเพื่อหาทางหนีออกจากสถานที่แห่งนี้เอาไว้

แรงกระแทกจากการตกทำให้แขนซ้ายของเขาหักผิดรูปไป ต่อให้จะเจ็บปวดเขากลับผ่านการออกกำลังกายในฟิตเนสมาบ่อยจึงทำให้รู้สึกชินชากับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น

จากการกวาดตามองเฉินห่าวพบว่าทุกๆอย่างในซากโบราณสถานร่วงตกลงมากองในหลุมเดียวกันทั้งหมด  ภายในซากโบราณสถานที่เคยเต็มไปด้วยเส้นทางมากมายเหลือไว้เพียงหลุมสีดำมืดมิดมีแสงไฟสาดส่องออกมาจากมอนสเตอร์และฮันเตอร์คอยนำทาง

ภายในหลุมที่ร่วงตกลงมานั้นมีทุกอย่างกองอยู่รวมกันราวกับที่ทิ้งขยะ

ฮันเตอร์ มอนสเตอร์และเศษซากโครงสร้างของซากโบราณสถานกองรวมกันจนเกือบจะกลายเป็นหนึ่งเดียว

ทันใดนั้นเขาก็มองเห็นทางออกไปจากซากโบราณสถาน ห่างออกไปเพียง  1,000  เมตรมีวังวนสีฟ้าปรากฎขึ้น เพียงแค่เขาเข้าสู่วังวนนี้ให้ได้ร่างกายจะถูกส่งไปด้านนอก แต่แล้วคนที่เขาอุ้มเข้ามาในกระดองเต่าก็เริ่มคลานตามออกมาเขาจึงหันมอง

“ เดี๋ยวนะ ใบหน้านี้มัน….ไม่ใช่หนิ แล้วเธอเป็นใครกัน ”

เฉินห่าวทำหน้าสงสัย หญิงสาวที่มุดออกมาจากกระดองคือคนที่เขาอุ้มมาไม่ผิดแน่ ยางมัดผมยังคงเป็นอันเดิมที่เขาเคยเห็นหน้าทางเข้าซากโบราณสถาน 

“ ฉันก็อยากจะถามเหมือนกันว่านายเป็นใคร จับฉันมาทำไม ”

หญิงสาวที่ออกมาจากกระดองพูดด้วยท่าทางงุนงง หมวกเกราะของเธอแตกออกจากแรงกระแทกที่เกิดขึ้นจึงทำให้เห็นใบหน้าใต้หมวก

“ ฉันเฉินห่าวเป็นเจ้าของร้านหลงเฉียงฟิตเนสแล้วก็เป็นพ่อของเป่าเป้ยน้อยผู้แสนน่ารักน่ากอด ถ้าเธอไม่ใช่จินม่ายแล้วรู้ไหมจินม่ายอยู่ไหน ”

“ นายอยากเจอพี่ฉันเพราะอะไรกัน ”

หญิงสาวตั้งหลักได้จึงเตรียมตัวต่อสู้ เธอกลัวว่าอีกฝ่ายจะลงมือสังหารเธอทิ้ง

“ พี่สาวเหรอ งั้นแสดงว่าเธอคือน้องสาว แล้วนี่เธอไม่รู้จักพี่เขยได้ไง ”

“ พี่เขยอะไรกัน พี่สาวฉันยังไม่ได้แต่งงานเลยนะ ”

“ อ้าว นี่เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่เธอเลยเหรอ แล้วทำไมเธอรู้ว่าตัวเองไม่ใช่จินม่ายจะตอบรับการเรียกชื่อของฉันทำไม ”

“ฉันไม่ได้ตอบรับนายสักหน่อย แค่ตกใจที่นายเรียกชื่อพี่สาวฉันเท่านั้น ยังไม่ได้ทำอะไรนายก็ลากฉันมาแล้ว จะเปิดหมวกเกราะให้ดูก็ไม่มีเวลา ”

“ อืม จะว่าไปฉันคิดเองคนเดียวทุกอย่างสินะ เอาเถอะ แล้วตอนนี้พี่สาวเธออยู่ไหน ”

“ เธอไม่อยู่ที่นี่หรอก ”

“ หมายความว่ายังไง ”

เฉินห่าวถามด้วยความสงสัย การปรากฎตัวของคุณชายหานและความต้องการปกป้องหญิงสาวตรงหน้าที่เขาเข้าใจผิดคิดว่าเป็นจินม่ายทำให้เขาเชื่อว่าเธอจะต้องอยู่ที่นี่

“ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน พี่ฉันบอกแค่ว่าให้สลับตัวกันหน่อยแล้วจะรีบกลับมา เธอบอกแค่ว่าจะออกจากซากโบราณสถานสักพัก ”

“ ออกจากที่นี่ไปแล้วเหรอ ”

“ ใช่ ออกไปแล้ว ฉันก็เลยต้องปลอมตัวเป็นพี่นี่ไง ”

เฉินห่าวมองไปยังประตูทางออก ภายในสถานที่แห่งนี้ไม่มีอะไรให้เขาทำอีกต่อไปแล้ว ภรรยาของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่เขาจึงต้องรีบหนีเอาชีวิตรอด

“ เดี๋ยวก่อนสิพาฉันไปด้วย เลเวลของฉันคงไม่พอจะเอาชีวิตรอด นายเป็นคนจับฉันมาก็ต้องพาฉันไปด้วย ”

เฉินห่าวถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เขาจึงอุ้มน้องสาวของจินม่ายแล้วรีบวิ่งไปยังประตูทางออก ขณะที่กำลังวิ่งเขาก็พบว่าสองข้างทางเริ่มมีการเคลื่อนไหว

มอนสเตอร์ภายใต้ซากหินกำลังขยับตัว ฮันเตอร์ที่รอดจากการร่วงตกพยายามดื่มน้ำยารักษาเพื่อเอาชีวิตรอด ทันใดนั้นเองมอนสเตอร์เลเวล 180 ก็ได้ลุกออกมาจากเศษซากทางเดินก่อนที่มันจะกรีดร้องจนทำให้หลุมขนาดใหญ่ที่รวมทุกอย่างเอาไว้ด้วยกันเริ่มปรากฎพลังธาตุมากมายมหาศาลเข้ากลืนกิน

“ เฮ่ยัยหนู ฉันช่วยเธอไม่ได้หรอก แค่เอาชีวิตฉันให้รอดก็เต็มกลืนแล้ว ฉันจะส่งเธอกลับไปให้ผู้อาวุโสดูแลก็แล้วกัน ”

“ นายจะส่งฉันยังไง ”

“ โยน ”

“ ว่ายังไงนะ นายจะทำอะไรเหรอ ” 

เฉินห่าวไม่พูดซ้ำ เขาทำเพียงส่งมานาไปที่ฝ่ามือแล้วโยนร่างของหญิงสาวไปยังหนึ่งในผู้อาวุโสตระกูลเจียง แม้การโยนจะดูรุนแรงหญิงสาวกลับสามารถพลิกตัวลงเหยียบพื้นได้อย่างนุ่มนวลจากความสามารถติดตัว

หลังจากส่งน้องสาวจินม่ายกลับออกไปแล้วเฉินห่าวจึงวิ่งด้วยวรยุทธ์สุดตัวหวังจะหนีจากความวุ่นวายที่กำลังจะปะทุออกมา อีกไม่นานที่นี่จะกลายเป็นทะเลเพลิงที่เต็มไปด้วยซากศพ

แต่แล้วเขากลับสัมผัสได้ถึงจิตสังหารกระแทกเข้ามาที่ร่างอย่างหนักจนเข่าทั้งสองทรุดลงไปนั่งบนพื้นพร้อมกับมีเลือดกำเดาไหลออกมา

จิตสังหารที่โจมตีเข้ามาเป็นของผู้อาวุโสตระกูลหาน ท่ามกลางความต้องการฆ่าที่เกิดขึ้นเขาจึงรีบหันมองมอนสเตอร์ที่อยู่ใกล้ๆหวังจะใช้มันพลางใช้มือจับไปที่ใบหน้าพบว่าหน้ากากของเขาหลุดออกไปแล้ว  

เขาไม่รู้สึกแปลกใจเลยที่ผู้อาวุโสตระกูลหานจะพยายามสังหารเขาให้ตายทั้งๆที่เขาทิ้งตัวตนชายสวมหน้ากากที่ลักพาตัวจินม่ายตัวปลอมมา เนื่องจากว่าตอนนี้ใบหน้าของเขาคือใบหน้าของเฉินห่าว ชายที่นายน้อยของพวกมันไม่ชอบขี้หน้า

“ ให้ตายสิ ”

ดวงตาทั้งสองจ้องเขม็งไปยังดาบที่พุ่งแทงเข้ามาด้วยความเร็วไว เขาไม่สามารถหลบการโจมตีนี้ได้จึงคิดจะสวนกลับ ต่อให้จะรู้ตัวว่าป้องกันเอาไว้ให้ได้เขากลับต้องการสร้างช่องว่างให้ตนเองมีโอกาสหนีรอดออกไปจากที่นี่อีกสักครั้ง

เพียงพริบตาที่บรรจุมานาไปยังดาบในมือที่คลุมทับด้วยจิตแห่งดาบ สายตาของเขาก็เริ่มจ้องไปยังจุดอ่อนของทักษะที่อีกฝ่ายใช้งานแล้วทุ่มพลังทั้งหมดไปยังจุดนี้

“ คิดจะเล่นงานข้าผู้นี้เหรอ ตายเสีย! ”

ภายในแววตาของเฉินห่าวไม่เกิดความสั่นไหว ทุกอย่างดูปกติราวกับว่าเขาไม่ได้หวาดกลัวความตายและการโจมตีที่ใกล้เข้ามา

ในจังหวะที่ดาบของอีกฝ่ายแทงมาที่ใบหน้า เฉินห่าวที่อ่านการเคลื่อนไหวล่วงหน้าจากสกิลปรับแก้ข้อผิดพลาดรีบใช้ความคล่องตัวทั้งหมดทิ้งน้ำหนักไปทางฝั่งขวามือ ปล่อยให้ดาบเฉือนเข้าที่แก้มราว 1 นิ้วตัดผ่าเนื้อหนังและกระดูกบางส่วนไป  ทว่าการหลบในครั้งนี้เขากลับทุ่มทุกอย่างไปกับการโจมตีสวนกลับ ต่อให้รู้ว่าจะสร้างบาดแผลให้เลเวล 180 ไม่ได้มาก มันกลับเป็นการโจมตีที่ทำให้เขามีโอกาสรอด

ดาบในมือที่กำลังเปล่งแสงสีทองพุ่งลอดใต้หว่างแขนของผู้อาวุโสไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางสีหน้าแตกตื่นของอีกฝ่าย ตำแหน่งนี้เป็นจุดอ่อนที่มันพยายามปกปิดเอาไว้ตลอดกลับถูกชายที่มีเลเวลเพียง 90 มองเห็นได้ ภายใต้ดาบสีทองที่แทงเข้ามามันจึงพยายามจะหลบไปให้ได้ แต่ดาบกลับแทงเข้าที่กระดูกซี่โครงชิ้นที่ 6 ทางฝั่งขวามือก่อนที่มันจะพุ่งออกไปไกล

“ บัดซบ! ”

เลือดสีแดงไหลทะลักออกมาจากอก ชุดเกราะที่สวมถูกทำลายเช่นเดียวกันจากช่องว่างที่อีกฝ่ายมองเห็น การโจมตีเมื่อครู่น่ากลัวมากเพราะหากเป็นเลเวล 180 เท่ากันมันคงตายในการโจมตีเดียว

อีกฝ่ายไม่ได้แค่โจมตีจุดอ่อนของมัน เขาสามารถโจมตีลอดผ่านได้แม้กระทั่งจุดบอดของชุดเกราะ ทันใดนั้นชายที่ลงมือสวนกลับก็ได้วิ่งไปยังร่างของมอนสเตอร์ตัวสีขาวตนหนึ่งก่อนที่เขาจะขึ้นขี่หลัง 

“ สิงโตขาวฉันเลือกแก ”

แสงสีฟ้าส่องสว่างออกมาจากร่างของสิงโตขาว บาดแผลทั่วร่างจากการต่อสู้กับเหล่าผู้อาวุโสตระกูลเจียงและตระกูลหานทำให้มันบาดเจ็บสาหัส การร่วงตกเมื่อครู่ทำให้มันนอนจมอยู่ใต้เศษซากต่างๆ แม้จะไม่ตายมันกลับบาดเจ็บหนักจำเป็นต้องนอนนิ่งๆเพื่อให้ร่างกายรักษาตัว

ท่ามกลางแสงสีฟ้าพุ่งเข้าโอบอุ้มร่าง เสียงแจ้งเตือนภายในหัวของเฉินห่าวก็จบลง เขารู้สึกดีใจเมื่อรู้ว่าตนได้ผู้ช่วยตัวที่สองมาแล้ว

การบุกเข้าไปในเส้นทางทั้ง 12 เป้าหมายของเขาไม่ได้มีเพียงแค่การเข้าไปลักขโมยหีบสมบัติออกมา เขาต้องการส่องดูพรสวรรค์ของสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในห้องเหล่านั้นแล้วปล่อยมันมาให้ผู้อาวุโสที่มีเลเวล 180 จัดการจนอ่อนแอ สุดท้ายเขาจะใช้ระบบจับมันเป็นผู้ช่วยในระหว่างที่ไม่สามารถขัดขืนได้

สิงโตขาวหันมองผู้เป็นนาย มันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนเอง รู้แค่ว่ามีความทรงจำมากมายเกี่ยวกับวิธีทำงานของมนุษย์ไหลเข้ามา จากนั้นมันก็มีความรู้สึกนับถือชายที่ขี่อยู่บนหลังคอสุดหัวใจ

เฉินห่าวเลือกสิงโตขาวตัวนี้เพราะพลังแฝงของมันเทียบเท่ามังกรแล้วยังมีพรสวรรค์ดีกว่ามอนสเตอร์ตัวอื่นๆจากเส้นทางทั้ง 12 ทันทีที่มันรู้ว่ามีเจ้านายใหม่จึงร้องคำรามข่มขู่ทุกอย่างที่คิดจะเข้ามาใกล้ต่อให้จะบาดเจ็บหนักก็ตาม

ด้ายพลังงานแตกตัวออกมาจากเท้าก่อนจะทิ่มแทงไปยังจุดที่มีบาดแผลบนร่างกาย ไม่นานบาดแผลทั้งหมดก็เริ่มสมาตัวอย่างเร็วไว แม้จะไม่สามารถรักษาให้หายได้ภายในวันเดียวแต่ก็เร็วกว่าปล่อยให้สิงโตรักษาด้วยตัวของมันเอง

อย่างไรก็ตามการกระตุ้นให้ร่างกายสิงโตขาวรักษาตัวเองจำเป็นต้องใช้มานามหาศาล เขาจึงบอกให้มันกินมอนสเตอร์ที่ขวางทางแล้วพาเขาหนีไปยังทางออก

ขณะสิงโตวิ่งเขาไม่ลืมใช้ด้ายพลังงานจิ้มไปยังจุดต่างๆของตัวมันเพื่อปรับท่าทางการวิ่งให้ดีมากยิ่งขึ้น เขาจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นมอนสเตอร์สี่ขาที่สามารถเคลื่อนที่ได้ดีที่สุดตัวหนึ่ง

จนกระทั่งด้ายพลังงานทั้งหมดส่งไปทั่วร่างของมันจนจุดสีแดงหายไปเกือบทั้งหมด เหลือเพียงแค่จุดสีแดงแสดงอาการบาดเจ็บ 

สิงโตก้มมองเท้าตนเอง มันรู้สึกได้ว่าการเคลื่อนไหวดีขึ้นกว่าเดิมมาก ต่อให้ร่างกายจะบาดเจ็บหนักความเร็วของมันกลับมากไม่ต่างจากตอนที่อยู่ในสภาพปกติ

เมื่อรู้ว่าเจ้านายทำบางสิ่งกับร่างกายของมันนี้เอง สิงโตขาวจึงอ้าปากกัดร่างของมอนสเตอร์เลเวล 160 ที่ขวางทางจนศีรษะหลุดหายก่อนจะวิ่งจากไปด้วยความเร็ว

“ ผู้อาวุโสตามมันไป อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้ ”

คุณชายหานร้องตะโกนบอกผู้อาวุโสให้รีบวิ่งตามไป มันไม่สามารถปล่อยเฉินห่าวให้หนีไปได้ ตอนนี้เป็นโอกาสที่จะสังหารเขาให้ตาย  มันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเหตุใดเฉินห่าวถึงมาอยู่ในซากโบราณสถาน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับองค์กรนทีสดับแสงและองค์กรทะลายแสงจันทร์ที่ให้พ่อบ้านจัดการ  แต่ในเมื่ออีกฝ่ายโผล่มาที่นี่มันจึงต้องจัดการให้สิ้นซากป้องกันไม่ให้เกิดปัญหา

หลังจากส่งผู้อาวุโสออกไปไล่ล่า 2 คนมันจึงหันมองดูจินม่ายแต่ก็พบว่าคนที่เข้าไปปกป้องเป็นเพียงน้องสาว มันจึงรีบเข้าไปสอบถามทันที

“ จินม่ายล่ะ ”

“ ฉันไม่รู้เหมือนกัน ”

“ ผู้อาวุโสจินม่ายอยู่ที่ไหน ” คุณชายหานหันไปสอบถามผู้อาวุโสตระกูลเจียง ดูท่าน้องสาวของจินม่ายจะไม่รู้เรื่องนี้

ผู้อาวุโสตระกูลเจียงกลับไม่ตอบคำถาม พวกเขาทำเพียงกวาดตามองไปรอบๆราวกับว่ากำลังมองหาจินม่ายเช่นเดียวกัน