บทนำ
“นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วทำไมนางแบบยังมาไม่ครบ คุณเปรี้ยวมัวมานั่งฝอย ทำใจเย็นแบบนี้ งานของฉันจะพังหมด ถ้าขืนทำงานชักช้าระวังจะเปรี้ยวไม่ออกนะคะ”ปรีดิ์รติขึงตาใส่ฝ่ายประสานงานจนผู้ถูกติงรีบหุบปากฉับแล้วสลายตัวจากกลุ่มช่างแต่งหน้าทำผม จากนั้นหล่อนก็ก้าวฉับๆไปยังฝ่ายดูแลเสื้อผ้าหยิบแต่ละชุดในราวขึ้นมาดูอย่างเพ่งพินิจ ชุดแล้วชุดเล่าจนมาถึงชุดชั้นในซีทรูบางเบาสีดำตัวล่าสุด พลิกหน้าหลังหลายตลบ ก็แทบจะลมจับหันรีหันขวางเพื่อมองหาฝ่ายเสื้อผ้า
“คุณเก้ง คุณกวางคะ” หล่อนตวัดสายตาคมกริบมอง ขณะที่มือข้างหนึ่งเท้าสะเอวอย่างฉุนเฉียวมืออีกข้างชูชุดนั้นยื่นเกือบจะชนหน้าผู้ที่ถูกร้องเรียกจนเสียงดัง “ทำไมชุดนี้ถึงมีรอยขาดตรงกลางอกเป็รูเบ้อเริ่มแบบนี้คะ”
เกย์สาวสองนางอ้วนผอมคู่ซี้ ซึ่งแต่งตัวจัดจ้าน ผู้มีนามว่าเก้งกับกวางถึงกับหน้าซีดปากสั่น คว้าชุดชั้นในเ้าปัญหาเพ่งจนตากลับพบว่ามีรอยขาดเหมือนโดนปลายบุหรี่จี้เป็ดวง ก็หันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
เกย์เก้งร่างอ้วนเอ่ยขึ้นก่อน “ใครแกล้งเอาบุหรี่มาจี้จนขาดแบบนี้ยะเธอเห็นคนทำบ้างไหมคุณน้องกวาง”
“จะเห็นได้ยังไงล่ะฮ้าคุณพี่เก้งคุณน้องก็เดินตัวติดกันเป็ปาท่องโก๋อยู่ตลอดเวลา ตอนที่ทยอยนำชุดมาเรียงคุณน้องก็ตรวจดูเรียบร้อยทุกชุดแล้วนะว่าไม่มีปัญหาแล้วนี่มันเป็รูแบบนี้ได้ยังไง”
เกย์กวางร่างผอมยกมือทาบอกตาปริบตาปรอยอย่างกลัวความผิดเพราะรู้ดีว่าเ้าของงานรายนี้มีชื่ออันเลื่องลือทางด้าน ‘เหวี่ยงยกกำลังร้อย’
แล้วก็เป็จริงดังคาด“มัวแต่มายืนอ้อยอิ่งยังไงล่ะถึงได้เกิดเื่บกพร่องแบบนี้...เสื้อผ้าทุกชุดที่ฉันออกแบบมาสำหรับเปิดตัวในงานคืนนี้ถือเป็มาสเตอร์พีช มีแค่อย่างละชุดเท่านั้นแล้วอย่างนี้คุณสองคนจะแก้ปัญหายังไงคะ หรือว่าจะให้นางแบบเดินเปลือยอกออกไปแล้วใส่แต่ท่อนล่าง ฉันให้เวลาไปคิดสิบห้านาที แล้วตามไปบอกฉัน”
ปรีดิ์รติหัวเสียจัดที่งานแฟชั่นชุดชั้นในครั้งแรกของหล่อนในคอนเซปต์‘SexyBra’ ภายใต้สินค้าแบรนด์ ‘Pooja’ ซึ่งหล่อนคาดหวังจะนำความล้ำสมัยผสมผสานกับความเซ็กซี่ออกมาจำหน่ายยังท้องตลาดให้กับสาวยุคใหม่...เพียงแค่เริ่มต้นก็เกิดปัญหาจุกจิกหยุมหยิมนานัปการ
หล่อนหมุนตัวกลับทั้งที่มือข้างหนึ่งยังกุมขมับเริ่มปวดหัวจี๊ดเหมือนถูกไฟช็อต เพราะไม่รู้ว่าเมื่อถึงเวลาพลบค่ำตอนเริ่มงานจริงจะต้องเจอกับอุปสรรคอะไรอีกบ้าง
ใครมันอุตริสูบบุหรี่ข้างในห้องแต่งตัวนี้กันนะ...เอ๊ะ!หรือว่ามีคนจงใจแกล้ง
ความคิดบางอย่างแวบเข้ามาในหัวสมองจึงเหลียวกลับไปดู เห็นเก้งกับกวางกำลังสำรวจชุดชั้นในซึ่งเตรียมไว้ให้นางแบบใส่อีกหนึ่งราวที่หล่อนยังไม่ได้ดูทั้งคู่กำลังเบิกตากว้าง ท่าทีตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด
ไม่รอช้าหล่อนจึงเดินกลับไปยังจุดเดิม เกย์ทั้งสองคนรีบขยับตัวมายืนเบียดกันจนชิดซุกชุดชั้นในแสนเซ็กซี่อีกหลายตัวในมือไพล่ไว้ด้านหลังเพื่อบังสายตาไม่ให้หล่อนเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับมัน
“ฉันเห็นนะว่าคุณสองคนเอาชุดของฉันไปแอบด้านหลังมีปัญหาอะไรกับมันหรือเปล่า”หล่อนจ้องเขม็งราวกับจะกินเืกินเนื้อ
เกย์ร่างผอมยืนตัวลีบฝ่อ ยิ้มแหยหน้าซีดเป็ไก่ต้ม หันไปมองคู่หูส่งสายตายุกยิกใส่กัน ขณะปากก็บ่นขมุบขมิบ “ทำยังไงดียะ...โดนด่าอีกเป็ชุดแน่”
“คุณสองคนพูดเถอะว่าเกิดอะไรขึ้นจะได้รีบแก้ไขปัญหาให้มันเรียบร้อย ถ้าขืนมัวอมพะนำแบบนี้มันจะยิ่งเสียเวลามากขึ้นนะคะ”
หล่อนพยายามสะกดน้ำเสียงไม่ให้เหวี่ยงเกินกว่าเหตุทั้งที่ในใจกำลังเดือดปุดๆ...ฝ่ายดูแลเสื้อผ้าทั้งสองคนจึงยอมจำนน ยื่นชุดที่ซ่อนจากด้านหลังออกมาให้กับเ้าของสินค้า
“คุณปูจ๋าฮ้า...คือเราสองคนเจอชุดที่โดนจี้เป็รอยไหม้อีกห้าหกตัวน่ะฮ่ะ”
“ห้าหกตัว!” หล่อนอุทานเสียงหลง รีบคลี่แต่ละชุดที่คว้ามาจากคนตรงหน้าดูแบบลวกๆคราวนี้ความอดทนที่กลั้นไว้ก็พุ่งทะลักมาจากในอก หันไปตวาดเสียงเขียวใส่คนทั้งห้อง
“ไม่ทราบว่าในห้องนี้ใครที่ริเอาบุหรี่เข้ามาสูบคะ”
แต่ละคนในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ด้านหลังเวทีต่างเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าปริปากสักราย เพราะรู้ดี ขืนออกตัวว่าสูบบุหรี่รังแต่จะเป็ฝ่ายโดนหางเลข
เมื่อไม่มีใครยอมรับ...ปรีดิ์รติก็ยิ่งฉุนขาด
กำชุดชั้นในเ้าปัญหาตั้งใจไปติดตามตัวผู้ไม่หวังดีจงใจทำลายเสื้อผ้าจากกล้องวงจรปิดของสถานที่ความโมโหทำให้หล่อนเดินพรวดพราดชนกับกระเป๋าสัมภาระที่ขวางทางระเกะระกะยิ่งเพิ่มขีดปรอททางอารมณ์ให้พุ่งปรี๊ดจนติดเพดาน
จะใส่อารมณ์กับสิ่งของก็ใช่ที่...จึงก้าวฉับไปถึงหน้าประตูแต่ปรากฏร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งยืนคุยโทรศัพท์ขวางทางเข้าออกพอดีเมื่อเหลือบมองไม่เห็นป้ายคล้องคอของทีมงาน
ะเิจึงลงที่เขาคนนั้นไม่รู้ตัว!
“คุณเป็ใคร?...ข้างหลังเวทีไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามา”
แล้วหล่อนก็กวาดตามองหาบอดีการ์ดประจำตัวซึ่งคนในครอบครัวว่าจ้างให้เป็ผู้คอยติดตามคุ้มกันเมื่อพบหนุ่มฝรั่งผมสีทองร่างกำยำ หน้าตาคมเข้ม หนวดเคราครึ้มเขียวยืนห่างออกไปไม่กี่เมตร กำลังยืนป้อนางแบบสาวอยู่ หล่อนก็แว๊ดแหวใส่ทันควัน
“คุณลีโอ! มาเดี๋ยวนี้”
เมื่อบอดีการ์ดหน้าฝรั่งก้าวมาถึงตัวหล่อนก็แสดงท่าทางขึงขัง พูดไทยสำเนียงแปร่งหู “คุณหนูมีอาไรคร้าบ”
“ที่บ้านฉันจ้างคุณให้มาทำอะไรเสียเงินเสียทองตั้งไม่รู้เท่าไหร่ กลับเอาเวลาไปยืนหลีสาวอยู่ได้”
ตอนนี้หล่อนกำลังของขึ้นอารมณ์ตกค้าง เห็นอะไรไม่เข้าหูเข้าตาก็พานหงุดหงิด เห็นช้างตัวเท่ามดไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมทั้งนั้น
เป็เพราะความเอาแต่ใจตัวเดียว!
“มัวยืนซื่อบื้ออยู่ได้มาเชิญผู้ชายคนนี้ออกไปข้างนอก ถ้าเขาไม่ไป ก็ลากตัวออกไปได้เลยแล้วก็ไปแจ้งพนักงานรักษาความปลอดภัยข้างนอกด้วยนะว่าอย่าให้คนนอกเข้ามาเกะกะข้างในนี้อีก...”
ปรีดิ์รติตวัดสายตามองเอาเื่ผู้ชายแปลกหน้าเห็นเขากำลังอมยิ้มแก้มตุ่ย ก็นึกพาลเอาว่าเขากวนโทสะ กำลังยั่วโมโหหล่อนจึงแกล้งเดินกระแทกไหล่เขาเต็มแรง ไม่นึกสนใจสักนิดว่าเขาคนนั้นเป็ใครมาทำอะไรที่นี่กันแน่
..........................................................จบบทนำ
784
![ยอมจำนนฟ้าดิน [เพียงฟ้าภูผา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1772947820_2747726.webp)