มาเฟีย 9 นิ้ว

        เจอราร์ด รัสเซลล์ เห็นทีชื่อนี้จะสิ้นชื่อในอีกไม่นานแน่นอน ถ้าเขาต้องขึ้นเตียงกับปุณณดาทุกวัน ประสบการณ์โชกโชนที่เคยสั่งสมมาพ่ายแพ้ราบคาบให้กับท่วงท่าขึ้นขย่มของเธอจนหมดสิ้น ไม่ใช่แค่นอนหมดท่าหลังเธอเสร็จกิจเท่านั้น แต่ยังนอนนิ่งด้วยแววตาเหม่อลอยเพราะน้ำหมดตัวจนไม่มีแรงลุกไปอาบน้ำ

        “ไม่ไหวแล้ว เหมือนไข่จะฝ่อ” เจอราร์ดลืมตาตื่นขึ้นมาตอนเช้าก็บ่นอุบกับตัวเองทันที ร่างสูงนอนแน่นิ่งบนเตียง สองมือประสานกันไว้อยู่บนแผ่นอก ในขณะที่ตอนนี้ปุณณดายังนอนหลับตาพริ้ม ส่วนเขามีแรงหายใจได้ถึงเช้าก็ถือว่าคนข้าง ๆ ปรานีมากแล้ว

        เมื่อคืนนี้เขาแทบไม่ได้นอนเพราะถูกเธอรีดเค้นหยาดน้ำตั้งแต่ช่วงบ่ายไปถึงช่วงดึก ขนาดลุกออกไปหาอะไรกินกลับมาเธอก็ยังจับเขาลากขึ้นเตียงต่อ แถมยังแรงดีลีลาไม่มีตกอีกด้วย ทำเอาเขาแทบจะลงไปก้มกราบเพื่อบอกให้พอ

        เจอราร์ดพยายามลุกขึ้นนั่ง เมื่อคืนเขาพ่ายแพ้ทำตัวไม่สมกับตำแหน่งสามีไปแล้ว เพราะฉะนั้นเช้านี้เขาต้องเป็นสามีที่คู่ควรกับปุณณดาให้ได้ อาหารเช้าต้องมา ไข่ลวกกับขนมปังปิ้งต้องมี และที่สำคัญเขาต้องไปยกอาหารพวกนั้นขึ้นมาป้อนเธอถึงบนเตียงด้วยตัวเอง ถึงจะถือว่าได้ทำหน้าที่ได้สมศักดิ์ศรี

        คิดแล้วร่างหนาก็ก้าวขายาว ๆ ที่แอบสั่นนิด ๆ ลงไปยืนที่พื้นทันที แต่พอเท้าแตะพื้นทั้งสองข้าง ตัวเขาก็ไร้เรี่ยวแรงจนล้มไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่กับพื้นทันที

        ทว่าเจอราร์ดก็ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ ร่างสูงค่อยคลาน ๆ ออกไปอย่างช้า ๆ จนกระทั่งถึงประตูห้องน้ำก็รีบพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เขาใช้ผนังรอบข้างเป็นตัวช่วยให้ทรงตัว จากนั้นก็เดินเกาะผนังไปอย่างอ่อนระโหยโรยแรง ก้าวขาหนึ่งข้างก็สั่นเทิ้มไปร่างหนึ่งนาที

        กว่าจะอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จก็กินเวลาไปร่วมชั่วโมง เจอราร์ดยังคงทำตัวเป็นจิ้งจกด้วยการเกาะผนังไปตามทางจนกระทั่งมาถึงบันได

        คิมหันต์ที่กำลังยืนรอก็เงยหน้ามองเจ้านายทันที เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัยถึงท่าทางที่ดูผิดปกติไปของเจอราร์ด ซึ่งตอนนี้อีกฝ่ายกำลังเดินราวกั้นของบันไดและลงมาด้วยท่าทางยากลำบาก

        “นายน้อยไหวนะครับ” คิมหันต์อดเอ่ยปากถามออกไปไม่ได้

        “วะ ไหวสิ สภาพผมเหมือนคนไม่ไหวหรือไงคิมหันต์”

        “ให้ตอบตามความจริง หรือว่าจะให้ผมตอบในแบบที่นายน้อยสบายใจครับ” คิมหันต์ถามกลับซื่อ ๆ แต่มุมปากกลับลอบยิ้มขบขัน

        “.…”

        “นายน้อยเข้าห้องหอกับคุณพริกแกง หรือว่า...”

        “หรือว่าอะไร”

        “ไปฟัดกับหมามาครับ” เขาเอ่ยถามพลางยักคิ้วใส่เจ้านายที่ตอนนี้กำลังพยายามเดินลงมาจากบันได

        เจอราร์ดไม่ตอบอะไรแต่ตวัดสายตาขุ่นเคืองไปมองมือขวา ก่อนจะกวักมือเรียกอีกฝ่ายให้ขึ้นมาหา

        “ชะ ช่วยแบกผมลงไปที่ห้องครัวหน่อยสิ” ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะดุหรือด่าคิมหันต์เพราะต้องทำหน้าที่สามีให้ได้ก่อน

        “โถ่ นายน้อย” คิมหันต์ได้แต่อุทานแล้วรีบขึ้นไปแบกเจอราร์ดใส่หลัง ก่อนจะพาไปยังห้องครัวตามที่อีกฝ่ายต้องการ