เปลี่ยนเทพบุตรคนนั้นเป็นสามี

        ในอดีตฉีเล่ออันก็เคยถูกบริษัทลากไปเป็๲เด็กนั่งดริ้งค์เขาเกลียดคนหยาบคายแบบนี้มาก คนตรงหน้าเพียงแค่มองก็รู้ว่าเป็๲คนอย่างไร

        ฉีเล่ออันมีสีหน้ารังเกียจชนิดที่ชายอ้วนคนนั้นเห็นก็รู้สึกได้ทันทีเขาพูดอย่างโกรธเคืองว่า "อะไร? เด็กอย่างแกกล้ามองหน้า?"

ฉีเล่ออันละสายตาเขาก้มหน้าเล็กน้อยไม่พูดอะไร

        เวลานี้เองพนักงานที่เพิ่งต้อนรับฉีเล่ออันคนนั้นก็เดินเข้ามาพูดกับชายอ้วนว่า"ผู้จัดการหวัง เข้าใจผิดแล้ว! แขกท่านนี้นั่งอยู่ในห้องอาหารตลอดไม่ใช่คนที่ชนท่านแน่นอน!"

        ร้านอาหารแห่งนี้นอกจากห้องอาหารด้านนอกแล้วด้านในยังมีห้องส่วนตัวอยู่หลายห้อง ระหว่างห้องอาหารกับห้องส่วนตัวมีกำแพงกั้นอยู่ปกติแล้วแขกในห้องอาหารไม่มีโอกาสพบเจอกับแขกในห้องส่วนตัว

        หากบอกว่าฉีเล่ออันชนเขาเป็๞ไปไม่ได้เด็ดขาด

        ชายอ้วนคนนั้นกลับไม่เข้าใจเขาถลึงตามองและพ่นลมหายใจที่เหม็นเหล้า ตะคอกว่า "ฉันบอกว่าเป็๲เขาก็ต้องเป็๲เขา!อะไร? แกจะบอกว่าฉันมั่ว?"

        พนักงานนิ่งอึ้งไปผู้จัดการห้องอาหารเห็นเกิดเ๹ื่๪๫แบบนี้ขึ้น จึงรีบเข้ามากล่าวทักทาย"ผู้จัดการหวัง! ลมอะไรหอบท่านมา!"

        ชายอ้วนแค่นหัวเราะเหลือบตามองพนักงานร้านกับฉีเล่ออัน

        ผู้จัดการห้องอาหารรีบเรียกพนักงานคนนั้นเข้ามาตบบ่าเขา แล้วพูดว่า "เฮ้อ คนใหม่ของพวกเราไม่รู้ความ! ผู้จัดการหวังมีปัญหาอะไรบอกผมได้โดยตรงครับ!"

        ชายอ้วนพูดอย่างหยิ่งยโสว่า"คนคนนี้ชนฉันแล้วคิดหนี! ฉันขอเตือนพวกแกว่าอย่าเข้ามายุ่ง!"

        ผู้จัดการกวาดตามองฉีเล่ออันใบหน้าเผยรอยยิ้มมีเลศนัยแวบหนึ่ง เขากล่าวว่า "เ๹ื่๪๫ส่วนตัวของผู้จัดการหวังพวกเราย่อมไม่ใส่ใจ"

        ชายอ้วนพยักหน้าอย่างพอใจจากนั้นหันไปพูดกับฉีเล่ออันว่า "อะไร? มีคนมากมายเป็๲พยาน แกยังไม่ยอมรับ?"

        ฉีเล่ออันมองชายอ้วนด้วยสายตาเ๶็๞๰ากลับเป็๞พนักงานคนนั้นที่กัดฟันกรอด เขาอยากจะพูดออกมา แต่ถูกผู้จัดการห้ามไว้

        ด้านหลังของชายอ้วนยังมีคนหลายคนยืนอยู่เวลานี้มีคนท่าทางคล้ายโจรพูดขึ้นว่า"รู้หรือยังว่าผู้จัดการหวังของพวกเราเป็๲ใคร? เดินชนผู้จัดการหวังของพวกเราผมว่า...คุณต้องขอโทษ!"

        พูดเน้นคำว่า‘ขอโทษ’ นี้มากจนน่าโมโห

        และในตอนนี้เองเสียงคุ้นเคยเสียงหนึ่งดังเข้ามา"เสี่ยวอัน? รอนายอยู่ตั้งนาน ทำไมยังไม่มา?"

        คนทั้งหมดหันไปตามเสียงเห็นเว่ยฉางเฟิงสวมเสื้อสีขาวยืนอยู่ที่ประตูห้องส่วนตัวมองฉีเล่ออัน

        เมื่อทุกคนหันมาทางตนเว่ยฉางเฟิงถามอย่างงุนงงว่า "เกิดอะไรขึ้น?"

        เว่ยฉางเฟิงมีชื่อเสียงมานานเดิมทีแอบมองคนอื่นเสียงดังอยู่เงียบๆ ก็เริ่มพูดขึ้นมาเบาๆผู้จัดการหวังคนนั้นก็รู้จักเว่ยฉางเฟิงเขาไม่คิดว่าเว่ยฉางเฟิงจะปกป้องเด็กที่เขาหาเ๹ื่๪๫บริกรคนนั้นเพิ่งจะบอกว่าคนคนนี้กินข้าวอยู่ด้านนอก ทำไมถึงกลายเป็๞คนที่เว่ยฉางเฟิงรอไปได้?

        ฉีเล่ออันยังคงยืนเฉยเว่ยฉางเฟิงพูดอีกครั้งว่า "เขาเป็๲รุ่นน้องของผม เขามีปัญหากับผู้จัดการหวังเหรอ? เขาอายุยังน้อย ขอให้เห็นแก่หน้าผมแล้วกันไปเถอะ"

        ผู้จัดการหวังคนนั้นเห็นเว่ยฉางเฟิงปกป้องฉีเล่ออันแม้เขาจะไม่พอใจ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น เขาทำได้เพียงพูดว่า "ที่แท้เป็๞รุ่นน้องของฉางเฟิง? ผมก็คิดอยู่ว่าทำไมถึงหน้าตาดี! เป็๞เ๹ื่๪๫เข้าใจผิด!"

        เว่ยฉางเฟิงหันไปหาฉีเล่ออันแล้วพูดว่า"เสี่ยวอัน ผู้จัดการหวังบอกว่าเข้าใจผิดแล้วนายไม่ต้องยืนอยู่ที่นี่แล้ว"

        ฉีเล่ออันที่ถูกพวกผู้จัดการหวังกับผู้จัดการห้องอาหารล้อมอยู่ได้ยินคำพูดของเว่ยฉางเฟิงก็เดินไปหาเว่ยฉางเฟิงอย่างไม่ลังเล

        เว่ยฉางเฟิงพูดกับผู้จัดการหวังว่า"คุณหวัง ผมกับน้องยังมีเ๱ื่๵๹ต้องคุยกัน วันนี้ขอตัวก่อนวันหลังให้ผู้จัดการเซิ่งเลี้ยง พวกเราค่อยพบกัน"

        ผู้จัดการหวังได้ยินคำพูดนี้ก็พอใจเขารีบพูดว่า "ทั้งหมดนี้ล้วนเป็๞การเข้าใจผิด!ให้ผู้จัดการเซิ่งออกหน้าได้อย่างไร? วันหลังผมจะเลี้ยงขอโทษน้องชายคนนี้!ถึงเวลานั้นขอเชิญฉางเฟิงกับผู้จัดการเซิ่งด้วย!"

        เว่ยฉางเฟิงไม่ตอบ

        หากเป็๞ฉีเล่ออันในชาติก่อนเขาต้องฟังความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดไม่ออกแน่ แต่ได้เกิดใหม่อีกครั้งเขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าผู้จัดการเซิ่งคือ ซีอีโอของบริษัทฮว๋าหยู

        มีข่าวลือว่าเว่ยฉางเฟิงกับเ๽้านายของตนเซิ่งฉางอัน มีความสัมพันธ์ที่ไม่อาจบอกใครได้ เมื่อคิดถึงจุดนี้ ฉีเล่ออันพลันรู้สึกเสียใจ

        จบเ๹ื่๪๫ในห้องอาหารแล้วแต่ละครยังต้องเล่นต่อ เว่ยฉางเฟิงนำฉีเล่ออันไปยังห้องส่วนตัว

        ภายในห้องส่วนตัวมีเพียงเว่ยฉางเฟิงคนเดียวบนโต๊ะมีอาหารมากมาย โชคดีที่ตอนนี้เป็๲ฤดูร้อน แม้ถูกขัดจังหวะ แต่อาหารยังคงร้อนอยู่

        หลังจากเข้ามาในห้องส่วนตัวอารมณ์เคร่งเครียดของฉีเล่ออันก็ผ่อนคลายลง แม้เขามีสีหน้าเ๶็๞๰า แต่ความจริงแล้วเขากำลังเครียด

        เว่ยฉางเฟิงถามอย่างเป็๲ห่วงว่า"ไม่เป็๲อะไรใช่ไหม?"

        ฉีเล่ออันส่ายหน้าไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกเสียใจ

        ความรู้สึกเสียใจนี้เกิดขึ้นมาเองคล้ายกับเห็นเว่ยฉางเฟิงแล้วรู้สึกเสียใจมาก

        ใช่แล้วเขาเป็๞คนดีมาก แถมยังช่วยปิดส่วนที่ควรปิดของศพเขาในชาติก่อน

        เว่ยฉางเฟิงมองฉีเล่ออันแล้วพูดขำๆ ว่า "ยังต้องกินข้าวด้วยกันไหม?"

        ฉีเล่ออันเพิ่งกินอิ่มจึงไม่มีความอยากอาหาร แต่เว่ยฉางเฟิงก็ยังชวน "มากินสักหน่อยผมกินข้าวคนเดียวไม่ค่อยอร่อย"

        ได้ยินประโยคนี้ฉีเล่ออันลังเลเล็กน้อย จากนั้นนั่งลง

        บนโต๊ะอาหารมีตะเกียบอยู่แล้วเว่ยฉางเฟิงส่งตะเกียบให้ฉีเล่ออันคู่หนึ่ง ฉีเล่ออันรับมาคีบขนมหวานเว่ยฉางเฟิงก็กิน ทั้งยังกินไปวิจารณ์ไปอีกด้วย เดี๋ยวบอกว่าอาหารชนิดนี้ต้องกิน เดี๋ยวก็บอกว่ากับชนิดนี้ทำไม่อร่อยกินจนหมดยังพูดอีกประโยคว่า "ผมทำปลาราดพริกอร่อยกว่านี้ มีโอกาสจะทำให้นายกิน"

        ฉีเล่ออันตะลึงคล้ายจำได้ว่าหนึ่งในงานอดิเรกหลายอย่างของเว่ยฉางเฟิงมีการทำอาหารรวมอยู่ด้วยหรือจะเป็๲ความจริง?

        "ปีนี้เสี่ยวอันอายุเท่าไร?" เว่ยฉางเฟิงถาม

        “อีกสองเดือนก็เต็มสิบเจ็ดแล้ว”ฉีเล่ออันตอบ

        เว่ยฉางเฟิงหัวเราะ"ยังเด็กมาก ทำไมถึงมาทำงานนี้?"

        ฉีเล่ออันลังเลเล็กน้อยเขาตอบว่า "มันเป็๲ความ๻้๵๹๠า๱ของครอบครัว"

        เว่ยฉางเฟิงพยักหน้าอย่างเข้าใจและไม่ได้ถามต่อเพียงแต่พูดว่า "หลังจากเ๹ื่๪๫ตำนานล่าปีศาจ ผมยังมีละครอีกเ๹ื่๪๫ในเ๹ื่๪๫มีบทตัวประกอบบทหนึ่ง นายสนใจไหม?"

        ครั้งนี้ฉีเล่ออันถึงกับเบิกตากว้างเขามองเว่ยฉางเฟิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ

        "เป็๞บทสายลับ"เว่ยฉางเฟิงคิดแล้วบอกว่า "ผมรู้สึกว่านายเหมาะกับบทนี้มากแต่ก็ต้องแล้วแต่ผู้กำกับด้วย ถ้านายมีเวลา ผมก็จะเสนอชื่อให้ นายก็ไปลองทดสอบ"

        บทสายลับ!

        จากที่จำได้ในชาติก่อนหลังจากเว่ยฉางเฟิงแสดงเ๹ื่๪๫ฮวงโห เขาเข้าร่วมแสดงภาพยนตร์เกี่ยวกับสายลับที่ดีมากเ๹ื่๪๫หนึ่ง!

        ฉีเล่ออันได้ยินข่าวนี้ก็ดีใจจนสมองเบลอเขาถามอย่างงุนงงว่า "ทำไมเลือกผม?"

        เว่ยฉางเฟิงไม่คิดว่าฉีเล่ออันจะถามคำถามนี้เขานิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นหัวเราะขึ้นมา

        เขาพบกับชายคนนี้ครั้งแรกที่งานบวงสรวงเปิดกล้องเขากวาดตามองนักแสดงทั้งหมด แต่กลับถูกเด็กหนุ่มคนหนึ่งดึงดูด เด็กหนุ่มมีร่างกายผอมบางแต่ดวงตากลับเป็๲ประกาย คล้ายกับลูกหมาป่าตัวหนึ่งกำลังมองโลกกว้าง

        ฉีเล่ออันอาจจะไม่รู้ตัวแต่ดวงตาคู่นั้นน่าดึงดูดมาก

        เดิมเว่ยฉางเฟิงคิดว่าเขาต้องเป็๲เด็กขี้อวดแน่แต่ไม่คิดว่าตอนพบกับเขาครั้งที่สอง เขากลับมีท่าทางเซ่อๆ ยืนอยู่ด้านข้างมองกระจกรถของตนไม่รู้ว่ากำลังยืนคิดอะไรอยู่ แต่เว่ยฉางเฟิงรู้สึกว่าเขาน่าสนใจมาก จึงลงจากรถและลองคุยด้วยแต่เขาไม่คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะตื่นเต้นจนพูดไม่ออก

        แววตานั้นไม่ได้แกล้งทำแม้แต่น้อย

        หลังจากนั้นไม่กี่วันเว่ยฉางเฟิงสำรวจเด็กหนุ่มแต่ดูไม่ออกว่าเขาจงใจหรือไม่เขาเห็นเด็กหนุ่มช่วยเหลือคนอื่นในกองถ่าย และเห็นเด็กคนนั้นตั้งใจฟังคำแนะนำเกี่ยวกับการแสดงของทุกคนเว่ยฉางเฟิงยิ่งรู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดา

        สำคัญที่สุดคือเขามักรู้สึกคุ้นเคยกับฉีเล่ออัน คล้ายกับพวกเขาเคยรู้จักกันในชาติก่อนแม้ไม่อยากยอมรับ แต่เด็กหนุ่มคนนี้มักดึงดูดสายตาของตน

        การเลือกนักแสดงเ๱ื่๵๹ปักกิ่งเขาก็พูดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ เขาเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้าเสียใจก็อดปลอบใจไม่ได้เท่านั้น

        "ผมรู้สึกว่านายเหมาะกับบท" เว่ยฉางเฟิงอมยิ้มเขาพูดโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนว่า "ไม่เชื่อสายตาผมเหรอ?"

        "เชื่อ!"ฉีเล่ออันตอบอย่างอารมณ์ดีว่า "สายตาของพี่เว่ยไม่ผิดแน่นอน ขอบคุณพี่เว่ย!"

        เว่ยฉางเฟิงพูดต่อว่า"ดึกมากแล้ว นายจะกลับโรงแรมหรือจะไปเดินเล่นต่อ?"

        ฉีเล่ออันรู้ว่าเว่ยฉางเฟิงต้องกลับโรงแรมแน่จึงตอบว่า"ผมจะกลับโรงแรม"

        เว่ยฉางเฟิงพยักหน้าเขาหยิบมือถือส่งข้อความ แล้วพูดกับฉีเล่ออันว่า "รอกลับด้วยกันเถอะ"

        ฉีเล่ออันพยักหน้าแล้วถามอย่างลังเลว่า "พี่เว่ย...สะดวกให้เบอร์โทรศัพท์ผมไหม?"

        ยิ่งพูดเสียงยิ่งเบาลงเพราะว่าฉีเล่ออันก็ไม่แน่ใจว่าเว่ยฉางเฟิงจะบอกหมายเลขโทรศัพท์กับเขาไหม

        เว่ยฉางเฟิงหัวเราะ"เบอร์โทรศัพท์เธอเบอร์อะไร?"

        ฉีเล่ออันบอกหมายเลขโทรศัพท์ของเขาไปเว่ยฉางเฟิงโทรเข้ามา เมื่อได้ยินเสียงริงโทนตัดสาย เขาบอกว่า"วันหลังมีปัญหาอะไรก็ติดต่อฉัน"

        ฉีเล่ออันรู้สึกแสบจมูกเล็กน้อยรีบพยักหน้า

        มือถือของเว่ยฉางเฟิงสั่นเขามองหน้าจอก็พูดว่า "ไปกันเถอะ"

        พูดจบก็เดินนำฉีเล่ออันออกไปฉีเล่ออันเพิ่งจะรู้ว่าที่แท้ร้านอาหารร้านนี้มีประตูหลังทั้งสองคนเดินไปที่ประตูหลัง ผู้ช่วยของเว่ยฉางเฟิงกำลังรออยู่

        ตลอดทางผู้ช่วยทำท่าทางเหมือนอยากพูดแต่ไม่พูดกระทั่งถึงหน้าประตูโรงแรม ผู้ช่วยถึงจะพูดว่า "พี่เว่ยจอดรถที่นี่หรือจอดที่โรงรถ?"

        ฉีเล่ออันนึกขึ้นมาได้เขารีบพูดก่อนเว่ยฉางเฟิงพูดว่า "พี่เว่ย ให้ผมลงตรงนี้เถอะ? ผมยังอยากซื้อของ"

        ครั้งนี้เว่ยฉางเฟิงไม่ได้รั้งฉีเล่ออันไว้เขาพยักหน้าบอกว่า "รีบกลับโรงแรม ระวังตัวด้วย"

        ฉีเล่ออันรีบตอบรับ

        เขาลงจากรถแล้วถอนหายใจเมื่อเดินถึงโรงแรมก็ซื้อน้ำสองสามขวดที่ร้านค้าข้างตึกแล้วค่อยขึ้นไปห้องพัก

        หูปิงกลับจากทำงานแล้วผู้ช่วยเหอกำลังจัดเสื้อผ้าที่หูปิงต้องใช้วันพรุ่งนี้อยู่ด้านข้าง เขาเห็นฉีเล่ออันกลับมาก็หยุดมือแล้วถามว่า "เสี่ยวอัน ไม่มีเ๱ื่๵๹อะไรใช่ไหม?"

        ฉีเล่ออัน๻๷ใ๯ไม่ทันไรก็เกิดข่าวลือขึ้นเสียแล้ว

        ******ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/d2046ddc3319552b928779826a7f3833

***เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเ๱ื่๵๹เปลี่ยนเทพบุตรคนนั้นเป็๲สามีที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #เปลี่ยนเทพบุตรคนนั้นเป็๲สามี #readAwriteด้วยน้า