ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

หลังจากที่ไข่สัตวอสูรสีทองยอมรับชิงหลงแล้ว เมื่อแสงหายไปบนเปลือกไข่ก็ปรากฎสัญลักษณ์ขึ้นมาเป็นรูปดาวหกแฉกสีเงิน ชิงหลงจ้องมองไปยังสัญลักษณ์บนเปลือกไข่ก่อนจะหันกลับไปถามท่านผู้เฒ่าว่า"ท่านผู้เฒ่าแบบนี้แสดงว่าไข่สีทองนี่ มันยอมรับผู้เยาว์แล้วสินะ""เอ่อ...ใช่แล้ว ข้าไม่นึกเลยนะว่า มันจะยอมรับเจ้าด้วย ที่ผ่านมามันไม่เคยแสดงปฎิกิริยาแม้แต่น้อย ไม่ว่าใครจะสัมผัสก็ตาม""แล้วผู้เยาว์ต้องทำยังไงต่อล่ะท่านผู้เฒ่า""เจ้าก็ต้องจ่ายเงินข้า และเอาไข่ใบนั้นไปไงล่ะ" "เอ่อ.. แค่นี้เองหรอ ผู้เยาว์นึกว่าต้องทำพันธะสัญญาด้วยการหยดเลือดใส่ตราบนไข่นี่ซะอีก""นั่นมันเป็นแรื่องที่เจ้าต้องทำอยู่แล้ว ข้าไม่จำเป็นต้องบอก" "แล้วราคาล่ะ เท่าไหร่ล่ะท่าผู้เฒ่า""อืม..ราคา1000เหรียญทอง ข้าลดให้เจ้าแล้ว ไม่ต้องต่อราคาอีก"ชิงหลงเมื่อได้ยินก็ยอมจ่ายทันที ตอนแรกชิงต้องการที่จะต่อราคา ถ้ามันแพงเกินไป แต่ก็ถูกพูดดักเอาไว้ซะก่อน "ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ท้าทายจนตัวเองต้องลำบากจนเอาชีวิตไปทิ้งหรอกนะ ""ขอบคุณ ขอรับ ท่านผู้เฒ่าที่เอ่ยเตือน"ชิงหลงหยิบไข่สัตว์อสูรสีทองขึ้นมาก่อนจะใช้มีดกรีดนิ้วตนเองแล้วหยดเลือดลงไปที่ตราสัญลักษณ์ดาวหกแฉก เลือดก็ถูกดูดเข้าไปตราสัญลักษณ์ดาวหกแฉกเดิดเป็นแสงขึ้น ก่อนจะหายไปพร้อมกับที่หลังมือของชิงหลงปรากฎตราสัญลักษณ์ดาวหกแฉกขึ้นหืม..ดูเหมือนที่หลังมือข้าจะเกิดตราสัญลักษณ์ดาวหกแฉกขึ้น แต่สัญลักษณ์ที่เปลือกไข่กลับหายไป หรือว่ามันจะสร้างตราสัญลักษณ์ขึ้นมาให้ข้าทำพันธะสัญญากับมันขึ้น คงต้องรอให้มันฝักออกมาเท่านั้นล่ะถึงจะรู้เมื่อทำพันธะสัญญาเสร็จก็นำไข่เข้าไปในแหวนมิติ พร้อมกับนำเงินออกมา1000เหรียญทองยื่นให้ท่านผู้เฒ่าไป แล้วกล่าวลาก่อนจะเดินออกจากร้านไปก่อนกลับไปที่โรงเตี๊ยมก็ได้แวะซื้อขวดสำหรับใส่เม็ดยา100ขวด เมื่อเดินกลับมาถึงห้องพัก ก็ทำการหลอมเม็ดยาอีกครั้ง ชิงหลงสร้างเวทย์หลอมขึ้นมา แล้วนำสมุนไพรที่ซื้อมาโยนเข้าไปในเวทย์หลอมยาที่สร้างขึ้นมา จากธาตุไฟและธาตุแสง เมื่อสมุนไพรเข้าสู่กระบวนการหลอมรวม ก็เริ่มสลายกลายเป็นของเหลวสีทอง แล้วแยกตัวออกจากกันกลายเป็นเม็ดยากลมสีทองมากมาย ชิงหลงสะบัดมือเบาๆ1ครั้ง ขวดมากมายก็ปรากฎออกมาวางที่พื้นจากนั้นก็บังคับให้เม็ดยาทั้งหลายออกมาลงไปในขวดที่วางไว้ จากนั้นก็ปิดฝ่าขวดทันทีจำนวนเม็ดยาสีทองที่ได้ครั้งนี้มี50ขวด ขวดละ10เม็ด เม็ดยามากขนาดนี้สามารถสร้างกองทัพได้เลยก็ว่าได้ "มีเวทย์หลอมเม็ดยามันก็สะดวกสบายแบบนี้ล่ะ" ชิงหลงยิ้มอย่างพอใจพักซักหน่อยดีกว่า พรุ่งนี้ต้องออกเดินทางแต่เช้า ชิงหลงเดินไปที่เตียงนุ่มๆก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วไม่นานก็หลับไป ที่ข้างในแหวนมิติมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นมีรอยร้าวปรากฎขึ้นมา คาดว่าในไม่ช้ามันก็จะฟักแล้ว จะเป็นตัวอะไรออกมาชิงหลงก็ไม่รู้ พ่อค้าที่มาทำการค้าขายแลกเปลี่ยนก็แยกย้ายกันพักผ่อนเหมือนกัน ที่ด้านนอกเมืองจวินห่างออกไป 20ลี้ ก็มีกลุ่มคนขนาดใหญ่กำลังมุ่งหน้าเดินทางมายังเมืองจวิน มีไม่ต่ำกว่า100คน กำลังขี่ม้า และสัตว์อสูรมุ่งหน้ามาอย่างรวดเร็ว เหล่าพ่อค้าและผู้คนที่อยู่เมืองจวินไม่รู้เลยว่ากำลังจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น ก็ยังหลับกันอย่างสบายใจ เพราะตั้งแต่เมืองจวินกลายเป็นเมืองแห่งการค้าก็ไม่ค่อยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ทำให้ผู้คนไม่กังวลใจว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้นก่อนรุ่งสางขณะที่กำลังหลับพักผ่อน จู่ๆก็ได้ยินเสียงเหมือนกองทัพม้ากำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ ทำให้ผู้คนตื่นจากการพักผ่อนขึ้นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น"หืม...เสียงอะไรน่ะ พวกเจ้าตื่นกันได้แล้ว" "มีอะไรอย่างนั้นหรอ ถึงได้ปลุกข้าตั้งแต่ไก่โห่แบบนี้""นี่เจ้ายังจะมานอนอีก ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยรึไง""หืม...เสียง?"ตุบ! ตุบ! ตุบ ตุบ! ......."จริงๆด้วยเสียงเหมือนกองทัพอะไรซักอย่างกำลังวิ่งมา""หรือว่าจะเป็นกลุ่มโจร?""เจ้าก็พูดเป็นเล่นไป เมืองนี้ตั้งแต่กลายเป็นเมืองแห่งการค้าก็ไม่เคยเกิดเรื่องขึ้นซักครั้ง จะมีกลุ่มโจรมาได้ยังไงเล่า""เจ้าพูดมาก็ถูก หรือว่าจะมีใครบางคนนำความซวยมาด้วย""เฮ้อ...เจ้าก็พูดซะข้าขำไม่ออกเลยนะ ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าพูดป่านนี้คงล่มสลายไปนานแล้วเมืองจวินน่ะ"ตูม! ตูม! ตูม! เสียงตีกลองแจ้งเตือนเหตุก็ดังขึ้นทำให้ทุกคนตื่นจากการหลับไหลขึ้นมาอย่างงัวเงีย บางคนก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ยังคงนอนต่อ แต่บางคนก็ลุกขึ้นมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น"นี่ๆเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรอ" "ข้าก็ไม่รู้ แต่มีคนบอกว่ามีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งกำลังขี่ม้ามาทางนี้ ตอนนี้ใกล้จะถึงเมืองจวินแล้ว""หาา...นี่เรื่องจริงอย่างนั้นหรอ ข้าขออย่าให้เป็นกลุ่มโจรเลย ไม่อย่างนั้นเราตายกันหมดแน่""หุบปากของเจ้าไปเลย จะไปถามหามันทำไม ไม่พูดข้าก็ไม่ว่าเจ้าหรอก"เสียงพูดคุยเสียงดังทำให้ชิงหลงลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนจะบ่นออกมาเบาๆ"นี่คิดจะค้าขายกันตั้งแต่เช้ามืดเลยรึไง คนจะนอนก็ไม่ได้นอน เฮ้อ..."ขณะที่ชิงหลงกำลังจะล้มตัวนอนก็ได้ยินเสียงตีกลองดังขึ้นอีกครั้ง ตูม! ตูม! ตูม!"อะไรกันอีกล่ะเนี้ย ตีอยู่นั้นล่ะ ข้าจะนอน......."ชิงหลงยังบ่นไม่จบก็มีเสียงร้องตะโกนขึ้นขัดจังหวะทำให้หยุดบ่นไป"พวกเจ้าทุกคนจงฟัง ข้าหัวหน้ากองโจรหมอกพิษจะทำการปล้นเมืองจวินนี้ ถ้าไม่อยากตายก็ให้นำเงินออกมาให้พวกข้าซะดีๆไม่งั้น...."ชิงหลงฟังอยู่เพียงไม่กี่ประโยคก็รู้ว่ามันมาปล้นนี่เอง จึงได้ใช้เวทย์ ลูกไฟวิญญาณขนาดเท่าลูกบอลลอยข้ามกำแพงเมืองจวินออกไปตกลงที่หน้ากลุ่มโจรหมอกพิษ แล้วเกิดระเบิดขึ้น ฟิ้วว!! ตู้ม!! แรงระเบิดมหาศาลพัดกองโจรที่กำลังข่มขู่เหล่าพ่อค้าในเมืองปลิวกระเด็นลอยไปไกลเกือบ50เมตร เกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ขึ้น สร้างความหวาดกลัวให้กับกองโจรหมอกพิษอย่างมหาศาลแทบสิ้นใจไปในทันที แค่กๆ แค่กๆ แค่กๆ เมื่อฝุ่นจางหายไปก็มีหลุมขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้า หัวหน้าโจรหมอกพิษร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ"เหวอ!! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน ""ท่านหัวหน้าไหนท่านบอกว่าเมืองนี้ไม่มีทหารและคนค่อยดูแลไง แต่เมื่อกี้นั่นเป็นการโจมตีไม่ใช่รึหัวหน้า""ข้ารู้แล้ว เจ้าไม่ต้องย้ำ แต่ข้อมูลที่ข้าได้รับมา มันไม่มีทหารและคนดูแลจริงๆนะ หรือว่าข้าจะถูกหลอกกัน""เอ่อ...ท่านหัวหน้าเราถอยกันดีกว่านะ ถ้าไอ้ลูกกลมๆนั่นหล่นใส่พวกเราตรงๆละก็ ซี้แหงแก๋เลยนะท่านหัวหน้า""เจ้าไม่ต้องบอกข้าก็ได้ ข้าดูสถานะการณ์ออก บัดซบใครบอกว่าเมืองจวินไม่มีคนดูแลว่ะ เกือบตายแล้วไหมล่ะ ซวยจริงๆ""พวกเรากลับ!!"ชิงหลงที่ยืนบนหลังคาโรงเตี๊ยมหน้าตาหงุดหงิดคิดในใจ"ให้ตายสิ ข้าไปที่ไหนที่นั่นต้องมีเรื่องเกิดขึ้นทุกที เฮ้อ..." จากนั้นชิงหลงก็จ้องมองไปยังกองโจรหมอกพิษที่มาทำให้เวลาพักผ่อนอันมีค่าของเขาต้องหมดลงอย่างคาดโทษเอาไว้ "ถ้าหากข้าเจอพวกเจ้าอีกครั้งหน้าจะฆ่าไม่ให้เหลือเลยคอยดู" พูดเสร็จก็กลับเข้าไปนอนที่ห้องของตนอีกครั้ง เหล่ากองโจรเดินทางกลับไปยังยังค่ายตนเอง จู่ๆก็รู้สึกเสียวสันหลังจนตัวสั้นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ"อึ๋ยย!! ความรู้สึกนี่มันอะไรกัน หรือว่า ข้าจะโดนคำสาป?""ท่านหัวหน้าท่านรู้สึกเหมือนพวกข้ารึเปล่า จู่ๆก็เสียวสันหลังตัวสั่นสะท้านขึ้นมา""หืม..พวกเจ้าก็ด้วยรึ นึกว่าข้ารู้สึกคนเดียวซะอีก"พ่อค้าเร่ ร้านค้าผู้คนต่างไม่เข้าใจว่าเดิดอะไรขึ้น จู่ๆก็มีลูกไฟพุ่งข้ามกำแพงไปตกลงที่ด้านหน้าของเหล่ากองโจรหมอกพิษและเกิดระเบิดขึ้น ทำให้พวกกองโจรหมอกพิษปลิวกระเด็นไปไกล จากนั้นก็เห็น เหล่ากองโจรหมอกพิษถอยทัพกลับทันที"เอ่อ...จบแล้วอย่างนั้นรึ นี่ข้ากำลังฝันไปอยู่สินะว่ากำลังถูกปล้นเนี้ย""อืม...สงสัยข้าจะกินมากไปจนเกิดอาการหลอนขึ้น ว่าแต่ใครกันที่ปล่อยลูกไฟไปโจมตีกองโจรหมอกพิษกัน""ใช่ ถ้าเจ้าไม่พูดข้าก็ลืมไปแล้วนะเนี้ย รู้สึกว่าจะมาจากทางโรงเตี๊ยมนะ""คงเป็นผู้อาวุโสที่มาพักก็ได้ที่ช่วยขับไล่โจรหมอกพิษพวกนั้นไป พวกมันคงเข็ดไปอีกนาน"ตอนเช้ามาเยือน ที่หน้าประตูเมืองมีหลุมขนาดใหญ่ปรากฎขึ้นทำให้การสัญจรไปมายากลำบากเล็กน้อยเพราะต้องเดินอ้อมหลุมที่หน้าประตูเมือง แต่มันก็ยังดีกว่าถูกปล้นโดยกองโจรหมอกพิษเป็นไหนๆและได้ขอให้เจ้าเมืองจวิน เฮยเอี้ยซือ ทำเรื่องส่งไปยังเมืองหลวงให้ส่งทหารมาคุ้มกันความปลอดภัยที่เมืองจวินแห่งนี้ เพราะถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกมันคงไม่โชคดีเสมอไป นับว่าเป็นการป้องกันที่ถูกต้องส่วนชิงหลงเดินทางออกจากเมืองจวินมาตั้งแต่เช้าเพื่อเดินทางไปยังสำนักเพลิงตะวัน เขาอาจจะได้รู้เกี่ยวกับผลึกคริสตัลก็ได้ แต่ถ้าไม่มีอะไรเกี่ยวกับผลึกคริสตัลนี้ ชิงหลงจะออกเดินทางตามหามันด้วยตนเอง ถึงจะลำบากไปบ้างแต่เพื่อความแข็งแกร่งแล้วนับว่าคุ้มค่าที่จะตามหา
สำนักเพลิงตะวันอีก 3 วัน จะมีการรับสมัครศิษย์ใหม่ขึ้นเข้าสำนักทำให้เหล่าบุตรหลานรุ่นเยาว์ของเหล่าตระกูลทั้งหลายต่างเดินทางมายังสำนักเพลิงตะวันเพื่อเตรียมตัวสมัครเข้ารับการทดสอบ แต่ทุกปีจะมีบุตรหลานมาสมัครเข้ากันไม่มากทำให้สำนักเพลิงตะวันมีศิษย์ใหม่ไม่เกิน1000คน ใน1000คนนี้ไม่ผ่านเกินครึ่ง นับว่าน่าอนาจใจโดยแท้และปีนี้ก็อาจจะลดน้อยลงอีกก็ได้ ทำให้เจ้าสำนักกลุ้มใจอยู่เหมือนกัน ถ้ายังมีคนมาสมัครน้อยโอกาสที่จะได้ศิษย์ที่เก่งมีพรสวรรค์ก็จะลดน้อยลงไปด้วย แล้วแบบนี้จะมีศิษย์ส่งไปร่วมงานประลองระหว่างสำนักได้ยังไงกันเล่า"เฮ้อ...ข้าจะทำยังไงดี เห็นทีปีนี้คงได้กลายเป็นตัวตลกให้สำนักอื่นเยาะเย้ยอีกแน่นอน"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 34 ตู้ม!!เดียวจบ

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 34 ตู้ม!!เดียวจบ

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้