++ มหาเทพสมบัติอนันต์ NC25+ ++

เช้าวันรุ่งขึ้น

เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจของชาวบ้านชาวเมืองดังเข้ามาผ่านบานหน้าต่างให้ได้ยินได้ฟังแสงอันอบอุ่นของดวงตะวันสาดส่อง ลอดผ่านผ้าแพรสีสวยที่ปลิวไสว สะท้อนให้เห็นเรือนร่างทรงเสน่ห์ที่กำลังขดกายอยู่บนที่นอน

“อื้อ?เช้าแล้ว?” ฟางเหนียงลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงียดวงเนตรงามหนักอึ้งจนยากที่จะยกถ่างขึ้น เพียงคนงามขยับบิดร่างกายเล็กน้อยเนื้อตัวก็พลันสั่นเทิ้มด้วยความเจ็บปวดระทม

“อู๊ยยยส์...เจ็บ...”

“เมื่อคืนเสี่ยวชิงรุนแรงกับข้านักเห็นที... วันนี้ข้าคงต้องหยุดพักสักวันสองวันแล้ว”นางมุ่นคิ้วเรียวแน่นและบ่นอุบแต่ดวงหน้านั้นกลับแต่งแต้มไปด้วยความอิ่มเอม ผิวพรรณขาวชมพูระเรื่ออย่างมีน้ำมีนวล

นัยน์เนตรหันไปมองยังร่างกำยำที่นอนอยู่บนเตียงข้างๆนางเห็นดวงหน้าหล่อเหลาคมคายที่ดุจหยกสลักเทพสร้างเซียนรังสรรค์ของเขาดวงตา คิ้ว จมูก ริมฝีปาก...องคาพยพและโครงหน้าที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างวิจิตรงดงาม

ยามหลับใหลนั้นปานประหนึ่งภาพฝันของเทพบุตรช่างหล่อเหลาและมีเสน่ห์ยิ่ง!...

พอเห็นเขา ภาพทรงจำของค่ำคืนอันเร่าร้อนก็หวนกลับมาทำดวงใจของนางเต้นแรงระรัวอย่างเคอะเขินและเอียงอายมิได้

เพราะมันช่างยอดเยี่ยมและวิเศษเหลือเกิน!

ความสุขสมที่เขามอบแก่นางเมื่อคืนนั้นช่างเสียวสยิวและซาบซ่านจนนางมิอาจลืมเลือน!?ความยินดีเปรมปรีดิ์ที่ลึกล้ำ ประดุจความฝันที่หอมหวาน...ยากยิ่งที่จะไถ่ถอนตัวถอนกาย มิให้ยิ่งหลงรักลุ่มหลงในตัวของเขา!

และเขา... ก็คือหลานชายของนาง!

“หึหึท่านป้า? หน้าของข้าหล่อนักหรือ? ท่านจึงเอาแต่จ้องมองเสียขนาดนั้น?” อี้ชิงที่แกล้งหลับได้ลืมตาขึ้นเขาหัวเราะในลำคอและม้วนรอยยิ้มซุกซน หันไปสบประสานสายตากับป้าสะใภ้คนงามของเขา

“เจ้าตื่นแล้วงั้นหรือ?” ฟางเหนียงสะดุ้งตกใจแก้มยิ่งแดงก่ำเมื่อโดนจับได้ว่าแอบมองสำรวจดูใบหน้า

“ข้าตื่นตั้งนานแล้วล่ะขอรับเพียงไม่อยากทำให้ท่านตื่นเท่านั้น” ชายหนุ่มตอบกลับชันกายขึ้นมาและโอบกอดร่างงามทรงเสน่ห์ของอีกฝ่ายเขาจูบที่หน้าผากและพวงแก้มนวลของนางอย่างนุ่มนวลทะนุถนอม

“เจ้า...ยังอยากอยู่งั้นรึ? ข้าเหนื่อยแล้วนะ...♥” นางเร่งกล่าวปรามเสียงอ่อยเมื่อเห็นท่อนทวนเอ็นCวยที่ยาวใหญ่ตั้งโด่ร่างกายเหน็ดเหนื่อยและอ่อนเรียวอ่อนแรงจากการที่เพิ่งผ่านศึกสวาทเย็ดดุเดือดมาย่อมไม่สามารถทนไหว

“ข้าทราบขอรับข้าจะไม่รังแกท่านแล้วกันนะ”

“ฮึ! เด็กเลว...♥”

อี้ชิงและฟางเหนียงเอนกายแนบเคียงพลางหยอกล้อกัน

พวกเขาบดจูบกันอย่างอ่อนโยนและแลกลิ้นไปมาเบาๆสัมผัสความหวานชื่นยามเช้าของไออุ่นจากบุรุษหนุ่มและสตรีความรู้สึกรัญจวนแผ่ซ่านในทรวง หลอมละลายความเปลี่ยวเหงาทำให้สองป้าหลานยิ่งใกล้ชิดสนิทสนมและใคร่รักเสน่หา

คลอเคลียกันจนพอใจเสร็จแล้ว

อี้ชิงก็ช่วยประคับประคองตัวของนางไปยังโต๊ะทำงานตามที่ร้องขอ

“ท่านป้า?ท่านจะกินยางั้นหรือขอรับ?” ชายหนุ่มเห็นว่าป้าสะใภ้กำลังหยิบซองยาสีแดงออกมาจากลิ้นชักใต้โต๊ะคนก็เร่งเข้าปรามทันที เพราะเขารู้ว่ายาตัวนี้คือยาอะไรและส่งผลเสียกับสุขภาพยังไง

มันคือยาป้องกันการตั้งครรภ์

ถึงแม้ว่าผู้ฝึกตนนั้นจะมีทายาทยากก็ตามแต่ก็ยังมีโอกาสที่จะตั้งท้องและให้กำเนิดบุตรได้เช่นกันดังนั้นผู้หญิงที่มีตบะพลังอ่อนด้อยส่วนใหญ่หลังจากผ่านกิจกรรมสวาทก็มักจะทานยาชนิดนี้ป้องกันเอาไว้เสมอ

ยิ่งโดยเฉพาะกับป้าสะใภ้ที่เป็นหญิงหม้ายสามีตายด้วยแล้วหากนางเกิดท้องขึ้นมา สายตาของคนภายนอกที่มองมายังนางย่อมมีแต่ร้ายแต่เสียซึ่งไม่ส่งผลดีต่อตัวนางในอนาคต และอาจตกกลายเป็นขี้ปากของผู้คนได้

“ทำไมรึ?เสี่ยวชิง?” นางงุนงง

เพราะปกตินางก็มักจะใช้ยาเสมอแต่คราวนี้เขากลับห้ามนาง?

คนเงียบไปสักพักคิดไตร่ตรองว่าควรจะพูดกล่าวกับนางอย่างไร ใช้เวลาตัดสินใจและลังเลครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังว่า“...ท่านไม่จำเป็นต้องใช้ยานี้อีกแล้วล่ะขอรับ”

“ข้ามียาดีให้ท่านลองกินดูสิ” เขาลูบแหวนมิติบนนิ้วหยิบเอาขวดหยกที่บรรจุเม็ดยาชิงหยุนออกมา

“อะไรกัน!? อุปกรณ์มิติ? แหวนมิติงั้นรึ!?”

เห็นหลานชายหยิบของออกมาจากความว่างเปล่าดวงตาทั้งสองของฟางเหนียงก็พลันเบิกกว้างอย่างตื่นตะลึงยิ่งเนื่องจากแหวนมิตินั้นถือเป็นของวิเศษที่หายากมากๆมีเฉพาะบุคคลระดับสูงในขุมพลังผู้ฝึกตนเท่านั้นที่สามารถครอบครองได้!

แต่นี่...

กลับมาอยู่บนนิ้วของเขา!?

“ป้าเหนียงกินก่อนเถอะขอรับ ประเดี๋ยวข้าจะเล่าและอธิบายทุกอย่างให้ท่านฟัง”

“ดะ... ได้...”

เมื่อเม็ดยาสีเขียวถูกกลืนลงคอพลังงานอันอบอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วเรือนกายของป้าสะใภ้คนงามทันที ร่างกายที่เจ็บช้ำได้รับการเยียวยาและฟื้นคืนกำลังอาการปวดเมื่อยตามเนื้อตัวเริ่มทุเลาลงอย่างรวดเร็ว!?

“ยาวิเศษน่าอัศจรรย์!? นี่มันโอสถรักษาอันใดกันแน่?” ฟางเหนียงอุทานอย่างไม่อยากเชื่อนางตรวจสอบสภาพร่างกายของตัวเองที่ฟื้นฟูกลับมาเกินกว่าครึ่ง กำลังที่อ่อนเปลี้ยกลับมามีพลังรอยแดงรอยช้ำบนผิวจางหาย

นี่มันยารักษาล้ำเลิศอะไรกันแน่!?

ทั้งชีวิตกว่า 40ปีของนางมิเคยสัมผัสกับความรู้สึกราวกับเกิดใหม่เช่นนี้มาก่อนเลยแม้สักครั้งเดียว!? และที่น่ากลัวมากไปกว่านั้น...นางรู้สึกเหมือนคอขวดที่ติดค้างอยู่เป็นสิบๆปีในตัวของนางกำลังคลายออกอย่างช้าๆ!?

‘ยาชิงหยุนออกฤทธิ์เร็วขึ้นมากสมแล้วกับที่เป็นยาจากไป๋หลง...’ ชายหนุ่มกวาดสายตามองอย่างพึงพอใจ

เดิมทีโอสถนี้อยู่ระดับมนุษย์ขั้นต่ำแต่เมื่อไม่นานมานี้ ไป๋หลงข้ารับใช้ผู้ชาญฉลาดได้ปรับปรุงและพัฒนาประสิทธิภาพของมันให้เหนือล้ำมากกว่าเดิมและได้มอบมันไว้แก่ชายหนุ่มราวกับรู้ว่ายานี้เป็นสิ่งจำเป็นและมีประโยชน์กับนายของตน

ยาชิงหยุน ระดับมนุษย์ขั้นสูง!

สรรพคุณของมันรุนแรงมากคาดว่าคงอีกไม่นานร่างกายของป้าสะใภ้ก็คงกลับมาแข็งแรงและสมบูรณ์เหมือนดั่งเดิม

“ข้าจะอธิบายตั้งแต่ต้นนะขอรับ...”

“เมื่อประมาน...ข้านั้นได้รับโชควาสนาพลิกเปลี่ยนชะตามา...”

“ข้าบังเอิญพบเจอกับขอทานชราคนหนึ่งข้าได้ช่วยเขาเอาไว้จากความหิวโหยแต่ก็มิคิดว่าเขานั้นจักเป็นผู้ทรงพลังลึกล้ำผู้หนึ่งที่ปลอมตัวมา... สุดท้าย...เขาก็ได้รับข้าไว้เป็นศิษย์ และได้มอบโอกาสครั้งสำคัญให้...”

“ข้ายังได้รับทรัพยากรบ่มเพาะจำนวนมากมายมหาศาลมีมรดกตกทอดเกินกว่าที่จะนับจากเขา...”

อี้ชิงอธิบายแบบเดิมที่เขาใช้เกลี้ยกล่อมและโกหกมารดาทั้งยังเสริมเติมแต่งเพิ่มไปอีกเล็กน้อยเพื่อให้ดูเข้ากับสถานการณ์ปัจจุบัน เขาได้เปิดเผยกลิ่นอายปราณวิญญาณระดับรวมวิญญาณที่แข็งแกร่งเกินกว่าตบะ กายเนื้อปราณโลหิตที่ดุจเหล็กไหลจิตวิญญาณที่เฉียบคมดุจดาบกระบี่

อีกทั้งยังลูบแหวนมิติ โยนภูเขาหินปราณวิญญาณนับล้านโชว์เผยให้นางดูชมอวดอ้างจนกระทั่งนางหลงเชื่อเสียสนิทใจ

“...”

“อ่า...ที่แท้... หลานรักของข้าก็กลายเป็นผู้ฝึกตนที่ล้ำเลิศเพียงนี้แล้ว? ดี...ดีเหลือเกิน!”

ใช้เวลาทบทวนข้อมูลน่าเหลือเชื่อและเกินจินตนาการจำนวนมากในศีรษะอยู่เนิ่นนาน

ฟางเหนียงก็ค่อยๆได้สติกลับมา

นางหลั่งรินน้ำตาและโถมกายเข้ากอดร่างสูง

ที่แท้หลานชายสุดที่รักของนางก็ได้เผชิญโชควาสนาจากฟ้าสวรรค์ได้กลายเป็นผู้ฝึกตนที่ภาคภูมิและมีเกียรติ!?เขามีความแข็งแกร่งที่สามารถปกป้องตัวเองและครอบครัวโดยที่นางไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงหรือกังวลอีกต่อไปแล้ว!

สวรรค์เมตตา!สวรรค์เมตตา!

อี้ชิงยิ้มบาง น้ำเสียงอ่อนโยนและเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกคาดหวัง

“ท่านป้าสะใภ้คนงามของข้าข้าอยากจะแบ่งปันโชควาสนานี้กับท่านด้วย ท่านแม่เองก็ได้รับแล้ว ข้าอยากจะมอบให้ท่านและเชิญชวนท่านกลับสู่ครอบครัวของเราท่านป้า... ข้าอยากให้ท่านกลับมานะ”

“ข้าไม่ขอให้ท่านละทิ้งกิจการโรงทอผ้าหรอกเพียงอยากให้ท่านได้บำเพ็ญเพียรและฝึกฝน ก้าวเดินไปบนเส้นทางผู้ฝึกตนอีกครั้ง”

“และ...”

“ข้าอยากให้ท่านให้กำเนิดลูกของเรา”

“ไม่เพียงเป็นพยานรักแต่เพื่อสืบทอดสายเลือดตระกูลอี้ต่อไป... ท่านไม่จำเป็นต้องห่วงพะวงเรื่องสายตาของใครหรือเกรงว่าชื่อเสียงจะด่างพร้อยเสียหายเพียงเรามีพลังอำนาจ ทุกๆคนย่อมต้องก้มศีรษะยอมโอนอ่อนต่อเรา”

“ข้าสัญญากับท่านว่าจะดูแลท่านและลูกๆของพวกเราให้ดีที่สุดสร้างครอบครัวใหญ่ที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความรักใคร่กลมเกลียว”

“ข้าปรารถนาให้ท่านอยู่ข้างกายบ่มเพาะ และเลี้ยงดูบุตรธิดา”

“เสี่ยวชิง...♥♥♥” รับฟังคำพูดของเขาน้ำเนตรก็ยิ่งเอ่อนอง หัวใจของนางพลันเต้นกระตุกสั่นไม่หยุดหย่อนประหนึ่งบังเกิดคลื่นวงน้ำในจิตวิญญาณ ทำให้นางคล้อยเคลิ้มไปกับคารมณ์และคำเว้าวอนขอร้องของเขา

นางนั้นเคยมีความฝันว่าอยากจะบ่มเพาะและกลายเป็นผู้ฝึกตนที่ทรงพลัง

แต่โชคร้าย เหมือนฟ้าสาปส่ง

ตบะดันนิ่งค้างอยู่แค่ระดับรวมปราณ ขั้น 5 มานานหลายสิบปีนางพยายามเสาะหาโอกาสวาสนามาหลายครั้ง ไล่ควานหายาโอสถมาหลายครา... ถึงขั้นยอมลดเกียรติศักดิ์ศรีของตนคุกเข่ากราบวอนขอร้องผู้อาวุโสให้ช่วยเหลือ

นานวันนานปีเข้า ความหวังเริ่มเหือดหายจนหมดสิ้น

นางยอมแพ้และกลับมาใช้ชีวิตเยี่ยงปุถุชนธรรมดา ไม่ขอข้องแวะกับเส้นทางฝึกตนอีกต่อไปตราบชั่วชีวิต...

แต่...

แต่ด้วยโอสถวิเศษลึกลับของอี้ชิงหลานของนาง... กลับทำให้ประตูที่คล้ายจะปิดตายไปแล้วของนางสะเทือนจนเกิดรอยร้าวมันมอบความหวังและหนทางแก่นาง บอกกล่าวกับนางว่าเส้นทางบ่มเพาะที่ยาวไกลนั้นยังเฝ้ารออยู่เสมอและมิได้หายไปไหน

“เสี่ยวชิง...หลานชิงของข้า...♥”

“ข้าไม่รู้ว่าจะขอบคุณเจ้ายังไงดีข้า... ข้าสามารถรับน้ำใจของเจ้าได้ไหม? ข้าควรรับไว้จริงๆหรือเปล่า? ข้า...ข้า...” น้ำเสียงของนางสั่นเครือและติดๆขัดๆความคิดของนางไม่มั่นคง มีความลังเลไม่แน่ใจและยากจะตัดสินใจขณะที่จ้องมองดวงหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม

“ได้สิขอรับก็พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันไม่ใช่หรือ? ท่านป้าเหนียง ป้าสะใภ้คนงามของข้า”อี้ชิงยิ้ม มอบความจริงใจและยืนยันกับนางอย่างหนักแน่น

เขาดึงร่างงามและยั่วยวนของนางเข้ามากอด

มือลูบหัวและเช็ดน้ำตา ริมฝีปากประทับจูบที่หน้าผากมนอย่างปลอบประโลมขวัญ

“อื้ม... ขอบใจนะ...♥” นางซุกใบหน้าเปื้อนน้ำตาไว้ที่แผงอกแกร่งหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขและซาบซึ้งสุดหัวใจนางรู้สึกว่าบุรุษผู้นี้คือชายที่นางสามารถพึ่งพาอาศัยสามารถไว้วางใจและเชื่อใจเขาได้

ร่างกำยำและสูงสง่าของเขาเปรียบดั่งภูเขาที่ค้ำจุนท้องฟ้า

เป็นสถานที่พักผ่อนและปลอดภัยสำหรับนางเป็นผู้ชายที่นางนึกเพ้อฝันแม้ยามหลับใหลนิทรา...

เขา... ที่แท้ก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลแต่เป็นคนใกล้ๆตัวของนางมาโดยตลอด...

หลานชาย... เสี่ยวชิง... ชู้รักผู้ผัวของนาง...♥