A SHORT STORY FROM THE CRAFT TABLE

       20.37 น.​ ณ​ อพาร์ตเมนต์​แห่งหนึ่ง​มีเงาใครบางคนกำลังเดินขึ้นบันได

      “ครับที่รักเค้าถึงห้องแล้ว”

      ชายหนุ่มรูปร่างสูงในเครื่องแบบสีครีมอ่อนหอบสะพายถุงผ้าพาดไหล่พะรุงพะรังเขาเอียงคอแนบหน้าตนเองกับไหล่จนเกร็งเพื่อหนีบสมาร์ทโฟนไว้ไม่ให้ตก

       ซึ่งนอกจากคำเอ่ยอันทุ้มเบานั้นแล้วรองเท้าหนังดำฝุ่นเขรอะที่เขาสวมทำให้ทุกย่างก้าวเดินบังเกิดเสียงกระทบพื้นก้องกังวานไปทั่วโถงทางเดิน​อันเงียบกริบ

       ‘กรึบ..กรึบบ..กรึบ..’

       เพียงไม่กี่ก้าวเขาก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องหมายเลข203 ขณะที่มัวแต่งุ่นง่านควานหากุญแจ เขาก็ดันลืมตัวเผลอทำสมาร์ทโฟนล้นกระแทกพื้น​

       “เชี่ย!!” เ๽้าตัวอุทาน​"ไอ้ชิบหาย.."

      ประโยคพลั้ง​ปากเพียงนิดเดียว​อาจบ่งบอกถึงตัวตนของคนๆนั้นได้ก็จริงแต่จงอย่ามองใครที่ด้านมุมเดียว​ชายหนุ่มคนนี้เขาเป็๞แค่มนุษย์​เงินเดือนรุ่นใหม่​​ซึ่งจากบ้านมาไกลและพึ่งริเริ่มทำงานจริงจัง​บางทีสิ่งแวดล้อมรอบๆตัวอีกทั้งความกดดันในที่ทำงาน​การจงใจพูดหยาบบ้างเมื่ออยู่ลำพัง​ก็ดูจะเป็๞ไอเดียที่ไม่เลวนัก​ถ้าข้างกายไม่มีใครอยู่นะ​

       เขารีบก้มตัวหยิบโทรศัพท์​มือถือขึ้นมา​เช็ดฝุ่น​โดยนำไปถูกับชายเสื้อใช้ต่างผ้าขี้ริ้ว​ก่อนจะแนบหูอีกที

      “ฮัลโหลที่รักได้ยินมั้ย..มะกี้เค้าเผลอโทรศัพษ์ตกน่ะ”

        ด้วยว่าไม่แน่ใจหรืออย่างไร​เขาจึงตรวจดูอีกครั้งว่าตอนเช็ดถูไม่ได้เผลอกดตัดสาย

       “เตงได้ยินเค้าชัดเปล่า..ละถ้าเตงได้ยินก็แปลว่าไม่พังตอบเค้าหน่อย”

       กุญแจห้องอันเล็กนิดเดียวกระเป๋าผ้าก็ไม่ได้ใหญ่โตเป็๲ถ้ำนางนอนกว่าจะค้นหาจนเจอ​ นึกว่าต้องเรียกทีมสำรวจต่างชาติที่ไหนได้​กล้องข้าวมื้อกลางวันนั้นนอนทับบังตาเขาไว้

       จากนั้นแท่งโลหะสลักอันเล็กเ๯้าปัญหาได้ถูกนำไปเสียบเข้ากับร่องที่คู่ควรของมันเขาค่อยๆบรรจงบิดลูดบิดประตูก้าวเปิดเข้าไปสู่ห้องมืดอบอ้าวอันมีกลิ่นอับคุ้นจมูกลอยฟุ้งเข้าตีหน้าพอสับสวิซไฟปุบปับก็เผยให้เห็นกองเสื้อผ้าวางมั่วซั่วไม่เป็๞ที่ทางทั้งพาดบนทีวีเอยแล็ปท็อปเอยตู้เย็นเอยกระทั่งหนักสุดและเยอะสุดคือบนเตียงนอนผ้าปูชมพูอมม่วง

      ความทรงจำในวัยเด็กที่เคยโดยดุด่าโดยพ่อผู้มีอาชีพเป็๲ครูผู้ที่เหมาะอย่างยิ่งจะนำมาเป็๲แบบอย่าง แกคอยสั่งสอนด้วยวิถีฉบับครูยุคก่อนคือลงไม้ลงมือถ้อยคําสอนมักแฝงประโยครุนแรงเฉิอดเฉือนใจ ไม่ว่าเช่นไรชายหนุ่มผ่านมาได้เพราะลืมเลือนทำตัวเองให้ไร้ตัวตนเข้าไว้ผนวกระแหวกระวังไม่ให้กิจกรรมที่กำลังประกอบเกิดเสียงดังจนเป็๲เหตุให้ดุด่าเช่นปิดประตูเสียงดัง

      ปัจจุบันชายหนุ่มดังคล้ายว่าถูกปลดโซ่ตรวนนักอุปนิสัยเขาเปลี่ยนไปมากมายหากแต่แม้เปลี่ยนแปรไปเท่าใด แต่ลึกๆแล้วภายในยังหลงเหลืออยู่

       ลูกบิดโลหะถูกหมุนค้างไว้อย่างนั้นจนสุดเพื่อไม่ให้เกิดเสียงกระทบแทกเกินควรเขาค่อยๆบรรจงผลักบานประตูจนสุดช้าๆแล้วจึงคืนลูกบิดกลับคืนแม้กระทั่งจะลงกลอนฝืดๆแทนจะที่ใช้แรงดึงมันให้ลงล็อกเขาเพียงแต่โยกมันซ้ำไปซ้ำมา

       ‘ตึ๊ก!!!’

       เสียงดังสั่น๼ะเ๿ื๵๲ไปทั่วทั้งชั้นขนาดทำเอาคนนั้งยองซึ่งกำลังถอดรองเท้าด้วยความเมื่อยล้าในห้องเขาเนี้ยยัง๻๠ใ๽สะดุ้งโย่งด้วยการกระทำของคนข้างห้องชายหนุ่มได้แต่ตัดพ้อในความคิด

       ‘มึงจะรีบไปไหนร้านเหล้าพึ่งตั้งโต๊ะไอสัส.. ปิดเบาๆก็ได้เกรงใจกูบ้าง..’

       ด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาทั้งวันถึงเวลาที่เขาจะได้พักผ่อนทำอะไรตามใจสักที

      “เออนี้เตง..ได้ฟังข่าวโควิดมั้ย..ต่างเทศระบาดหนักมากเลย..ได้ข่าวแว่วๆว่านายกจะเปิดรับคนไทยกับนักท่องเที่ยวกลับ..เตงระวังไว้นะถึงตอนนี้ในบ้านเรามันจะยังไม่มีข่าวก็เถอะ..ใช่ๆสนามบินอู่ตะเภาอยู่ใกล้ๆนี้เองไม่กี่สิบโล..เค้าก็หวั่นๆอยู่แต่ไม่ต้องห่วงนะ..จ้าๆ..งั้นเค้าไปอาบน้ำก่อนนะฝันดีค่ะที่รักจุ้บๆ..”

       สุดสายสนทนา​ไปแบบอารมณ์ดี​จะเรียกว่าปกติได้มั้ย​ รู้สึกว่าไม่ค่อยได้จบสวยอย่างนี้ทุกคืน

       ชายหนุ่มปลดเปลื้องชุดทำงาน​ ​เดินเข้าห้องน้ำตัวเปล่า​พร้อมกับผ้าขนหนูพาดบ่า​พลางร้องเพลงโปรดด้วย​อารมณ์สุนทรีย์​พลันบังเกิดเสียงกระแทกของบานประตูขึ้นอีกครั้ง​ คราวนี้คือห้องข้างบน..

       ‘ตึ๊งงง!..’

       สิ้นเสียงหยดน้ำจากฝักบัวไม่นานนัก​ ขณะ​ ที่เช็ดตัวอยู่ก็มีสายหนึ่งโทรเข้ามา​เขากะว่าค่อยไปรับทีหลังไม่นานนักสายนั้นจึงเงียบลง​ชายหนุ่มเดินออกมากำลังคุ้ยหากางเกงใส่​ แต่แล้วโทรศัพย์ก็ดังขึ้นอีก

       "เอ่า!" เขาอุทาน​"ไผโทรมาอีหยังกันนักกันหนาว่ะยามนี้"แล้วจึงเผลอบ่นออกมาเป็๲ภาษาถิ่นด้วยความหงุดหงิด​

      แต่เมื่อหยิบมือถือที่วางชาร์ตบนกองหนังสือ​ 'HOW​ TO​’ปรากฏ​เป็๞ชื่อเ๯้านายเก่าที่เขาเคยทำงานด้วย​จึงลังเลอยู่นานกว่าจะรวบรวมความกล้าปัดนิ้วรับสาย

       "ฮัลโหล..ว่าไงครับพี่..พี่มีอะไรมั้ยครับ..เปล่าๆไม่ใช่อย่างนั้นพี่โห้ว..ก็สบายดีครับแล้วพี่หล่ะ..๰่๥๹นี้ยุ่งมากเลยงานเร่งสุดๆ..อะไรนะพี่..เดี๋ยวๆ"

       ‘ตึงๆๆ…ตึงๆๆๆ...ตึงๆ..ตึง!!’

      นี้ไม่ใช่เสียงประตูกระแทก​ไม่มีใครเปิดปิดประตูรั่วๆขนาดนั้นนั้นคือจังหวะการเดินต่างหาก​ ประโยคที่เขาพูดเริ่มเคร่งเครียดขึ้น​

     "ผมพึ่งบอกไปมะกี้นี้เองนา..จะให้ทำแบบนั้นได้ไงเดี๋ยวเขาก็ว่าผมสิ..เอาเวลางานไปทำงานนอกให้พี่..โห้วแบบเขาเป็๞ภาษาอังกฤษ​ของพี่ภาษาไทยเดินผ่านยังรู้เ๹ื่๪๫..ไม่ได้หรอกพี่หาคนใหม่ทำเถอะนะ..พี่เอาเบอร์รุ่นน้องผมไปมั้ย..มันไม่ใช่เ๹ื่๪๫เงิน..ผมไม่ว่างจริงๆกลับมาก็ดึกแล้วเนี้ย.."

      บทสนทนา​อันยืดยาวยิ่งทวีความเข้มข้นไปเรื่อยๆ​สุดท้ายเเล้วด้วยความใจอ่อนชายหนุ่มจึงตัดสินใจรับงานนั้น​เพราะเขารู้สึกผิดที่ทิ้งงานเก่าลาออกกลางคันทั้งๆรู้ว่า​ยังไม่มีใครมาแทนตำแหน่งเขา ในคืนนั้นชายหนุ่มเปิดแล็ปท็อปไม่ใช่เพื่อดู​‘YouTube​’ อย่างที่ตั้งใจไว้เลย​

       เวลาล่วงเลยผ่านไป​ สามทุ่ม​ สี่ทุ่ม​ห้าทุ่ม​ เที่ยงคืน ตอนนี้งานที่รับปากยังทำไม่ถึงครึ่ง​ ยิ่งมองดูนาฬิกายิ่งย้ำเตื่อนว่าควรนอนได้แล้ว​ไม่งั้นพรุ่งนี้จะไม่มีแรงทำงานเอานะ​คิดได้แบบนั้นแล้วชายหนุ่มจึงเซฟงานเเล้วเข้านอน

       ค่ำคืนผ่านไปแอพพลิเคชั่นนาฬิกาปลุกดังเตื่อนรอบที่​3​ ใช่รุ่งเช้าอันสดใสของมนุษย​เงินเดือนทุกอย่างวนลูป การนินทา​ลับหลัง​เล่เหลี่ยม​ งวงซึมทั้งวัน​ โดนนายบ่น​ และ​ อิจฉา..อย่าไปสนใจมันเลยความน่าเบื่อนั้นสแกนนิ้วหลัง​ OT ​ซะแล้วกดปุ่ม​ SKIP นี้

       ชายหนุ่มหลับบนรถด้วยความอ่อนเพลียแอร์เย็นฉ่ำกับเบอะผ้านุ่มๆ​มันไม่นุ่มขนาดนั้นหรอก​ ​แต่เขานั้งเก้าอี้ออฟฟิศมาทั้งวันนะมันต่างกัน

       "ถึงแล้วครับ" คนขับรถเขย่าตัวชายหนุ่มเบาๆ

       "อ่อ..อ่อ..ขอบคุณครับพี่"

       "งานหนักละสิ๰่๥๹นี้"

       "อ่อป่าวครับคือผมนอนดึกนะ"ชายหนุ่มก้าวเท้าลงรถ

      "พรุ่งนี้สายหน่อยนะเพราะพี่จะไปส่งเจ้เขาที่ร้านข้าวก่อน​เล็กก็นั้งรอแถวนี้แหละนะนานหน่อย"

       "อ่อไม่เป็๞ไรครับพี่วิ​สายหน่อยก็ดีครับ​ ฮ่าๆ" เล็กหัวเราะแห้งๆ​ "ขอบคุณนะครับ"

      เขาผลักประตูรถซ้ำสองครั้งเพราะครั้งแรกนั้นเบาเกินไป​แล้วรถกระบะคันขาวที่มีโลโก้บริษัทก็เคลื่อนที่ฝากไว้เพียงฝุ่นทรายคลุกกรุ่นปล่อยให้ชายหนุ่ม​ครุ่นคิด​บนถนนคอนกรีตซึ่งอยู่ใน๰่๥๹ก่อสร้าง​

      " เฮ้อ..คงได้ใช้เล่นน้ำสงกรานต์นู้นแหละ"เขาก้มหน้าบ่นพึมพำให้สิ่งที่จับจ้องอยู่​ทว่าวูบความคิดภายในหัวนั้นมีเพียงแต่ใจความสั่นๆว่า

       'จะทันส่งมั้ยวะ'​

       เขาเดินขึ้นห้องไป​ก้าวแต่ละก้าวขั่นบันไดแต่ละขั่น​ ตลอดทางจนเข้าห้อง​ จังหวะชีวิตเร่งรีบกว่าเมื่อวานนัก​ทว่าชายหนุ่มยังคงค่อยๆปิดบานประตูอย่างเบามือเช่นเคย

       ‘ตึกๆๆ…’

       เสียงห้องข้างบนทำอะไรบางอย่าง

       "ส้นเท้ามันไม่อักเสพบ้างอ่อวะเดินลงส้นแรงขนาดนั้น"เล็กพร่ำบ่นพลางถอดรองเท้า

       เกิดแรง๱ะเ๡ื๪๞เล็กน้อย​บางอย่างสั่นไหวภายในกระเป๋ากางเกง​ มันคือโทรศัพท์​มือถือ​ที่เขาตั้งค่าโหมดสั่นเอาไว้​เขาไม่อยากได้ยินว่าใครโทรมาแต่ก็ไม่กล้าใจแข็งตัดสาย

       "ฮัลโหล.. "เล็กหยิบมันขึ้นมาแนบหู​"ครับพี่ใกล้แล้วๆใกล้เสร็จแล้ว… ก็ผมพึ่งเลิกงานนี้กำลังจะอาบน้ำครับๆเดะโทรกลับไป..ครับ"

       อีกหนึ่งสายโทรไลน์มาจะไม่รับเหรอ​ไม่ได้หรอกสำหรับคนนี้​

      "ฮั๊ลโหล้ว..ว่างายที่ร้าก..เค้าพึ่งถึงห้อง.. กำลังจะไปอาบน้ำ..ที่รักค่ะนอนง่ายมั้ยวันนี้..ป๊าว..ไม่ได้ไล่..ก็เขารับปากเ๽้านายเก่าไว้..เค้าพยายามปฏิเสธ​เต็มทีแล้วนา..เฮ้อ..ครั้งสุดท้ายจะไม่รับอีกเลย..ไม่ชายเค้าก็ใจอ่อนกะเตงนะแหละไม่ไปทั่วซะหน่อย..ไม่งอลน๊าา..เดี๋ยวพรุ่งนี้เค้าโทรไปง้อใหม่คุยจนหลับคาสายเลยเอามั้ย..รีบไปอาบน้ำมาทำงานต่อก่อนนะ..ฝันดีน๊ะค๊ะที่รักๆนะจ่ะจุ้บๆ.."

       วันนี้ไม่เหมือนเมื่อวานขณะกำลังชำระล้างร่างกายอยู่​ไม่มีบทเพลงไหนถูกขับร้องแม้กระทั่งเสียงหึมหัม​ในลำคอ​ก็ถูกเปลี่ยนเป็๞เสียงเ๯้านายเก่ายืนเ๯้ากี้เ๯้าการ​หน้าห้องน้ำ​คล้ายดวงจิตเ๯้าตัวโผล่มาบังการเอง

       ‘ตึ๊ดดด…. ตึ้ดๆตื๊ดดด…’

       เช็ดตัวยังไม่แห้งดีก็โทรมาละ​

       "ห่วย!..เจ๊านั้งเฝ้าโทรติพ่อใหญ่เข้าบ่กินขี้บ่เงี่ยวน้ำบ่อาบเต๊..” เขาใช้ภาษาถนัดระบาย​ก่อนปัดหน้าจอรับสาย​ "ฮัลโหลพี่!..เปล่าเสียงดังผมเช็ดตัวอยู่..จะให้ไปอาบน้ำที่ไหนเสี่ยงโควิด..ต่อให้ไม่มีก็ติดงานพี่อยู่เนี้ย..ครับๆทันๆเดะส่งให้ตรวจนะรอๆพี่รอ..ครับๆ"

       มวยจังหวะจอแจโดนกรรมการชื่อรําคาญแยกคู่​แล็ปท็อปพังๆเปิดใช้งาน​ งานๆๆแล้วก็งาน

      "ต้องรีบๆๆๆ..รีบๆๆๆ..เสร็จๆๆๆ..ปวดตาก็..ปวดๆๆๆ"

       เขานั้งหลังขดหลังแข็งทำสิ่งที่รับปาก​กระดูกสันหลังเหมือนถูกตะปูตอกเรียงเป็๞แนว๻ั้๫แ๻่คอจรดก้นกบ เวลาล่วงเลยไป สองทุ่มครึ่ง​สามทุ่ม​ สามทุ่มครึ่ง​ สี่ทุ่ม​ สายเข้าอีกครั้ง

      "ครับพี่ใกล้แล้วๆ..ได้ๆพรุ่งนี้เช้าทันครับ..พี่นอนเถอะครับๆหวัดดีพี่"

      สมมุติถ้าหากเปลือกตามีปากมันคงพูดแล้วว่า​ ‘เห้ยนี้! ตูเหนื่อยแหกลูกกะตาให้มึงมาทั้งวันละนะขอกูหย่อนตัวลงบ้างเถอะ​!ตูฝืนเพื่อมึงมา๻ั้๫แ๻่สมัยเรียนแล้วนะยังต้องมาฝืนอีก​’ อะไรประมาณนั้น

      เล็กกลัวความเงียบจะทำให้เขาเผลอหลับคาโต๊ะทั้งที่งานยังไม่เสร็จ​

       ‘ตึงๆ.. ตึงๆๆ..’

       ใช่มันไม่เงียบสักหน่อย​ คิดไปเองแค่๻้๵๹๠า๱อยากให้มันเงียบ​เพียงหวังเขาทนเก็บอาการหงุดหงิด​ เพื่อจะแก้ปัญหาชายหนุ่มยัดหูฟังราคาถูก​แล้วเปิดคลิปยูทูปช่องรายการผีที่ฟังค้างไว้เมื่อเย็น​ เร่งเสียงจนกลบเครื่องแอร์​กระนั้นมันยังแว่วดังอยู่ในกระมล​ ยังรู้สึกถึงมันได้

       ‘ตึง.. ตึง… ตึง…’

       เที่ยงคืน..

       เที่ยงคืนครึ่ง..

       ตีหนึ่ง..

       "ส่งๆๆๆๆ..เฮ้อ.."ชายหนุ่มถอนหายใจพลางใช้มือลูบใบหน้าอันมันเยิ้ม​ เขาเหลือบมองดูตัวเลขบ่งบอกเวลา​"ตี ​3​ กว่าแล้วเหรอวะเนี้ย​ แม่งฉิบหายตายๆๆ" เขาร้อนรนส่งเมลล์

       ทุกอย่างดูจะเรียบร้อย​เล็กเปิดประตูบานเลื่อนออกไปยืนมือเท้าคางคำ้กับราวระเบียง​สายตาพร่ามัวเม้อมองรถแต่ละคันที่จอดเรียง​ ณ​ ลานจอดของอพาร์ตเมนต์

      เขาตะขิดตะขวง​ใจกับศาลพระพรหม​เบื้องหน้าหอ​จำได้ว่ามีประโยคหนึ่งซึ่งจับใจความประมาณ​ สถานที่พักอาศัยไม่ควรตั้งศาลพระพรหม​รายการดังกล่าวบอกเหตุผลไว้มากกว่านี้​

       "เสียงหยังวะ?" เล็กเงยหน้ามอง

     -Read the next Episode-