นางโฮเฮาจึงว่าเตียวเหยียงอย่าเป็ทุกข์เราจะช่วย จึงสั่งให้ไปเชิญโฮจิ๋นเข้ามาแล้วว่าเตียวเหยียงกับขันทีเก้าคนหาความผิดมิได้เป็ไฉนพี่จะให้อ้วนเสี้ยวฆ่าเสียแลเกนหวนซึ่งคิดมิชอบก็ตายแล้วอันขันทีสิบคนนี้พี่อย่าทำวุ่นวายเลยโฮจิ๋นก็รับคำนางโฮเฮาแล้วก็ออกมาว่าแก่อ้วนเสี้ยวแลขุนนางทั้งปวงว่าเกนหวนซึ่งคิดร้ายต่อหองจูเปียนกับเรานั้นก็ตายแล้วแลขันทีสิบคนนั้นจะได้คบคิดกับเกนหวนนั้นหามิได้ เราจะฆ่าเสียนั้นไม่ควรอ้วนเสี้ยวจึงตอบว่า ธรรมดาจะทำการสิ่งใด การนั้นมิสำเร็จ ก็หาสิ้นวิตกไม่เกนหวนกับขันทีสิบคนเป็พวกเดียวกันเกนหวนคิดการครั้งนี้ใหญ่หลวงนักหากท่านรู้ตัวจึงรอดชีวิตอยู่ ซึ่งฆ่าเกนหวนเสียนั้นเหมือนหนึ่งฟันต้นหญ้าจะให้ตายขันทีสิบคนเปรียบเหมือนหนึ่งรากหญ้าตายแต่ต้นนั้นเห็นไม่สิ้นเชิงรากก็จะงอกแทนขึ้นมาภายหน้าไปเห็นอันตรายจะมีแก่ท่านเป็มั่นคง โฮจิ๋นจึงตอบว่าความข้อนี้ท่านอย่าวิตกเลยไว้เป็ธุระเราแล้วต่างคนก็ออกไปบ้านครั้นเวลารุ่งขึ้นเช้านางโฮเฮาจึงให้หาโฮจิ๋นเข้ามาปรึกษาราชการแล้วตั้งให้เป็เสนาบดีผู้สำเร็จราชการแล้วตั้งขุนนางทั้งปวงซึ่งขันทีสิบคนถอดออกเสียจากราชการนั้นให้คงอยู่ตามตำแหน่งที่แต่ก่อน
ครั้นอยู่มาวันหนึ่งนางตังไทฮอจึงให้หาเตียวเหยียงกับขันทีเก้าคนมาว่าแต่ก่อนเราก็ได้ทำนุบำรุงนางโฮเฮาให้อยู่เย็นเป็สุขจนได้เป็พระมเหสีพระเ้าเลนเต้ผู้เป็พระราชบุตรเรา บัดนี้หาบุญพระเ้าเลนเต้ไม่ หองจูเปียนได้ว่าราชการเมืองนางโฮเฮาดูิ่เรา ตั้งขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยมิได้ปรึกษาเราแล้วเห็นกิริยานางโฮเฮากำเริบขึ้นกว่าแต่ก่อน เรามีความอัปยศนักท่านทั้งปวงเห็นประการใด
เตียวเหยียงจึงทูลว่าเวลาพรุ่งนี้เช้าเชิญพระองค์เสด็จออกไปยังพระแกลที่พระเ้าเลนเต้เสด็จออกแล้วจึงตรัสว่าให้หองจูเหียบเป็เ้าชื่อตันลิวอ๋อง แปลภาษาไทยว่าต่างกรมแล้วให้ตั๋งต๋งผู้น้องพระองค์เป็เสนาบดีผู้สำเร็จราชการฝ่ายทหารขอให้ตั้งข้าพเ้าทั้งสิบคนนี้เป็ขุนนางผู้ใหญ่ซึ่งราชการทั้งปวงนั้นจะได้คิดการสืบไป
นางตังไทฮอได้ฟังแล้วมีความยินดีนักครั้นเวลาเช้าจึงอุ้มหองจูเหียบเสด็จออกไป ณที่พระแกลมิได้เปิดมู่ลี่ขึ้นจึงตรัสตามคำเตียวเหยียงว่าทุกประการแล้วเสด็จเข้าฝ่ายนางโฮเฮาเห็นนางตังไทฮอทำดังนั้น จึงคิดเห็นว่าราชการเมืองจะแก่งแย่งกันจึงแต่งโต๊ะแล้วเชิญนางตังไทฮอมากินโต๊ะจึงเอาจอกสุราคำนับส่งให้นางตังไทฮอแล้วว่า แผ่นดินแต่ก่อนครั้งนางลิเฮาซึ่งเป็พระมเหสีพระเ้าเล่าปัง๒ พระเ้าเล่าปังตนางลิเฮาออกว่าราชการเมืองให้ผิดขนบธรรมเนียม ขุนนางทั้งปวงแลอาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อนจึงเกิดจลาจลขึ้น นางลิเฮากับญาติวงศ์ทั้งปวงก็ตายเป็อันมากแลพระองค์กับข้าพเ้าเป็สตรี จะออกว่าราชการเมืองนั้นไม่ควรถ้ามิฟังข้าพเ้าเห็นจะเป็อันตรายเหมือนนางลิเฮา
ฝ่ายนางตังไทฮอได้ฟังดังนั้นก็โกรธแล้วตอบว่าตัวมิได้มีสัตย์กอปรด้วยหึงสา พาลเอาความผิดนางอองบีหยินแล้วให้เอาไปฆ่าเสียบัดนี้ลูกของตัวได้เป็ใหญ่ ตัวมิได้ยำเกรงเรา มาว่ากล่าวถ้อยคำหยาบช้าดูิ่เปรียบเทียบเราดังนี้เราหาฟังไม่ถึงมาตรว่าโฮจิ๋นพี่ของตัวซึ่งได้เป็เสนาบดีผู้ใหญ่นั้นเพียงแต่ตั๋งต๋งผู้น้องเราจะตัดเอาศีรษะโฮจิ๋นก็จะได้ในลัดนิ้วมือเดียวด้วยง่าย นางโฮเฮาได้ยินดังนั้นก็โกรธแล้วตอบว่าเราเห็นผิดช่วยเตือนสติ กลับมาโกรธเราอีกเล่านางตังไทฮอจึงว่าตัวเป็ผู้น้อยแต่ก่อนมาหาผู้ใดนับถือไม่แลตัวได้เป็พระมเหสีพระเ้าเลนเต้ผู้บุตรเรา ตัวก็เคยอ่อนง้อเรามาบัดนี้ลูกของตัวได้ว่าราชการเมืองตัวตั้งตัวว่ารู้ขนบธรรมเนียมแผ่นดิน
ขณะนั้นเตียวเหยียงกับขันทีเก้าคนรู้ก็มาห้ามทั้งสองข้างนางตังไทฮอก็กลับไปที่อยู่ ครั้นเวลาค่ำนางโฮเฮาจึงให้หาโฮจิ๋นเข้ามาแล้วบอกเนื้อความซึ่งนางตังไทฮอว่ากล่าวให้โฮจิ๋นฟังโฮจิ๋นได้ฟังแล้วกลับมาบ้านจึงหาขุนนางผู้ใหญ่มาปรึกษาว่านางตังไทฮอนั้นจะได้เป็พระมเหสีพระเ้าฮั่นเต้หามิได้ซึ่งเข้ามาอยู่ในพระราชวังนี้ เพราะพระเ้าเลนเต้ผู้บุตรได้เสวยราชสมบัตินี่หาบุญพระเ้าเลนเต้ไม่แล้ว ซึ่งจะให้นางตังไทฮออยู่ในพระราชวังนั้นราชการเมืองจะเสียไปเราจะให้ออกไปอยู่ ณ ตำหนักกลางสระนอกเมือง ขุนนางทั้งปวงก็เห็นด้วยครั้นเวลาเช้าจึงชวนกันไปเฝ้านางตังไทฮอ นางตังไทฮอเสด็จมาขุนนางจึงเชิญเสด็จนางตังไทฮอให้ออกไปอยู่ ณ ตำหนักกลางสระนอกเมืองแล้วโฮจิ๋นจึงแต่งทหารไปล้อมบ้านตั๋งต๋งผู้น้องนางตังไทฮอ ตั๋งต๋งเห็นก็ใหนีไปเชือดคอตายณ สวนดอกไม้หลังตึกแลทหารโฮจิ๋นนั้นก็รีบราชบาตรข้าวของแลตราสำหรับที่มาส่งให้โฮจิ๋น
ฝ่ายเตียวเหยียงกับขันทีเก้าคนจึงคิดพร้อมกันว่าบัดนี้นางตังไทฮอออกไปอยู่นอกเมืองแล้ว เราหาที่พึ่งมิได้ จึงเอาเงินทองไปให้ โฮเบี้ยวผู้น้องโฮจิ๋นหวังจะฝากตัวแล้วจัดทรัพย์สิ่งของทั้งปวงซึ่งมีราคามากนั้นไปให้นางบูยงกุ๋นผู้มารดาโฮจิ๋นว่าท่านจงกรุณาข้าพเ้าทั้งสิบคนด้วยช่วยว่ากล่าวเสนอความชอบความดีข้าพเ้าให้นางโฮเฮามีความกรุณาข้าพเ้าด้วยนางบูยงกุ๋นรับคำแล้วไปว่ากล่าวนางโฮเฮาผู้บุตรตามคำขันทีสิบคนขันทีสิบคนก็ได้ทำราชการปรกติอยู่ในพระราชวังเหมือนแต่ก่อน
ครั้นอยู่มา ณ เดือนแปดโฮจิ๋นจึงแต่งทหารซึ่งสนิทไปลอบฆ่านางตังไทฮอ ณ ตำหนักกลางสระเ้า พนักงานแลขุนนางทั้งปวงไปส่งสักการะศพนางตังไทฮอแต่โฮจิ๋นนั้นทำเฉยเสียมิได้ไป อ้วนเสี้ยวจึงมาเยือนแล้วบอกว่าขันทีสิบคนนินทาว่าท่านให้ทหารไปลอบฆ่านางตังไทฮอเสียหวังจะคิดเอาราชสมบัติซึ่งท่านจะนอนใจอยู่จะมิคิดฆ่าขันทีสิบคนเสียภายหน้าไปเห็นจะเป็อันตรายเป็มั่นคงครั้งนี้ท่านกับโฮเบี้ยวผู้น้องก็เป็ผู้สำเร็จราชการสิทธิ์ขาดขุนนางทั้งปวงก็อยู่ในเงื้อมมือท่านสิ้นถ้าท่านคิดประการใดเห็นจะสมปรารถนาอุปมาเหมือนพลิกแผ่นดินกลับขอให้เร่งคิดฆ่าขันทีสิบคนเสียจงได้
โฮจิ๋นจึงว่าท่านว่าทั้งนี้ก็ชอบอยู่แล้วแต่เราขอทุเลาตรึกตรองดูสักเวลาหนึ่งก่อนแลคนใช้โฮจิ๋นได้ยินอ้วนเสี้ยวว่าดังนั้นคิดเอาใจออกหากโฮจิ๋นจึงเอาเนื้อความลอบไปบอกเตียวเหยียงเตียวเหยียงรู้เนื้อความดังนั้นจึงคิดกับขันทีสิบคนแล้วจัดหาเงินทองของตระการไปให้โฮเบี้ยวแล้วบอกว่าโฮจิ๋นนั้นทำการหยาบช้า ฆ่าผู้ฟันคนเสียตามอำเภอใจเห็นจะเสียขนบแผ่นดินไป อนึ่งข้าพเ้าสิบคนนี้หามีความผิดสิ่งใดไม่โฮจิ๋นฟังคำคนยุยงจะฆ่าข้าพเ้าทั้งสิบคนเสียขอท่านได้เอาเนื้อความทั้งนี้ไปทูลนางโฮเฮาให้แจ้ง ข้าพเ้าทั้งปวงจึงจะรอดชีวิตโฮเบี้ยวรับคำเตียวเหยียงแล้วเข้าไปทูลนางโฮเฮาตามคำเตียวเหยียง
ฝ่ายนางโฮเฮาได้ยินดังนั้นมิได้พิจารณาก็เชื่อพอโฮจิ๋นเข้าไปหานางโฮเฮา แล้วบอกเนื้อความว่าขันทีสิบคนนี้ถ้าเอาไว้สืบไปจะมีอันตรายเราจะคิดฆ่าเสียให้สิ้นนางโฮเฮาตอบว่าขันทีสิบคนได้ทำราชการมาแต่ครั้งพระเ้าเลนเต้จะได้มีความผิดสิ่งใดหามิได้ จะมาฆ่าเขาเสียนั้นไม่ควรซึ่งว่าจะช่วยทำนุบำรุงการแผ่นดินนั้นเห็นไม่สมเหมือนหนึ่งจะแกล้งให้บ้านเมืองเป็จลาจล โฮจิ๋นมิได้ตอบประการใดก็กลับมาบ้านอ้วนเสี้ยวจึงถามว่า ซึ่งข้าพเ้าว่านั้นท่านได้คิดประการใด โฮจิ๋นจึงตอบว่าเราเข้าไปบอกนางโฮเฮา นางโฮเฮาไม่ยอมแลการทั้งนี้เราจะคิดประการใดดีอ้วนเสี้ยวจึงว่าขอให้มีหนังสือท่านออกไปให้หาหัวเมืองทั้งปวงยกทหารเข้ามาเป็กระบวนทัพแล้วประกาศว่าจะเอาตัวขันทีสิบคนฆ่าเสีย นางโฮเฮากลัวจะเป็อันตรายเห็นจะให้จับขันทีส่งออกมาให้โดยสะดวก โฮจิ๋นเห็นชอบด้วยจะทำตามอ้วนเสี้ยวว่า
แลตันหลิมได้ยินดังนั้นจึงเขียนเป็กระบวนโคลงบทหนึ่งว่าผู้หนึ่งกำเริบใจว่าตัวชำนาญการะุหลับตายิงนก ถ้าะุถูกมือเข้าก็จะเสียการแล้วตันหลิมจึงทักโฮจิ๋นว่าตัวท่านทุกวันนี้ราชการเมืองก็จะสิทธิ์ขาดอยู่แก่ท่านขุนนางทั้งปวงก็อยู่ในเงื้อมมือท่าน อันขันทีสิบคนเหมือนหนึ่งแมลงเม่าตัวท่านเหมือนกองเพลิงอันใหญ่แมลงเม่าหรือจะสู้เพลิงได้ถ้าท่านจะคิดประการใดก็จะสมดังปรารถนา ตัวท่านเหมือนพญาหงส์คิดการใหญ่แล้วจะมาเคร่าท่าฝูงกาอยู่นั้นไม่ควรอันหัวเมืองทั้งปวงจะยกทหารเป็กระบวนทัพเข้ามา ถ้าได้ตัวขันทีสิบคนแล้วเห็นหัวเมืองทั้งปวงจะกำเริบ เกิดศึกกลางเมืองขึ้นการซึ่งคิดจะทำนุบำรุงแผ่นดินนั้นก็จะเสียท่วงทีไป
โฮจิ๋นได้ยินดังนั้นหัวเราะเยาะแล้วตอบว่าตัวท่านจะมาร่วมคิดการใหญ่กับเรานั้น ความคิดท่านน้อยนัก อุปมาดังเด็กเลี้ยงโคพอ โจโฉก็อยู่ที่นั่นด้วยได้ยินตันหลิมกับโฮจิ๋นตอบกันดังนั้น โจโฉตบมือหัวเราะแล้วว่าการลัดนิ้วมือเดียวไม่ควรที่จะเถียงกันอื้ออึง อย่างธรรมเนียมแผ่นดินแต่ก่อนก็มีมาพระมหากษัตริย์เชื่อฟังั้แ่งขันทีเป็เสนาบดีผู้ใหญ่ราชการเมืองก็ผันแปรไปมีเนืองๆ มาอยู่ ครั้งนี้ขันทีสิบคนซึ่งหยาบช้านั้นมีสติปัญญาเป็ใหญ่อยู่คนเดียวสองคนดอกถ้าจะคิดจับเอาแต่นายใหญ่นั้นฆ่าเสียก็จะได้โดยง่ายทำไมจะให้ร้อนถึงหัวเมืองยกเป็กระบวนทัพเอิกเกริกมาเล่าโฮจิ๋นได้ฟังโจโฉว่าก็โกรธแล้วตอบว่าเราจะทำการใหญ่ตัวมาว่าดังนี้คบคิดเป็ใจเดียวกันกับขันทีสิบคนหรือโจโฉได้ยินก็โกรธมิได้ตอบประการใดจึงเดินออกมาถึงนอกบ้านแล้วว่าแผ่นดินครั้งนี้จะเกิดอันตรายเพราะโฮจิ๋นฝ่ายโฮจิ๋นก็แต่งเป็หนังสือรับสั่ง ลอบให้ทนายรีบถือไปให้แก่หัวเมืองทั้งปวงตามซึ่งคิดไว้แต่ก่อนนั้น
๒ในเื่ไซ่ฮั่น
96
