(จบ) บ้านนี้โชคดีมีลูกสาวเป็นหมอดูอัฉริยะแห่งลัทธิเต๋า

บทที่ 31 เพื่อมอบของขวัญให้เธอ?

        “อาเหอ ขาของเธอเดินได้แล้วเหรอ? แถมดูหน้าดูตาแล้ว... ก็ดูดีขึ้นเหมือนกัน บังเอิญได้แพทย์มีฝีมือมีสามารถมารักษาโรคจนหายแล้วหรือ? ”

        “ยังครับ”

        เฉียวเหอไม่ได้พูดออกไปตามตรง ทำเพียงปฏิเสธสิ่งที่กู้ซิงกั๋วคาดเดาออกมาอย่างเรียบเฉย

        ส่วนกู้เซียงเวยซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากเฉียวเหอ ก็กำลังมองไปที่เขาด้วยความไม่อยากเชื่อ

        เธอไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะฟื้นตัวคืนกลับมาได้

        เนื่องจากในความเป็นจริง กู้เซียงเวยในตอนที่ยังเป็นเด็กเคยชอบเฉียวเหอมาก ประการแรกเป็นเพราะครอบครัวบอกเธอไว้ตั้งแต่ยังเป็นเด็กหญิงตัวน้อย ว่าสักวันเธอจะได้แต่งงานกับเฉียวเหอ ประการที่สองก็เพราะถ้าเธอต้องการมองหาคนที่ดีกว่าเฉียวเหอ ชั่วชีวิตนี้เธอคงต้องครองตัวเป็นโสดไปตลอดกาล

        กระนั้นเฉียวเหอกลับไม่แยแสเธอเลย เขาปฏิบัติกับเธออย่างเย็นชามาโดยตลอด ปฏิบัติกับเธอเช่นเดียวกันกับที่ปฏิบัติกับผู้อื่น ไม่แตกต่าง ไม่สองมาตรฐาน และไม่เคยแม้แต่จะชายตามองเธอด้วย

        กู้เซียงเวยเคยขอร้องให้เฉียวเหอเข้าร่วมงานวันเกิดของเธอในฐานะแฟนหนุ่ม แต่เขาก็บอกปัดปฏิเสธทันทีแบบไม่หยุดคิดอะไรเลย

        ถึงจะส่งของขวัญราคาแพงมาให้ แต่ตัวของเขาไม่เคยมาปรากฏในงานเลย ทั้ง ๆ ที่ในเวลานั้นเขามีเวลาว่างมากพอจะไปตกปลา!

        แม้เฉียวเหอจะสามารถทำให้เธอเชิดหน้าชูคอได้เหนือคนอื่น ๆ แต่สิ่งที่เธอต้องการคือผู้ชายที่วางเธอไว้ในฐานะคนสำคัญ หมั่นมอบความรักและเอาใจใส่ให้

        พอเฉียวเหอกลายมาเป็นคนป่วยในเวลาต่อมา เธอจึงรีบชิ่งหนีไปตั้งแต่เนิ่น ๆ ด้วยไม่อยากจะมาเสียเวลาอยู่กับเขา

        แต่ตอนนี้เขาหายดีแล้วเหรอ?

        เขากลายเป็นนายน้อยรองเฉียวผู้สามารถสะกดทุกสายตาได้อีกครั้ง

        กู้เซียงเวยพลันรู้สึกประหม่าขึ้นมา

        โชคดีที่เมื่อกี้เธอเพิ่งเปลี่ยนมาใส่ชุดเดรสที่ดูประณีตและสวยงามชุดนี้ ไม่ได้ใส่เพียงชุดอยู่บ้านตอนพบปะแขก

        กู้เซียงเวยหันไปทางเฉียวเหอ เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม 

        “พี่ชายเหอ ยินดีด้วยนะที่อาการของพี่ดีขึ้นแล้ว! ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่จะต้องฟื้นตัวกลับมาได้ในสักวันหนึ่ง”

        เฉียวเหอเลิกคิ้ว ตอบกลับไปอย่างสุภาพ

        “ขอบคุณสำหรับความห่วงใย แต่ผมไม่แน่ใจว่านั่นเป็นความปรารถนาที่แท้จริงของคุณหนูเจ็ดหรือเปล่า”

        คำพูดของเขาช่างฟังดูห่างเหิน แถมยังแฝงไว้ด้วยความประชดประชันอยู่กลาย ๆ 

        กู้เซียงเวยรู้ว่าเขาต้องโกรธที่เธอพยายามยกเลิกสัญญาหมั้นหมายแน่นอน จึงรีบเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว

        “พี่เหอ วันนี้พี่มาที่บ้านฉันทำไมเหรอคะ?”

        “เอาของขวัญมาให้น่ะ”

        “เอ๋? ”

        กู้เซียงเวยตกตะลึง วันนี้ไม่ใช่ปีใหม่หรือวันเทศกาลใด ๆ ทำไม เฉียวเหอถึงต้องถ่อมาที่นี่เพื่อมอบของขวัญให้เธอด้วย?

        หรือมันจะเป็น…

        ของขวัญแต่งงาน?

        เขามาที่นี่เพื่อมอบของขวัญแต่งงานให้แก่เธอใช่ไหม?

        ทันใดนั้นกู้เซียงเวยก็รู้สึกได้ถึงความหวานหอมที่เอ่อล้นออกมาจากสุดขั้วหัวใจของเธอ

        หญิงสาวมองสำรวจไปทั่วรูปลักษณ์อันแสนหล่อเหลาของเฉียวเหอ รอยยิ้มอ่อนหวานผลิบานอยู่บนริมฝีปาก

        “พี่เหอ พี่ไม่จำเป็นต้องลำบากถึงขนาดนี้ก็ได้”

        เฉียวเหอเหลือบมองกู้เซียงเวย

        จากนั้นค่อยเพิกเฉย

        บอดี้การ์ดของตระกูลเฉียวเริ่มเข็นราวโชว์เสื้อผ้า ซึ่งมีชุดสำหรับผู้หญิงหลายตัวแขวนอยู่เข้ามาในห้องนั่งเล่นทีละคน ๆ 

        เสื้อผ้าแต่ละชุดล้วนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ไม่ว่าจะสไตล์ชาติพันธุ์ สไตล์แปลกใหม่ สไตล์โบราณเหมือนเทพธิดานางฟ้า ไปจนถึงสีพื้น สไตล์เรียบง่าย สวมใส่แล้วสะดวกสบาย

        ทั้งหมดล้วนเป็นสไตล์ที่หาได้ยาก แม้จะกวาดไปทั่วทุกมุมแล้ว

        หลังจากวางราวโชว์ไปได้สี่ราว บอดี้การ์ดก็เดินย้อนกลับไปขนกล่องขนาดใหญ่มาอีกหลายกล่อง

        เมื่อเปิดออกก็มีรองเท้าและกระเป๋าเข้ากับชุดเสื้อผ้าอยู่ด้านในอีก

        ไม่รู้เป็นดีไซเนอร์คนไหนที่ทำเสื้อผ้าเหล่านี้ขึ้นมา เพราะมันช่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ไม่ว่าจะในด้านฝีมือการตัดเย็บและคุณภาพวัสดุในการตัดเย็บที่สูง

        กู้เซียงเวยมองมัน ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเด่นชัด

        เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าเฉียวเหอจะรอบคอบถึงขนาดนี้

        เขาคงกำลังพยายามเอาใจเธออยู่สินะ?

        เพราะแม้เสื้อผ้าเหล่านี้จะไม่ใช่ของแบรนด์เนม แต่มันก็มีความพิเศษและเอกลักษณ์เฉพาะตัว หากมีโอกาสได้สวมใส่จะต้องไม่ซ้ำกับใครอย่างแน่นอน และคนอื่น ๆ ก็จะทำได้เพียงจ้องมองเธอด้วยความอิจฉายามเห็นมันเท่านั้น

        อย่างที่คาดไว้เลยเฉียวเหอคนนี้…

        มีวิสัยทัศน์สูง ความคิดก้าวไกล มีลักษณะเฉพาะตัวไม่เหมือนใคร

        นายน้อยรองเฉียวมีตำแหน่งเป็นถึงรองประธานกลุ่มบริษัทเฉียว แต่ในความเป็นจริง อาชีพของเขาสมควรถูกเรียกว่า ‘นักเล่น’ มากกว่า

        เฉียวเหอชอบเล่นทุกอย่าง แต่ไม่ว่าเขาจะชอบเล่นสิ่ง ๆ หนึ่งมากแค่ไหน ชายหนุ่มมักจะนิยมสะสมสมบัติที่แปลกใหม่และหายากอยู่เสมอ

        ไม่ว่าจะเป็นพระพุทธรูป องค์จำลองพระโพธิสัตว์ ไม้กฤษณา หยก ของโบราณ เครื่องประดับ และของดี ๆ งาม ๆ ทุกชนิด

        เฉียวเหอมีสายตาที่เฉียบแหลม ใช้เงินไม่เคยอั้น ไม่ตระหนี่ เขาสามารถหาสมบัติที่คุ้มค่ากับเงินที่จ่ายได้เสมอ และทันทีที่เขาไม่ได้พิศวาสมันอีกต่อไป ก็ยังสามารถทำเงินได้มากมายจากการขายพวกมันออกไป

        อันที่จริงทรัพย์สินส่วนตัวของเฉียวเหอ อาจมีมากกว่าทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเฉียวรวมกันเสียด้วยซ้ำ

        ซึ่งในแง่ของวิสัยทัศน์ ความมองการไกล กู้เซียงเวยไม่เคยเห็นหรือวิเคราะห์อะไรดี ๆ ออกเลย มันเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่ตอนที่เธอยังเป็นเด็กแล้ว และสิ่งของธรรมดาดาษดื่นหาได้ทั่วไปก็ไม่สามารถดึงดูดสายตาของเธอได้เช่นกัน

        กระนั้นเฉียวเหอกลับแตกต่างออกไป

        ไม่ว่าคนอื่นจะทำได้ดีมากแค่ไหน เขาจะสามารถทำสิ่งนั้นได้ดีกว่าเสมอ

        กู้เซียงเวยมองไปยังเฉียวเหอ อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ

        เฉียวเหอในเวลานี้แตกต่างกับเฉียวเหอคนที่ป่วยและต้องนั่งรถเข็นไปไหนมาไหนอย่างสิ้นเชิง

        ปัจจุบันเพียงเขายืนอยู่กับที่ตรงนี้เฉย ๆ ใบหน้าอันประดับไว้ด้วยห้วงอารมณ์สบาย ๆ ก็สามารถทำให้ผู้หญิงทุกคนกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งได้

        มีเพียงผู้ชายแบบนี้เท่านั้นที่คู่ควรกับเธอ

        กู้เซียงเวยอดไม่ได้ที่จะคิดตอบตกลงเรื่องการแต่งงาน

        กู้ซิงกั๋วที่เฝ้าดูจากด้านข้างมีความสุขมาก เขาส่ายพัดธูปฤาษีในมือไปมาเหมือนจี่กง

        หากลูกสาวของเขาตกลงแต่งงาน ตระกูลเฉียวกับกู้ก็จะไม่ต้องทะเลาะเบาะแว้งกันอีกต่อไป

        ชายชราขี้โมโหของทั้งสองครอบครัวก็จะได้ไม่ต้องมาคอยรื้อบ้านพวกเขา และยิ่งไม่ต้องพูดถึงเหล่าแขนขาของครอบครัวพวกเขาด้วย

        แน่นอนว่าเหตุผลหลักมันก็ง่าย ๆ นั่นคือเฉียวเหอผู้นี้เป็นชายที่ยอดเยี่ยมมากจริง ๆ

        กู้ซิงกั๋วไม่สามารถหาลูกเขยที่ดีไปกว่าชายหนุ่มคนนี้ได้จริง ๆ

        เขากำลังอารมณ์ดีสุด ๆ

        แต่กู้ไป๋เหยี่ยที่กำลังนั่งอยู่ข้าง ๆ กลับหัวเราะไม่ออก เพราะเขารู้ความจริงที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด

        ยามเห็นกู้เซียงเวยยิ้มแบบนี้ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นคว้าแขนของน้องสาว ก่อนดึงเธอให้ถอยห่างออกมาจากเฉียวเหอ

        “อย่าไปเชื่อเขา หมอนี่น่ะนักเล่นละครนักตบตามือฉมังเลย เขาดูดีแค่เปลือกนอกเท่านั้นแหละ ความจริงภายในอ่อนแอมาก เขาจะอยู่ต่อได้อีกไม่นานนักหรอก”

        “เจ้าหก พูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง”

        กู้ซิงกั๋วดุอย่างรวดเร็ว และถึงนี่จะเป็นการดุด่าที่ไม่รุนแรงนัก แต่ก็จัดเป็นการเตือนที่จริงจังเคร่งครัด

        เฉียวเหอเพียงยิ้มออกมาเบา ๆ หลังจากได้ยินประโยคพวกนี้

        เขาไม่โกรธเลย

        ชายหนุ่มยื่นมือออกไปทางเยี่ยเฟย ซึ่งเขาก็ยื่นกล่องสี่เหลี่ยมอันถูกปกคลุมไว้ด้วยผ้าไหมสีแดงสดมาให้ผู้เป็นนายในทันที

        แม้ว่าขนาดจะไม่ใหญ่มาก แต่ดูเพียงแวบแรกก็รู้ได้ในทันทีว่ามันมีความสำคัญมหาศาล

        เฉียวเหอรับมันมา แล้วเลิกผ้าสีแดงขึ้น