Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 90 “ยัยบ้านั่นเป็นอะไรไหงพูดเหมือนชีวิตเป็นสิ่งของที่มาใช้เดิมพัน” ดนัยเดินออกมาด้านนอกก็บ่นออกมาตลอดทาง “ใจเย็นน่าหมอดนัยหมอฮิคาริเธออาจจะไม่ได้คิดแบบนั้นก็ได้” หมอมิโฮะพยายามพูดให้ดนัยใจเย็นลง “แต่หมอมิโฮะก็ได้ยินนี่ครับยัยนั่นพูดว่าอยากจะเดิมพันแถมยังพูดเรื่องกอบกู้ชื่อเสียงด้วยการผ่าตัดอีกเธอเห็นการผ่าตัดคนไข้เป็นแค่เครื่องมือกู้ชื่อเสียงโรงพยาบาลชัดๆ” ดนัยพูด “ฉันเข้าใจนะหมอดนัยเพราะฉันเองและคนอื่นๆก็ได้ยินแต่บางทีหมอฮิคาริเธออาจจะไม่ได้คิดแบบนั้นก็ได้หมอดนัยลองคิดดูสิเคสที่หมอฮิคาริเอามาให้เรานั้นเป็นเคสที่ทีมแพทย์ต่างปฏิเสธทั้งนั้นคนไข้รายนี้จากที่ดูแล้วถ้าไม่ได้รับการผ่าตัดคงอยู่ได้อีกไม่กี่เดือนหมอฮิคาริคงอยากจะเดิมพันกับการผ่าตัดของเรานั่นแหละถ้าเราผ่าตัดสำเร็จคนไข้คนนั้นก็จะหายและอยู่ต่อไปได้อีกหลายปี” หมอมิโฮะพยายามมองอีกมุม “แต่ว่า...” “นี่ทุกคนคุณยูมิล่ะเธอไม่ได้เดินตามเรามานะ” ซากิพูด “อ๊ะจริงด้วยเรามารถของคุณยูมินี่กุญแจรถก็อยู่ที่เธอคุณยูมิเธอไปไหนกันนะหรือว่าไปเข้าห้องน้ำ” รินะหันไปมองด้านหลังก็ไม่เห็นเงาของยูมิเธอนั้นมัวแต่รีบเดินตามดนัยมาจึงไม่ได้สังเกตุข้างหลังว่ายูมิไม่ได้เดินตามมา “ไปไหนกันนะหรือว่าจะหลง” ดนัยเองก็ลืมไปเลยมัวแต่โกรธและอยากจะเดินออกมาอย่างเดียว “หมอดนัยตระกูลซานาดะกับตระกูลทาเคนากะสนิทกันนะคะอีกทั้งหมอยูมิยังเป็นเพื่อนหมอฮิคาริอีกคิดว่าเธอจะหลงทางในบ้านเพื่อนเหรอคะ” หมอมิโฮะพูด “เออนั่นสินะอ๊ะนั่นเดินออกมาแล้ว” ดนัยพูดพลางเห็นยูมิกำลังเดินมาหาพวกตน “เอ่อ...ขอโทษทีค่ะพอดีไปเข้าห้องน้ำมารอนานหรือเปล่าคะ” ยูมิเดินออกมาก็รีบขอโทษทุกคนทันทีเพราะทุกคนนั้นกำลังรอเธออยู่ถ้าเธอไม่ออกมาคนอื่นก็กลับไม่ได้เพราะมาด้วยกันด้วยรถของเธอ “ไม่กี่นาทีเองค่ะเรากลับกันเถอะก่อนที่ดนัยเขาจะหัวเสียไปมากกว่านี้” รินะบอก “ค่ะ” ยูมิพยักหน้าจากนั้นทุกคนก็เดินไปที่รถและขึ้นรถพากันกลับโรงพยาบาล ระหว่างขากลับดนัยนั้นนั่งข้างคนขับส่วนสาวๆที่เหลืออีกสามคนนั้นนั่งข้างหลังยูมิที่กำลังขับรถอยู่แอบเหล่มองดนัยก็เห็นเขายังคงทำหน้าไม่พอใจอยู่ “โกรธฮิคาริเหรอคะ” ยูมิถามเสียงเบา “ก็โกรธสิครับคุณยูมิไม่โกรธเหรอที่ยัยนั่นมองคนไข้เป็นเครื่องมือในการกอบกู้ชื่อเสียงโรงพยาบาลน่ะ” ดนัยพูด “ใจเย็นเถอะค่ะอย่าโกรธเลยเพื่อนกันทั้งนั้นฮิคาริเองก็มีเหตุผลของเธอ” ยูมิพูดเธอนั้นรู้เหตุผลการกระทำของฮิคาริแล้วจึงเข้าใจว่าทำไมฮิคาริถึงรีบร้อนกอบกู้ชื่อเสียงแบบนี้ “ก็เพราะเป็นเพื่อนกันไงครับผมถึงโกรธถ้าไม่ใช่เพื่อนผมจะสนใจเหรอ” ดนัยพูด “นี่หมอดนัยเลิกอารมณ์เสียได้แล้วน่าเดี๋ยวเธอต้องเข้าผ่าตัดกับฉันนะถ้าอารมณ์เสียไม่เลิกอยู่แบบนี้สมาธิตอนผ่าตัดอาจจะไม่ดีและส่งผลเสียถึงคนไข้ได้นะ” หมอมิโฮะเตือนเพราะสำหรับศัลยแพทย์นั้นสมาธิขณะผ่าตัดสำคัญมากถ้าไม่มีสมาธิการผ่าตัดอาจจะผิดพลาดได้และถ้าผิดพลาดก็ยากจะย้อนกลับไปแก้ไข “ฟู่ว...เข้าใจแล้วครับขอโทษด้วย” ดนัยที่ได้ยินคำเตือนก็ถอนหายใจออกมาใช่แล้วตอนบ่ายเขามีผ่าตัดอีกถ้าเข้าไปผ่าตัดด้วยอารมณ์แบบนี้ล่ะก็มันไม่ดีกับคนไข้แน่ดนัยเลือกที่จะหลับตาลงเอนหัวพิงกับพนักพิงของเบาะและเงียบไปจนกระทั่งถึงโรงพยาบาลความเงียบและความอึดอัดคืออารมณ์ที่เหลืออยู่ในรถ ที่จริงแล้วก็เข้าใจหมอฮิคาริอยู่หรอกนะที่รีบร้อนอยากกู้ชื่อเสียงของโรงพยาบาลขึ้นมาเพราะถ้าปล่อยให้ชื่อเสียงแย่ต่อไปโรงพยาบาลอาจจะขาดทุนและปิดตัวลงก็ได้...แต่ว่าที่ไม่เข้าใจนั้นทำไมถึงต้องเจาะจงเฉพาะเคสนี้เท่านั้นที่จริงมันน่าจะมีเคสอื่นตั้งมากมายที่สามารถช่วยกู้ชื่อเสียงได้สิการผ่าตัดเคสที่มีโอกาสล้มเหลวเกินครึ่งนั้นมันเสี่ยงมากเกินไป หมอมิโฮะคิดในใจ ช่วงบ่าย ขณะนี้ดนัยกำลังอยู่ในห้องผ่าตัดกับคนอื่นเขานั้นกำลังผ่าตัดลำไส้ใหญ่ให้กับคนไข้อยู่ระหว่างนั้นเองดนัยก็นึกถึงคำพูดของฮิคาริขึ้นมา ไม่มีทางเลือกมากหรอกค่ะ........ฉันอยากจะเดิมพันค่ะ....... คำพูดของฮิคาริแว่บเข้ามาในหัวของดนัยจนเขาเผลอเสียสมาธิไป ซากินั้นที่กำลังจดจออยู่กับคนไข้เมื่อเห็นดนัยใช้กรรไกรตัดลำไส้ที่ตายของคนไข้เสร็จแล้วก็หยิบเครื่องมือชิ้นต่อไปยื่นให้ซึ่งนั่นคือมีดที่จะใช้กรีดลำไส้ให้เป็นแนวยาวสลับฟันปลาเพื่อใช้ต่อลำไส้ให้ยาวแทนส่วนที่ตัดออกไปถ้าเป็นตามปกติล่ะก็มีดจะต้องเข้าไปอยู่ในมือของดนัยอย่างพอดิบพอดีเหมือนกับที่ทำมาตลอดสองสัปดาห์แต่ทว่าดนัยนั้นไม่มีสมาธิมากพอทำให้มือของเขานั้นอยู่สูงกว่าปกติ ฉึก !! โอ๊ย !! เคร้ง !! มีดผ่าตัดแทงเข้าที่มือของดนัยก่อนมันจะตกลงพื้นทำให้ทุกคนตกใจและการผ่าตัดก็หยุดชะงักทันที “ว้าย !!” ซากิร้องออกมาอย่างตกใจเธอมองไปก่อนจะเห็นว่ามีดผ่าตัดนั้นกรีดโดนมือของดนัยจนเลือดออก “หมอดนัย !!” “แย่แล้วเลือดออก” ทุกคนในห้องผ่าตัดแตกตื่นกันทันที “หมอดนัยเป็นอะไรมากมั้ย !!” หมอมิโฮะที่ทำหน้าที่ผู้ช่วยหมอผ่าตัดรีบถามอาการทันที “มะ...มะ...ไม่เป็นครับแผลไม่ลึกมาก” ดนัยรีบสำรวจแผลของตัวเองทันที “ขอโทษค่ะ...ฉันขอโทษ” ซากิหน้าเสียทันทีเพราะสำหรับศัลยแพทย์นั้นมือนั้นเทียบเท่ากับทั้งชีวิตของศัลยแพทย์ถ้ามือเป็นอะไรขึ้นมาเส้นทางของศัลยแพทย์แทบจะจบลงทันที “ไม่เป็นไรครับเป็นเพราะผมเองหมอมิโฮะครับรบกวนผ่าตัดต่อให้เสร็จได้มั้ยเหลือแค่ต่อลำไส้และก็เย็บปิดหน้าท้อง” ดนัยพูด “ได้สิรีบไปทำแผลเถอะ” หมอมิโฮะพยักหน้า เมื่อได้คนรับช่วงต่อแทนแล้วดนัยก็ถอยออกมาส่วนหมอมิโฮะที่ยืนอยู่ตรงข้ามก็ย้ายมายืนแทนที่ดนัย “เอาล่ะคุณซากิอย่าพึ่งตื่นตระหนกไปดนัยไม่เป็นอะไรหรอกเธอต้องทำหน้าที่ส่งเครื่องมือต่อนะการผ่าตัดถึงจะดำเนินต่อไปได้” หมอมิโฮะพูดหลังจากเห็นว่าซากิยังหน้าเสียอยู่ “คะ...ค่ะ” ซากิพยายามตั้งสติกลับมา “หมอดนัยคะมาทางนี้ค่ะ” พยาบาลวิสัญญีเรียกดนัยไปเพื่อจะช่วยทำแผล “ไม่เป็นไรครับผมทำเองได้คุณต้องดูคนไข้ถึงจะใกล้เสร็จแล้วแต่อาจจะเกิดอะไรขึ้นได้เสมอ” ดนัยปฏิเสธความช่วยเหลือเขาเดินไปที่มุมห้อง “ซี๊ด !! เจ็บจัง” ดนัยร้องซี๊ดออกมาเขามองดูมือตัวเองที่เลือดท่วมไปหมดแม้ซากินั้นจะไม่ได้กดมีดลงมาแต่มีดผ่าตัดของหมอนั้นคมกริบดั่งมีดโกนเพียงแค่สัมผัสผ่านๆก็เข้าเนื้อลึกไปแล้ว ฟุ่บ !! ดนัยดึงถุงมือถอดทิ้งถังขยะก่อนจะหยิบขวดน้ำเกลือที่อยู่บนโต๊ะออกมาฉีดล้างแผล อึก !! ดนัยกัดฟันทนความแสบจากน้ำเกลือเขาใช้น้ำเกลือนั่นล้างเลือดออกจนเห็นแผล แผลลึกราวเซนนึงแน่ะส่วนความยาวของแผลก็ประมาณสามเซนน่าจะเย็บเกือบสิบเข็มหวังว่าคงไม่ส่งผลถึงการผ่าตัดที่ออสเตรเลียนะ ดนัยคิดในใจหลังจากล้างแผลด้วยน้ำเกลือเสร็จแล้วเขาก็ล้างด้วยแอลกอฮอลต่อเพื่อฆ่าเชื้อโรค หลังจากจัดการแผลเสร็จแล้วดนัยก็ยกแขนให้สูงเอาไว้ก่อนเพื่อรอให้เลือดหยุดไหลจะได้เย็บแผลต่อ “คุณซากิมีสมาธิหน่อยแล้วก็ขอไหมละลายด้วยจะทำการเย็บลำไส้คนไข้แล้ว” เสียงหมอมิโฮะพูดทำให้ดนัยหันไปก่อนจะเห็นว่าซากินั้นกำลังเหล่มองเขาอยู่ “ขอโทษค่ะ” ซากิรีบขอโทษก่อนจะหยิบไหมละลายสำหรับเย็บแผลให้ซึ่งไหมละลายนั้นเป็นวัสดุที่สร้างขึ้นจากเส้นใยธรรมชาติมันสามารถละลายสลายหายไปได้ในสองสัปดาห์มักนิยมใช้เย็บแผลภายในเพื่อให้ไม่ต้องเปิดท้องผ่าอีกรอบเพื่อตัดไหมออก “เฮ้อ..ให้ตายสิ” ดนัยถอนหายใจออกมาเขามองดูมือตัวเองที่เลือดยังคงไหลออกมาอยู่เขาจึงต้องหยิบผ้าก๊อซมาซับเลือดอยู่เรื่อยๆเพื่อรอให้เลือดแข็งตัวจนกระทั่งสิบนาทีต่อมาในที่สุดเลือดก็หยุดไหลดนัยทำความสะอาดแผลอีกครั้งก่อนจะเดินไปหยิบกรรไกรและไหมเย็บแผลมา “ให้ฉันช่วยนะคะ” พยาบาลวิสัญญีเดินเข้ามาหาดนัย “แต่ว่า...” “ทางนั้นวางใจได้แล้วค่ะหมอมิโฮะเย็บต่อลำไส้เสร็จแล้วเหลือแค่ตรวจความเรียบร้อยและเย็บปิดหน้าท้องเท่านั้น” หมอวิสัญญีบอก “งั้นเหรอครับ” ดนัยมองไปยังทางหมอมิโฮะก่อนจะเห็นว่าเป็นอย่างที่พยาบาลวิสัญญีคนนี้พูด “มาค่ะเดี๋ยวฉันเย็บแผลให้มือเดียวคงไม่ถนัด” พยาบาลวิสัญญีบอกก่อนจะแย่งอุปกรณ์เย็บแผลไปจากมือดนัย “รบกวนด้วยนะครับ” ดนัยยอมให้พยาบาลช่วยในที่สุดเพราะเขาเองเย็บแผลมือเดียวไม่ถนัดจริงๆ “เจ็บมั้ยคะ” ระหว่างที่เย็บพยาบาลวิสัญญีเธอก็พยายามถามดนัย “ไม่เท่าไหร่ครับพอทนได้ว่าแต่ฝีมือดีนะครับเนี่ยเป็นศัลยแพทย์เก่าหรือเปล่าครับ” ดนัยแกล้งแซว “ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะฉันเรียกวิชาชีพพยาบาลมาโดยตรงทำงานมาก็หลายปีได้เห็นศัลยแพทย์เย็บแผลมาตลอดจะเย็บเป็นบ้างก็ไม่แปลกแถมยังเคยเข้าไปช่วยงานที่แผนกฉุกเฉินด้วยที่นั่นยุ่งจะตายบางทีมีคนไข้เข้ามาเยอะจนต้องยืมมือฉันไปช่วยเย็บแผลเลย” พยาบาลวิสัญญีพูด “นั่นสินะครับแผนกฉุกเฉินเป็นแผนกที่ยุ่งที่สุดแล้วนี่ถ้าผมไม่มีคิวผ่าตัดทั้งวันก็คงแว่บไปช่วยอยู่หรอก” ดนัยพูด “โธ่ศัลยแพทย์อย่างพวกหมอดนัยจะมีเวลาว่างที่ไหนกันล่ะคะการผ่าตัดแต่ละเคสใหญ่ๆทั้งนั้นผ่าตัดขั้นต่ำก็สามสี่ชั่วโมงแล้วบางเคสผ่าตัดกันเป็นสิบชั่วโมงบางทีฉันก็สงสัยอยู่เลยนะคะว่าศัลยแพทย์อย่างพวกหมอดนัยทำได้ยังไงกันยืนอยู่ในห้องผ่าตัดขาแข็งเป็นสิบชั่วโมงแบบนั้น” พยาบาลวิสัญญีพูดเธอนั้นสงสัยมากเพราะศัลยแพทย์สามารถยืนผ่าตัดได้เป็นสิบชั่วโมงต่างจากพวกเธอที่เวลาเจอผ่าตัดระยะเวลานานแบบนี้นั้นจะเปลี่ยนกะกันซึ่งบางครั้งเปลี่ยนพยาบาลไปสามชุดแล้วการผ่าตัดยังไม่เสร็จเลยก็มี “ก็ศัลยแพทย์อย่างพวกผมเปลี่ยนกันไม่ได้เหมือนพวกพยาบาลนี่ครับศัลยแพทย์อย่างพวกผมก็ทำได้แต่กัดฟันสู้ผ่าตัดให้เสร็จนั่นแหละ” ดนัยยิ้มออกมาพอนึกย้อนกลับไปแล้วเขาเองก็งงเหมือนกันที่บางครั้งสามารถยืนผ่าตัดได้ตลอดนานนับสิบชั่วโมงโดยไม่มีเมื่อยเลย จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 90 การบาดเจ็บ

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 90 การบาดเจ็บ

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้