มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ฟางหัวตายแล้ว ข่าวนี้แพร่กระจายไปทั่วเมืองซูโจวราวกับไฟลามทุ่ง เพียงข้ามคืนมันก็กระจายไปทั่วทุกถนน

คนธรรมดาตามท้องถนน ไม่สนใจเกี่ยวกับการตายของนายน้อยของกลุ่มบริษัทข้ามชาติยักษ์ใหญ่ เพราะว่าสำหรับพวกเขาการตายของมันไม่ต่างจากการตายของคนธรรมดา

แต่สำหรับเหล่าผู้นำเมืองซูโจวย่อมไม่ได้คิดแบบนั้น พวกเขารู้สึกเหมือนกำลังถูกมือที่มองไม่เห็นตบปากเข้าอย่างจัง

คำสั่งจากเบื้องบนคือตามหาคนร้ายให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

เพราะว่าคดีนี้เกิดขึ้นในวันที่ 13 ตุลาคม ซึ่งรู้จักกันในนามคดีใหญ่ 13 ตุลา

แน่นอนว่ามันสร้างความตกใจที่ยิ่งใหญ่ให้กับกลุ่มบริษัทฟาง กลุ่มผู้ถือหุ้นที่คอยรับใช้รองประธานฟางไป๋เจ๋อที่โกรธกริ้ว ขณะเดียวกันเขาก็ใส่แรงกดดันรัฐบาลเมืองซู่หนาน

ทำให้สำนักงานเมืองซู่หนาน ทั้งใหญ่แล้วเล็ก รู้สึกปวดหัว เพราะว่าเห็นรายงานของตำรวจเมื่อตอนเย็น ผู้ต้องสงสัยใส่หน้ากากสีดำ ดังนั้นเป็นธรรมดาที่พวกเขาจะไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ไม่รู้ว่าเป็นหญิงหรือชาย ได้แต่คาดเดาเอาอย่างเดียว

ผู้หญิงจากคลับที่อยู่ข้างในออดี้รู้สึกตัวแล้ว แต่เธอบอกว่าเธอหลับตลอดเวลาแล้วไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

หลักฐานที่ทำให้ตำรวจตกใจมากที่สุดคือ หน้าต่างกันกระสุนที่แตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ ทั้งประตูของออดี้ที่บุบเป็นหลุม ผู้เชี่ยวชาญลงความเห็นว่า โครงของรถถูกกระแทกด้วยความรุนแรงจนรูปทรงของมันผิดเพี้ยนไป

แต่ในที่เกิดเหตุกลับไม่พบวัสดุหรือสิ่งของที่ทำให้เกิดรอย ในแม่น้ำ พวกเขาพบเพียงแค่ศพของฟางหัวเท่านั้น

ตำรวจไม่สามารถคาดการณ์ได้ว่า คนร้ายใช้อะไรหรือวิธีไหนในการสร้างความเสียหายให้แก่รถออดี้ ยิ่งกว่านั้นพวกเขาพบว่าที่ส่วนหน้าของรถมีรูบาง ๆ ทะลุผ่านรถคล้ายกับมีวัตถุที่คมมากเจาะทะลุมันไป ออดี้คันนี้ได้รับการปรับแต่งมาอย่างดี ภายในได้ผสมเส้นใยเคฟลาร์พร้อมกับวัสดุป้องกันกระสุน

แต่แม้ว่าจะเป็นวัสดุที่สามารถป้องกันกระสุน กลับคาดไม่ถึงว่ามันจะถูกเจาะทะลุได้

นี่ทำให้ทีมนิติวิทยาศาสตร์แทบบ้า พวกเขารู้สึกเหมือนกับตกลงสู่จุดจบ

โชคดีที่ทีมสืบสวนอาชญากรรมได้พัฒนาขึ้นมา พวกเขาสืบหาสถานที่ ที่ฟางหัวจากมาครั้งล่าสุด พวกเขาพบว่ามีการต่อสู้ที่ลานจอดรถของคลับ คนร้ายใช้อาวุธมีคมเจตนาฆ่าฟางหัว แต่คนร้ายถูกจัดการโดยการ์ดของคลับ แต่หลังจากนั้นเหมือนคนร้ายจะมีพวกมาด้วย โดยทำให้การ์ดของคลับหมดสติ

เหมือนแมลงวันได้กลิ่นน้ำผึ้ง ทีมนิติวิทยาศาสตร์เริ่มสืบหาทันที จากมาเชเต้ที่เจอพวกเขาพบรอยนิ้วมือ รอยนิ้วมือนี้เป็นของบุคคลในโรงเรียนเศรษฐศาสตร์นานาชาติกวงหยวน นักศึกษาปีหนึ่งหลิวชวน

เพราะฉะนั้น เหล่าตำรวจรีบดำเนินการทันที พวกเขาจับกุมผู้ต้องสงสัยหลิวชวนในบ้าน แน่นอน พวกเขาพบว่าร่างกายของหลิวชวนฟกช้ำดำเขียว เขาสารภาพแต่โดยดีว่าเขาซื้อมาเชเต้มาเพื่อจัดการกับฟางหัว

ยิ่งกว่านั้นตำรวจยังรู้ว่าแฟนเก่าของหลิวชวน โดนฟางหัวสลัดรักจนต้องฆ่าตัวตาย จึงลงเอยด้วยคนร้ายโกรธแค้นเพราะโดนแย่งแฟน ดังนั้นเขาจึงวางแผนฆ่าเหยื่อ

แม้ว่าพวกเขาจะไม่พบรอยกระสุนบนร่างของหลิวชวน แต่เจ้าหน้าที่โล่วเห่ารีบบอกว่าเมื่อคืนเขายิงไม่ถูกคนร้าย เพราะมืดจนมองเห็นไม่ชัด

ฉะนั้น ไม่ถึงวันคดีใหญ่ 13 ตุลา นี้ก็ถูกไข เหล่าผู้นำของเมืองรู้สึกพอใจอย่างมากกับความเร็วในการสืบสวนของตำรวจ แล้วตั้งใจมอบรางวัลให้ ส่วนผู้ต้องสงสัยหลิวชวนถูกคุมตัวไปแล้ว ซึ่งไม่นานก็จะถูกลงโทษโดยกฎหมาย

....................

“ไป!” ภายในสถานกักกันที่ 3 หลิวชวนถูกส่งเข้าไปในคุกขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอาชญากรที่โหดร้าย

ดวงตาของผู้คุมสะท้อนแสงแวววาว ขณะที่มองมาที่เหล่าอาชญากร เขาทิ้งประโยคหนึ่งไว้ “มีคนใหม่ ดูแลด้วย” จากนั้นเขาก็หันหลังแล้วเดินจากไป

หัวใจของหลิวชวนสั่นสะท้านไปด้วยความหวาดกลัว เขาพิงกับประตูเหล็กที่เย็นเฉียบ มองไปที่ผู้ชายนับสิบที่ใส่ชุดนักโทษฟ้าเทาตรงหน้าเขา

“โอ้ววว เจ้าหนูนี่เนื้อเยอะจริง ๆ” ผู้ชายที่เหมือนว่าเป็นหัวหน้านั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับสูบบุหรี่ในปาก เขามองมาที่คนใหม่ที่กำลังพิงประตูด้วยความสนใจ

“แกไปทำอะไรมา?”

“ฆะ...ฆ่าคนตาย” ที่จริงแล้วหลิวชวนไม่เข้าใจ เขาแน่ใจว่าไม่ได้ทำอะไรกับฟางหัว ทำไมพวกเขาถึงตั้งข้อหาว่าเขาฆ่าคนตาย

“หืม?” ทันใดนั้นหน้าของทุกคนกลายเป็นจริงจัง หัวหน้าขมวดคิ้ว “แกหมายความว่า แกเป็นคนฆ่าฟางหัว?”

“มะ ไม่ แต่พวกเขาบอกว่าผมทำ” หลิวชวนส่ายหัวขณะยืนน้ำตาไหลพิงประตู

“หึหึ...” หัวหน้ากำหมัดแล้วทิ้งบุหรี่ในมือ พูดว่า “พี่น้อง เจ้าหนูนี่น่าสนใจจริง ๆ พวกแกเอามันได้ ใครที่ทำได้ดีที่สุดจะได้รับรางวัลเป็นบุหรี่จงหัว 2 แพ็ค”

ภายในคุก บุหรี่เป็นของที่หรูที่สุด พวกหัวรุนแรงเหล่านี้ต่างพากันตื่นเต้น เพราะว่าพวกเขาสามารถเอาเจ้าเด็กนี่ได้ พวกเขาเลียริมฝีปากของตัวเอง

นี่ทำให้หลิวชวนยิ่งหวาดกลัว เหล่าอาชญากรหัวรุนแรงเดินเข้ามา ขณะที่หัวหน้าของพวกเขา เอาบุหรี่ออกมาจุดเตรียมตัวดูโชว์ที่กำลังจะเกิดขึ้น

ไม่นานความรุนแรงก็มาถึงหลิวชวน พวกมันตีเข้าที่ใบหน้าเขาอย่างรุนแรง ความเจ็บปวด ความอัปยศ กระตุ้นหัวใจของหลิวชวนอย่างต่อเนื่อง

‘ทำไม ทำไมฉันโชคร้ายอย่างนี้?’ อวี๋เชี่ยนก็ตายแล้ว ตอนนี้ก็ถูกขัง แล้วทำไมยังต้องมาถูกไอ้ชาติชั่วพวกนี้รุมทำร้ายอีก เขาไม่อยากยอมรับ ที่เขาต้องประสบกับการโดนทำร้ายที่รุนแรงแบบนี้

บางทีไม่นานนัก เขาคงต้องไปอยู่เป็นเพื่อนอวี๋เชี่ยน?

‘ไม่ ฉันไม่ยอม!’ เหตุการณ์เมื่อคืน ทันใดนั้นก็ปรากฏในจิตใจของหลิวชวน ชายในชุดดำยืนอย่างภาคภูมิใต้ผืนฟ้ายามราตรี กระโดดวีรบุรุษที่ถูกส่งมาพิทักษ์ปกป้องมวลมนุษย์จากสวรรค์

‘ฉัน หลิวชวนจะเป็นเหมือนผู้ชายคนนั้น!’

นักโทษเกย์เริ่มถอดกางเกงหลิวชวน ทันใดนั้นหลิวชวนก็คำรามเหมือนกับไม่ใช่มนุษย์ออกมา พร้อมกับดวงตาสีแดง เขาพุ่งเข้าไปหาผู้ชายคนนั้นแล้วกัดหูเขา จากนั้นจัดการเขาอย่างชั่วร้าย

เนื้อสดแล้วเลือดกระเด็นออกมา!

“อ๊ากกก...” ชายที่มีเลือดไหลออกมาจากหูขณะที่ปากเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องแล้วกลิ้งไปมาบนพื้น เศษเนื้อครึ่งหนึ่งอยู่ในปากของหลิวชวนขณะที่ตาแดง ที่มุมปากปรากฏรอยยิ้มแปลก ๆ เขากำลังแสยะยิ้ม

ทุกคนกลายเป็นงงงัน พวกมันต่างจ้องมองไปยังชายที่กำลังนอนชักดิ้นชักงออยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด คนที่ฉลาดคนหนึ่งรีบจับประตูแล้วตะโกน

“ผู้คุม ผู้คุม รีบมาเร็ว มีคนกำลังตาย!”

ชายที่หูขาดครึ่งถูกส่งไปโรงพยาบาล ขณะที่หลิวชวนที่กัดหูขาดไปครึ่งใบ ถูกส่งไปห้องมืด

“ฮ่าฮ่าฮ่า...ฮ่าฮ่า...ฮ่าฮ่า...” ในห้องมืดเล็ก ๆ ที่ไม่สามารถนั่งได้อย่างสบาย ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะ เสียงหัวเราะนี้ไม่ได้อธิบายถึงความสุขในหัวใจ ไม่ได้อธิบายถึงความรู้สึกขมขื่น ในห้องมืดนี้ เวลาเคลื่อนที่อย่างเชื่องช้า แต่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

..............

ณ โรงเรียนกวงหยวนฉินเฉาที่เพิ่งมาทำงาน เขาจ้องไปที่สาวสวยซูจีด้วยความตะลึง

“เธอพูดว่าอะไรนะ? หลิวชวนถูกจับ?”

“ใช่แล้ว” สูทสีแดงที่ซูจีใส่ไม่สามารถปิดบังรูปร่างอันงดงามของเธอได้ เธอมองฉินเฉาด้วยสายตาแปลก ๆ แล้วพูดว่า “เมื่อวาน ฟางหัวถูกฆ่า นายรู้หรือยัง?”

“ฟางหัว?” ฉินเฉาไม่มีปฏิกิริยากับข่าวนี้ เขาแค่กอดอกแล้วพูดว่า “คนแบบนี้ ถ้าจะตายก็ไม่แปลก แต่ฉันแค่อยากรู้ทำไมหลิวชวนถึงถูกจับ?”

“มีพยานบอกว่าหลิวชวนพยายามโจมตีฟางหัว ด้วยมีดมาเชเต้เมื่อวาน” ซูจียักไหล่ “เพื่อนของฉันที่สถานีตำรวจบอกบอกว่า หลิวชวน ชะตาขาดแน่นอน เพราะเบื้องบนต้องการปิดคดีนี้ให้เร็วที่สุด”

ฉินเฉากลอกตาพลางคิดว่า พลังของครอบครัวหลิวชวนแน่นอนว่าไม่พอที่จะปกป้องหลิวชวน ในคดีนี้การฆ่าเขาเป็นเรื่องง่าย

ถ้าเขารับสารภาพหลิวชวนจะถูกปล่อยตัว ด้วยความสามารถที่ตัวเองมีตำรวจไม่สามารถทำอะไรกับเขาได้ อย่างแย่ที่สุดเขาก็แค่หนีไปกบดานสักพัก แล้วฝึกฝนกำลังกายอยู่ที่นั่น หลังจากผ่านไปสักร้อยปี เรื่องนี้ต้องหายไปอย่างแน่นอน

“นายคิดอะไร?” ตาสีฟ้าคู่โตของซูจีจ้องที่หน้าฉินเฉา ร่างกายของเธอแทบจะติดกับฉินเฉา พร้อมกับลมหายใจหอม ๆ เหมือนกับเธอพยายามจะมองความรู้สึกข้างในของฉินเฉา “อย่าคิดทำอะไรไม่ดีล่ะ เข้าใจมั้ย!”

“หืมมมม ผมก็แค่คิดหาวิธีช่วยหลิวชวนแค่นั้นเอง ผมคิดว่าเขาไม่ใช่ฆาตกรที่ฆ่าฟางหัวแน่ ๆ”

“ฉันก็คิดว่าเขาไม่ใช่ฆาตกร” ซูจีพยักหน้า

“ฉันจะถามเพื่อนของฉัน เรากำลังจะไปหาเขา”

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกันก็มีออดี้ คิว7 ที่ใช้ป้ายทะเบียนตำรวจมาจอดที่หน้าประตู หนุ่มหล่อในชุดสูทกลิ่นน้ำหอมกู่หลงฟุ้งกระจาย ขณะเดินลงมาจากรถอย่างงดงาม ในมือถือช่อดอกกุหลาบเดินมุ่งหน้าเข้ามาหาพวกเขาทั้งสอง วันนั้นยื่นดอกไม้ให้ซูจี

“เจ้าหญิงคนสวยของผม เจ้าชายได้เตรียมรถม้าไว้สำหรับคุณแล้ว”

หนุ่มหล่อนี้ทันใดนั้นก็สังเกตพบฉินเฉาที่อยู่ใกล้ ๆ เขาขมวดคิ้วมุ่น แต่ก็ยังสามารถควบคุมท่าทางได้ดีมาก ยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า เขาถามว่า

“นี่เพื่อนร่วมงานคุณเหรอ?”

“ไม่ เขาเป็นเพื่อนของฉัน” ซูจีไม่ได้รับดอกไม้ แต่เกาะแขนฉินเฉาแล้วพูดว่า “เขาจะไปเป็นเพื่อนฉันที่คุกกลาง”

“เป็นอย่างงั้นหรอกเหรอ” ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างมีมารยาท จากนั้นด้วยมือหนึ่งถือดอกไม้ เขายื่นมืออีกข้างออกมาตรงหน้าฉินเฉา “หวัดดี ฉันชื่อหลี่ชาว คู่หมั้นของซูจี”

“อะไรนะ?” ฉินเฉาตกใจ มือยื่นออกไปได้ครึ่งทางแล้วยืนนิ่ง

ซูจีจ้องไปที่หลี่ชาวแล้วพูดว่า “อย่าไปฟังคำพูดเหลวไหล เขาตัดสินเอาเอง ฉันไม่ได้ตกลงสักหน่อย หลี่ชาวถ้านายพูดแบบนี้อีกล่ะก็ ฉันจะไม่สนใจนายอีก”

“ฮ่าฮ่า นี่แหละที่ทำให้ผมชอบคุณ บุคลิกที่ดื้อรั้นของคุณ” แม้ว่าตาของฉินเฉาจะมีประกายของความโกรธ แต่เขายังพูดด้วยรอยยิ้ม

ฉินเฉาคาดว่าซูจีคงถูกบังคับให้แต่งงานกับหลี่ชาวโดยครอบครัวของเธอ แต่ด้วยบุคลิกที่หัวแข็งของเธอ เธอต้องปฏิเสธอย่างแน่นอน เขาไม่รู้ว่าทำไม มันเหมือนกับมีหินก้อนใหญ่ตกลงในใจ

“สวัสดีครับ ผมชื่อฉินเฉา” ในที่สุด เขาก็ยื่นมือแล้วจับมือกับหลี่ชาว

หลังจากแนะนำตัว หลี่ชาวดึงมือเขากลับ เขาวางดอกไม้ไว้ในรถ แล้วดึงเอาผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมา จากนั้นเช็ดมือ เขาพูดกับซูจีว่า

“เจ้าหญิงของผมขึ้นรถเถอะ ผมได้จัดการนัดไว้แล้วที่ศูนย์กักกัน”

ฉินเฉาขมวดคิ้ว ตอนนี้เองซูจีบีบมือเขาอย่างใจดีแล้วส่งสายตาให้เขา

จากนั้นเธอพาฉินเฉาขึ้นไปนั่งบน Q7 ที่หรูหรา

“เจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ของผม ผมอยากรู้จริง ๆ ทำไมคุณถึงสนใจคดีนี้จัง” Q7 คันนี้ขี่นิ่มจริง ๆ ฉินเฉาไม่รู้สึกถึงความสั่นสะเทือนแม้แต่น้อย

“เขาคือนักเรียนของฉัน” ซูจีตอบ

“ถ้าคุณอยากช่วยเขา แค่ผมออกปากเท่านั้น” ได้ยินคำพูดของหลี่ชาว ทันใดนั้นหัวใจของฉินเฉาก็เต้นเร็วขึ้น

จบตอน#