ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

"พี่หง!"
ถังเจียงและถังจวิ้นเจี๋ยที่เห็นดังนั้น พวกเขาก็แผดเสียงร้องออกมา ก่อนที่จะรีบพุ่งทะยานเข้าไปข้างร่างของถังหง ทว่าในขณะที่กําลังจะพยุงร่างของถังหงขึ้นมานั้น พวกเขาก็พบกับสิ่งผิดปกติ
หลังจากที่ถังฮวนโจมตีใส่ถังหง เขาก็พุ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วย
"ลงมือพร้อมกัน!"
ถังเจียงและถังจวิ้นเจี๋ยทั้งตกใจทั้งโกรธ จึงได้ชักกระบี่ยาวออกมาอย่างไม่รีรอ
ไม่ถึงหนึ่งวัน เด็กหนุ่มที่สามารถจัดการได้ง่ายโดยไม่จําเป็นต้องใช้ปราณแท้ แต่จู่ ๆ เขาก็มีปราณแท้ขึ้นมา ทั้งทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ขนาดถังหงที่เปิดชีพจรวิญญาณตั้งห้าเส้น แม้จะได้ใช้อาวุธยังต้องนอนหมอบอยู่กับพื้นอย่างน่าอนาถเช่นนั้น พวกเขาทั้งสองที่เปิดชีพจรวิญญาณได้เพียงสี่เส้น แน่นอนว่าจักต้องมิใช่คู่มือของเด็กหนุ่ม
มิเพียงจะต้องร่วมมือกันเท่านั้น ถึงจะพอมองเห็นชัยชนะขึ้นมาบ้าง ทว่าไม่นานนัก พวกเขาก็รับรู้ว่าคําว่าชนะ มันมีอยู่เพียงแค่ในห้วงคํานึงของพวกเขาเท่านั้น
"โครม!"
"โครม!"
ไม่ถึงชั่วครู่ ร่างเงาทั้งสองร่างก็ล้มลงตรงข้างกายของถังหง ก่อนที่จะมีเสียงร้องโอดโอยดังขึ้นมาไม่หยุด กระบี่ยาวตกลงอยู่บนพื้นดิน
"บัดซบ เจ้า!"
ถังหงที่เห็นดังนั้นก็ยิ่งเกิดโทสะมากยิ่งขึ้น เขาแผดเสียงด่าทอออกมา ทว่าในเวลานั้นเขาก็พบว่าถังฮวนได้มาหยุดอยู่ตรงหน้าของเขา
แต่ทว่าประโยคหลังนั้นกลับอุดตันอยู่ในลําคอมิได้ถูกเปล่งออกไป รองเท้าผ้าสีดําเตะเข้าใส่หน้าของเขา พื้นรองเท้าฟาดเข้าบนใบหน้าอย่างจัง หัวทั้งหัวแทบจะระเบิด
"เจ้าขยะ ปากสุนัขย่อมคายงาช้างออกมาไม่ได้แท้ ๆ แต่ยังกล้าจองหองเช่นนี้อีก"
ถังฮวนออกแรงที่ฝ่าเท้า พลางแผดเสียงสบถออกมา
"บัดซบ ข้ามีสิทธิที่จะจองหอง แล้วเจ้ามีอะไร? ถึงเจ้าจะเอาชนะข้าได้ แล้วยังไงละ เจ้ากล้าฆ่าข้าอย่างนั้นรึ?"
ถังหงโกรธและอับอายยิ่ง ใบหน้าโอหังกลายเป็นสีแดงเลือดหมูพลางแผดเสียงด่าออกมาอย่างไม่หยุดปาก
"นั่นสิ ถึงจะให้ความกล้าเป็นร้อยเท่า มันก็ไม่กล้าทํา อะไรพวกเราหรอก"
"มันไม่กล้าที่จะฆ่าพวกเราหรอก!"
ถังเจียงและถังจวิ้นเจี๋ยมองถังฮวนพลางกล่าวออกมาด้วยโทสะ พวกเขามิได้เจ็บหนักเท่าถังหง แต่ก็ไม่กล้าที่จะยันตัวลุกขึ้นมา เพราะกลัวว่าจะถูกเตะซ้ำอีกครั้ง
"ตอนนี้จริงอยู่ที่ข้าไม่กล้าฆ่าพวกเจ้า ทว่าข้ามีวิธีที่จะจัดการกับพวกเจ้า"
ถังฮวนแสยะยิ้ม สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ
"อย่างเช่น ถอดเสื้อผ้าทั้งหมดของพวกเจ้าเสีย แล้วก็เอาไปมัดติดกับแม่หมู นี่เรียกว่าอะไรนะ ทหารหมู? ที่นี้ ทวีปหลงเหย้าที่มีทหารหมูถือกําเนิดขึ้นมาถึงสามคน คงจะสร้างชื่อเสียงโด่งดังมิใช่น้อย"
"เจ้ากล้างั้นรึ?"
สีหน้าของถังหงเปลี่ยนเป็นสีขาว จากนั้นเขาก็แผดเสียงร้องคํารามออกมา ถังเจียงและถังจวิ้นเจี๋ยเองก็พลันหน้าเปลี่ยนสี เพียงแค่คิดภาพที่ตนเปลื้องภาพแล้วเอาก้นที่เปลือยเปล่าขึ้นขี่บนตัวหมูก็ทําให้พวกเขานั้นตัวสั่นขึ้นมาอย่างอดไม่ ได้
หากถังฮวนทําเช่นนั้นจริง ๆ พวกเขาคงจะกลายเป็นตัวตลกของเมืองนู่ลั่ง แล้วพวกเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
"พวกเจ้าคิดว่าข้ากล้าหรือไม่?"
ถังฮวนย่อตัวลงพลางหัวเราะและเอาฝ่ามือแตะลงที่ใบหน้าของถังหง
ถังหงเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างอดไม่ได้ ถึงแม้ว่าบนใบหน้าของถังฮวนนั้นจะเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทว่าสายตาของเขานั้นกลับมิได้ยิ้มเหมือนกับบนใบหน้า
เขากล้า!
ถังหงตัวสั่นเทาขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เขาไม่กล้าแม้แต่ จะด่าอะไรออกมา คําที่อยู่ข้างในลําคอกล้ำกลืนลงไปข้างในท้อง ภายในแววตาฉายสีความหวาดกลัวขึ้น
"ถังฮวน พวกเราทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นพี่น้อง ไม่มีเหตุจําเป็นอะไรที่ต้องทําเช่นนั้นนี่?"
ถังเจียงที่ได้สติ เขาก็กลืนน้ําลายลงคอดังเอื้อก แล้วจึงยิ้มออกมาแห้ง ๆ
"พี่น้อง? ข้าไม่มีพี่น้องขยะแบบพวกเจ้า"
ถังฮวนแค่นเสียงหัวเราะเหยียดหยามออกมา หลังจากนั้นเขาก็ลุกยืนขึ้น แล้วใช้ดาบแตะลงบนหน้าของถังหง
"เริ่มเลยเถอะ พวกเจ้าอยากจะถอดเอง หรือจะให้ข้าช่วยพวกเจ้าถอด"
"ถังฮวน ค่อย ๆ พูด ค่อย ๆ จา เจ้า..."
ถังเจียงฝืนยิ้มออกมา จากนั้นก็ส่งสายตาไปให้ถังจวิ้นเจี๋ยและถังหง
จากนั้นยังไม่ทันที่เขาจะกล่าวเสร็จ เขาก็เห็นถังหงถูกยกขึ้นมา ก่อนที่จะมีเสียง "พี่บ" "พี่บ" ดังขึ้น เมื่อสิ้นสุดเสียงนั้น ถังหงก็ได้ถูกเปลื้องผ้าจนหมด เมื่อสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็น ถังหงก็พึ่งจะรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ในตอนนั้นเขาก็แผดเสียงร้องดังออกมาเหมือนกับเด็กสาวที่ถูกข่มขืน
ถังฮวนหัวเราะ ฝ่ามือยังคงขยับอย่างไม่หยุด
ไม่นานนักถึงเจียงและถังจนเจี้ยก็ได้ถูกเปลื้องผ้าจนหมดเหมือนกันกับถังหง พวกเขาทั้งสามคนชิดร่างเข้าหากันด้วยใบหน้าที่แดงด้วยความอับอายและโทสะ
สายตาคู่หนึ่งกวาดมองไปที่ร่างของพวกเขาทั้งสาม จากนั้นถังฮวนก็ฉีกยิ้มออกมาอย่างไม่แยแส ดาบยาวเงาวับแตะที่ก้นพลางกล่าวออกมาอย่างเจ้าเล่ห์
"เอาละ พวกเจ้า ไสหัวไปได้แล้ว หากให้พวกเจ้าไปขี่แม่หมู เกรงว่าคงจะเป็นความอัปยศต่อแม่หมูเป็นแน่"
"ถังฮวน เจ้า... เจ้ากับข้าไม่จบแค่นี้แน่!"
ความเจ็บปวดในหัวใจประจักษ์ขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าของถังหงเป็นสีแดงก่ำพลางขบฟันกรอดออกมาแผดเสียงกล่าวด้วยโทสะ
ถังฮวนทําท่าทีเหมือนกับไม่ได้ยินพลางกล่าวพึมพําออกมาว่า
"แม่หมูไม่ได้ แต่แม่ไก่น่าจะเหมาะสม งั้นไปเอาแม่ไก่สักสามตัวกลับมาดีกว่า น่าจะสะดุดตาน่าดู"
"รีบไปเร็ว!"
เพียงแค่ได้ยิน ถังเจียงและถังจวิ้นเจี๋ยก็ตกใจจนหน้าซีด พวกเขาเอามือปิดของลับของตนเอาไว้พลางเดินขนาบซ้ายขวาถังหงแล้วหนีไปอย่างรวดเร็ว- โปรดติดตามตอนต่อไป -

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 ค้อนดาวตก (3)

นิยายแนะนำ

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 ค้อนดาวตก (3)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้