หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

เจี้ยนหลิน (剑林) เดินจากมาอย่างสงบ ทิ้งหวังเถิงและกลุ่มของเฉินเฟิงไว้เบื้องหลังกับความอัปยศและความพ่ายแพ้ที่มิอาจลบเลือน เขามิได้หันกลับไปมอง สายลมยามบ่ายพัดผ่านร่างของเขาเบาๆ พาเอากลิ่นดินและใบไม้แห้งโชยมาปะทะใบหน้า ทว่าในใจของเด็กหนุ่มกลับมิได้สงบนิ่งดุจท่วงทีภายนอก

‘การต่อสู้เมื่อครู่ ข้าอาศัยความได้เปรียบที่มันเพิ่งจะทะลวงระดับ พลังยังไม่มั่นคง และยังประมาทข้าเกินไป จึงสามารถเอาชนะมาได้อย่างฉิวเฉียด หากมันเตรียมพร้อมกว่านี้หรือมีพลังที่เสถียรกว่านี้ ผลลัพธ์อาจจะแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง’

เขาวิเคราะห์การต่อสู้อย่างเยือกเย็น พลังระดับสร้างรากฐาน (筑基) นั้นหนักหน่วงและรุนแรงกว่าหลอมรวมลมปราณอย่างเทียบไม่ติดจริงๆ หากเขาปะทะโดยตรงแม้เพียงครั้งเดียว ร่างกายคงจะแหลกสลายไปแล้ว

‘ข้ายังอ่อนแอเกินไป พลังระดับหลอมรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์นี้ ยังมิเพียงพอที่จะปกป้องตนเองได้อย่างแท้จริง’

ความตระหนักรู้นี้ตอกย้ำถึงความจำเป็นเร่งด่วนที่เขาจะต้องทะลวงสู่ขั้นสร้างรากฐานให้ได้โดยเร็วที่สุด

ขณะที่เขากำลังเดินกลับไปยังเรือนพักศิษย์นอก เขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ศิษย์นอกหลายคนที่เคยเดินผ่านเขาไปโดยไม่ใส่ใจ บัดนี้กลับหยุดชะงักแล้วจ้องมองมายังเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความไม่อยากจะเชื่อ ความหวาดหวั่น หรือแม้แต่ประกายแห่งความนับถือจางๆ

เสียงซุบซิบกระซิบกระซาบดังขึ้นตามทางที่เขาเดินผ่าน

นั่น นั่นใช่เจี้ยนหลินหรือไม่

ข้าได้ยินมาว่าเมื่อครู่ เขาเพิ่งจะสั่งสอนศิษย์พี่หวังเถิงจากหออัคคีเมฆาจนบาดเจ็บกลับไป

เป็นไปได้อย่างไร ศิษย์พี่หวังเถิงเป็นถึงผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานนะ

เจี้ยนหลินมิได้สนใจเสียงเหล่านั้น เขาเพียงแค่ก้มหน้าเดินต่อไป แต่ในใจกลับถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

‘ดูเหมือนว่าการเก็บงานประกาย (藏拙) ของข้าในครั้งนี้ จะล้มเหลวโดยสิ้นเชิง คลื่นลมระลอกใหม่กำลังจะก่อตัวขึ้นอย่างแน่นอน และเป้าหมายของคลื่นลมนั้นก็คือข้า’

เมื่อกลับถึงห้องพักอันคับแคบ เขาก็ปิดประตูลงอย่างเงียบงัน ความสงบชั่วคราวนี้ช่างมีค่าเหลือเกิน เขานั่งลงบนเตียงไม้แข็งๆ พยายามจะปรับลมหายใจและโคจรพลังปราณที่ร่อยหรอไปจากการต่อสู้ให้กลับคืนมา

เขานึกถึงคำชี้แนะของอาจารย์ซ่ง (宋长老) และเงื่อนงำที่เขาค้นพบจากบันทึกโบราณในหอตำรา

‘มรดกอันยิ่งใหญ่ รอคอยวันที่จะหยั่งรากในผืนดินที่เหมาะสม’

เขาคือผืนดินนั้นหรือไม่ และหน่ออ่อนแห่งกระบี่ (剑之嫩芽) ในทะเลจิตของเขาก็คือกุญแจสู่มรดกนั้นใช่หรือไม่

และภาพวาดของรากไม้ที่หยั่งออกมาจากศิลา

‘การทะลวงสู่ขั้นสร้างรากฐานของข้า จะต้องแตกต่างจากคนทั่วไปเป็นแน่ ข้าต้องการความเข้าใจและวิธีการที่ถูกต้อง’

เจี้ยนหลินตัดสินใจแน่วแน่ เขาลุกขึ้นยืน ดวงตาทอประกายมุ่งมั่นยิ่งกว่าครั้งใดๆ เขาจะไม่รอให้ปัญหามาถึงตัว แต่จะรีบมุ่งไปข้างหน้าเพื่อแสวงหาความแข็งแกร่งด้วยตนเอง

เป้าหมายต่อไปของเขาชัดเจนยิ่งกว่าเดิม

หอตำรา (书阁)

เขาจะต้องกลับไปยังที่แห่งนั้นอีกครั้ง เพื่อค้นหาคำตอบ เพื่อแสวงหาหนทาง เพื่อหยั่งรากแห่งวิถีของตนเองให้มั่นคง ก่อนที่พายุลูกใหญ่จากหออัคคีเมฆาจะโหมกระหน่ำเข้ามา

(จบตอนที่ 186)