วันสิ้นโลก : ผมอัพเกรด 7-ELEVEN จนกลายเป็นฐานสุดท้าย ของมนุษยชาติ

ตอนที่ 85
ดวงตาของราชินี

ตุบ…

ตุบ…

ตุบ…

เสียงหัวใจของรังดังสะเทือนทั้งห้องใต้ดินขนาดมหึมา ผนังทั้งหมดเต็มไปด้วยเนื้อสีดำที่กำลังขยับช้าๆ เส้นเลือดแดงจำนวนมหาศาลพาดผ่านเพดานราวกับระบบไหลเวียนของสิ่งมีชีวิตยักษ์ ขณะที่กลิ่นเลือดและเมือกสีดำเข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก

พิมหยุดนิ่งทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

บัลลังก์ขนาดมหึมาที่สร้างจากกระดูกและซากร่างมนุษย์ตั้งอยู่กลางห้อง ร่างหลายสิบร่างถูกหลอมรวมอยู่ในนั้นอย่างบิดเบี้ยว บางคนยังขยับเล็กน้อยราวกับยังมีชีวิต

และบนบัลลังก์—

เด็กผู้หญิงคนนั้นกำลังนั่งยิ้มอยู่

ดวงตาสีแดงของเธอจ้องตรงมาที่นนท์อย่างมีความสุข ราวกับเด็กที่รอคนในครอบครัวกลับบ้าน

แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือ—

ด้านหลังเธอ

“ดวงตา” สีแดงขนาดมหึมากำลังเปิดอยู่กลางผนังรัง

มันใหญ่เท่ารถบรรทุก

และกำลังขยับช้าๆ

ติ๊ง!

[Secondary Hive Core Confirmed]

[Queen Nest Stabilization : 41%]

ชายลึกลับสีหน้าเปลี่ยนทันที

“นั่นไม่ใช่แค่เศษแกน…”

“มันกำลังสร้างต้นกำเนิดใหม่จริงๆ”

เด็กผู้หญิงหัวเราะเบาๆ ก่อนค่อยๆ ลุกขึ้นจากบัลลังก์ เมือกสีดำไหลลงจากเท้าเธอช้าๆ ขณะที่หนวดสีดำด้านหลังเริ่มยาวขึ้นเรื่อยๆ

“พี่มาหาหนูจริงๆ ด้วย…”

เธอก้าวลงจากบัลลังก์ทีละก้าว

ทุกครั้งที่เท้าสัมผัสพื้น เส้นเลือดทั่วห้องจะเต้นแรงขึ้นเหมือนรังกำลังตอบสนองต่ออารมณ์ของเธอ

ตุบ!!!

ตุบ!!!

นนท์รู้สึกเจ็บหน้าอกทันที

เพราะหัวใจของเขา—

เริ่มเต้นตามจังหวะของรัง

ติ๊ง…

[Synchronization : 43%]

เส้นเลือดสีดำบนแขนลามขึ้นถึงลำคอแล้ว

พิมรีบจับแขนเขาแน่น

“พี่นนท์…”

เสียงของเด็กหญิงเริ่มสั่น

เพราะตอนนี้ดวงตาของนนท์กลับมาแดงชัดกว่าเดิมแล้ว

เด็กผู้หญิงบนบัลลังก์หยุดเดิน ก่อนเอียงหัวเล็กน้อย

“พี่เจ็บเหรอ…”

น้ำเสียงของเธอเศร้าลงจริงๆ

“หนูไม่อยากให้พี่เจ็บนะ…”

ทันใดนั้น—

หนวดสีดำด้านหลังเธอก็พุ่งออกมาทันที

ฟึ่บ!!!

ชายลึกลับผลักพิมออกจากแนวโจมตีทันที ก่อนใช้มีดฟันสวน

ฉัวะ!!!

หนวดเส้นหนึ่งขาดกระเด็น แต่เมือกสีดำกลับรวมตัวสร้างใหม่ทันที

“เร็วชิบ—”

ตูม!!!

หนวดอีกเส้นฟาดใส่กำแพงจนระเบิดแตก เศษเนื้อและคอนกรีตปลิวกระจายทั่วห้อง

Hive Guards รอบห้องเงยหน้าขึ้นพร้อมกันทันที

กรรรrrrrrrrrrr…

เสียงคำรามต่ำดังสะท้อนไปทั่วรัง

เด็กผู้หญิงก้มหน้าลงช้าๆ

“ทำไม…”

“ทำไมทุกคนชอบทำร้ายหนู…”

เมือกสีดำรอบตัวเธอเริ่มปั่นป่วนอย่างรุนแรง พื้นห้องหลายจุดเริ่มแตกออก ก่อนแขนมนุษย์จำนวนมากจะยื่นขึ้นมาจากใต้พื้นเหมือนคนกำลังพยายามคลานออกมา

พิมกรีดร้องทันที

“ว้าย!”

ติ๊ง!

[Queen Emotional Instability]

[Hive Aggression Increasing]

นนท์กัดฟันแน่น

เขารู้สึกได้ว่าถ้าปล่อยให้เธอเสียการควบคุม รังทั้งรังจะระเบิดความคลุ้มคลั่งออกมาทันที

และคนทั้งเมืองจะตายอีกครั้ง

“ฟังฉันนะ…”

นนท์ก้าวออกไปด้านหน้าช้าๆ

ชายลึกลับหันขวับทันที

“นายจะทำอะไร?!”

“เธอยังมีสติอยู่…”

นนท์จ้องเด็กคนนั้นตรงๆ

“ถ้าฉันเชื่อมกับเธอได้…”

“บางทีอาจหยุด Hive ได้โดยไม่ต้องฆ่า”

ชายลึกลับสบถทันที

“นายแน่ใจเหรอว่ามันจะไม่กลืนสมองนายแทน?!”

นนท์เงียบไป

เพราะเขาเองก็ไม่แน่ใจ

แต่ตอนนี้—

ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

เด็กผู้หญิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองเขาอีกครั้ง

ดวงตาสีแดงเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย

“พี่… ไม่เกลียดหนูเหรอ…”

คำถามนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบลง

นนท์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบช้าๆ

“ฉันรู้ว่าการถูก Hive กลืนมันรู้สึกยังไง”

“มันเหงา…”

“มันหนาว…”

“แล้วมันจะค่อยๆ เอาตัวเราไปทีละนิด”

ดวงตาของเด็กผู้หญิงเบิกกว้างเล็กน้อย

เหมือนไม่มีใครเคยพูดกับเธอแบบนี้มาก่อน

เมือกสีดำรอบห้องเริ่มสงบลงชั่วขณะ

พิมมองภาพนั้นเงียบๆ

ส่วนชายลึกลับยังคงจับมีดแน่น ไม่ไว้ใจแม้แต่วินาทีเดียว

นนท์ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้อีกก้าว

“เธอจำชื่อตัวเองได้ไหม”

เด็กผู้หญิงนิ่งไป

ริมฝีปากขยับเล็กน้อย

“…มิ้นท์”

ทันทีที่ชื่อนั้นหลุดออกมา—

รังทั้งรังก็สั่นสะเทือนทันที

ครืดดดดดดด!!!

ดวงตาขนาดยักษ์ด้านหลังบัลลังก์เปิดกว้างขึ้นอย่างรุนแรง เมือกสีดำทั่วห้องเริ่มปั่นป่วนอีกครั้งราวกับ Hive กำลัง “ไม่พอใจ”

ติ๊ง!

[Queen Humanity Resisting]

[Hive Core initiating forced overwrite]

เด็กผู้หญิงกุมหัวทันที

“อ๊ะ… อ๊ากกกก!!!”

หนวดสีดำหลายสิบเส้นพุ่งออกจากหลังเธออย่างควบคุมไม่ได้ Hive Guards รอบห้องเริ่มคำรามพร้อมกัน

กรรรrrrrrrrrrr!!!

ดวงตาของนนท์เบิกกว้าง

เพราะตอนนี้—

เขาได้ยิน “เสียง” เดียวกับที่ต้นกำเนิดเคยพูดกับเขา

เสียงนั้นดังขึ้นจากดวงตายักษ์ด้านหลังบัลลังก์

“กำจัดสิ่งปนเปื้อน…”

“ลบตัวตนมนุษย์…”

“ราชินีต้องสมบูรณ์…”

และในวินาทีนั้นเอง—

ดวงตาสีแดงขนาดมหึมาก็เริ่ม “เปิดออกจนสุด”