THE ONE

        คุณหนูโจวลุกไม่ไหวจนซินเหยียนต้องพยุงนางกลับเข้าไปในกระโจมให้นางนอนอืดอยู่ข้างใน จากนั้นซินเหยียนจึงกลับออกมาเพื่อช่วยเทียนคงเก็บกวาดพื้นที่ด้านนอก

        เทียนคงเห็นซินเหยียนออกมาแล้วเขาก็ดีดนิ้วทีหนึ่ง ม่านพลังโปร่งแสงก็คลุมพื้นที่ของพวกเขาสองคน ดังนั้นแล้วไม่ว่าตอนนี้พวกเขาจะคุยกันเสียงดังอย่างไรก็จะไม่มีใครได้ยินจากนั้นจึงเอ่ยปากพูดคำที่ซินเหยียนถึงกับชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นมามองเทียนคนด้วยความประหลาดใจและกังวลอย่างที่สุด

        “ท่านเคยได้ยินเรื่องแวมไพร์ มาบ้างไหม” เทียนคงถามด้วยใบหน้านิ่งเฉย สองมือก็เก็บกวาดพื้นที่ไป

        “......”ซินเหยียนไม่ทราบว่าจะตอบอย่างไรดี จึงใช้เวลาคิดไปราว 3 วินาที แล้วตัดสินใจตอบกลับไปว่า“ท่านคงไม่ได้จะบอกข้าว่าท่านเป็นแวมไพร์หรอก ใช่ไหม”

        การที่เทียนคงพูดเรื่องอะไรขึ้นมาแบบนี้แสดงว่าเขาต้องมีข้อมูลอะไรบางอย่างแล้ว และตอนนี้ที่เขากำลังทำก็คือการตรวจสอบความผิดปกติต่าง ๆที่ซินเหยียนจะแสดงออกมาและตัวนางก็ทราบในจุดนี้ดี ดังนั้นแล้วจึงคิดว่า ปิดปังไปก็เท่านั้นเพราะนางไม่คิดว่าจะปกปิดความผิดปกติใด ๆจากเทียนคงได้

        “ก็คิดอยู่แล้วว่าท่านน่าจะรู้จักแวมไพร์เป็นอย่างดีไม่มากก็น้อย แต่การถามข้าแบบนี้ท่านกำลังจะบอกว่า มีแวมไพร์อยู่ที่นี่ ที่ดาววิหคครามหรือ” เทียนคงยิงคำถามจี้จุดทันที

        ซินเหยียนได้ยินคำถามก็ยิ่งแสดงอาการนี่เขาอ้อมหรือลองเชิงก่อนไม่เป็นหรืออย่างไร ทำไมถึงได้ถามคำถามยากๆแบบนี้กับข้าทันทีเลยเล่า

        “.....อืมมม เป็นอย่างที่ท่านเข้าใจ มีพวกเขาอยู่ที่นี่จริง ๆ”ซินเหยียนหยุดมือทุกอย่างแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ เพราะหลังจากนี้ คงเหมือนจะเป็นการสอบสวนของเทียนคงเสียแล้ว

        “งั้นรึ.....” เทียนคงตอบแค่นี้ จากนั้นก็พลันคิดในใจว่า “หรือว่าตั้งแต่ตอนนั้น ... เช่นนั้นแล้วการที่เฉินฮ่าวหลานมีเส้นพลังที่ต่างออกไปจากสายเลือดปีกสวรรค์คนอื่น ๆ จะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยและชายชุดดำนั่น ....”

        เทียนคงเคยจับสัญญานของวัตถุปริศนาที่ผ่านเข้ามาที่ชั้นบรรยากาศของดาววิหคครามได้เมื่อหลายเดือนก่อนซึ่งตอนนั้นเขาไม่ได้ตามสืบอะไรต่อ เพราะตอนนั้นเขาเองก็ยังไม่มีความสามารถพอที่จะทำอะไรได้

        และก่อนหน้านี้ที่งานประลองเขาได้ส่งโดรนติดตามไปที่ตระกูลเฉิน เพื่อสอดแนม และผลก็คือ เขาได้ข่าวที่น่าแปลกใจอย่างมากมาเทียนคงเห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมด ณ ตระกูลเฉิน ตั้งแต่ต้น จนจบลงที่ชายชุดดำทำอะไรบางอย่างกับเฉินฮ่าวหลานและคนของตระกูลเฉินทั้งหมด

        ตอนนั้นเขายังไม่อาจเดาได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่พอได้รับคำยืนยันจากซินเหยียนแล้วว่ามีแวมไพร์อยู่ที่นี่ ดังนั้นข้อมูลทุกอย่างที่เขามีตอนนี้ก็สามารถสรุปเหตุการณ์ออกมาได้คร่าว ๆแล้ว

        เริ่มตั้งแต่หลายเดือนก่อนตอนที่เขาจับสัญญานวัตถุประหลาดได้ คงเป็นตั้งแต่ตอนนั้นที่พวกแวมไพร์ได้แทรกซึมเข้ามาที่ดาววิหคครามและคงมีบางอย่างเกิดขึ้น ทำให้เมืองประกายทองทราบการมาของแวมไพร์ จึงรีบยกเลิกการหมั้นหมายกับเซียนอินซึ่งก็พอเดาได้ไม่ยาก ว่าคงเป็นเพราะเมืองประกายเงินเป็นเมืองที่ผลิตอาวุธจากแร่เงินและแร่เงินนี้ก็คือจุดอ่อนของพวกแวมไพร์ ดังนั้นแล้ว การหนีให้ห่างจากเมืองที่เป็นเป้าหมายย่อมเป็นตัวเลือกที่ต้องทำ

        การที่พวกแวมไพร์มาที่นี่แน่นอนว่าจุดประสงค์สำคัญอย่างหนึ่งก็ต้องเป็นแร่เงินนี้ หากทำลายโรงผลิตอาวุธแร่เงินได้พวกเขาย่อมมีโอกาสชนะในศึกสงครามมากยิ่งขึ้น และนี่ก็อาจเป็นข้อบ่งชี้ว่าสงครามที่เอ็ดเวิร์ดได้พูดถึงนั้น อาจจะยังไม่จบ และยืดเยื้อมาจนถึงตอนนี้ แต่ก็อาจจะไม่ใช่ก็ได้สงครามอาจจบไปนานแล้ว แต่ด้วยอะไรบางอย่าง ทำให้การผลิตแร่เงินยังคงดำเนินต่อไปและมันอาจสร้างความน่ารำคานให้พวกแวมไพร์ที่ยังคงอยู่ จึงลงเอยด้วยการมาที่ดาววิหคครามนี้

        ซึ่งแผนของพวกแวมไพร์จะเดินไปทางไหน ตอนนี้เทียนคงก็ไม่อาจคาดเดา แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้เขาต้องระวังตัวให้มากขึ้นเพราะมีผู้เล่นหน้าใหม่แสดงตัวในเกมแล้ว และเขาจะต้องรีบปรับปรุงและพัฒนาตัวเขาและคนของเขาให้แกร่งพอที่จะรับมือกับทุกสถานการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้

        “ก็อย่างที่เคยข้าถามขึ้นมา ก็เพราะบังเอิญไปได้ยินเรื่องแวมไพร์เข้า และอยากจะรู้เรื่องพวกเขาให้มากขึ้นซึ่งคนที่ข้าจะถามได้ ก็คงมีแค่ท่านเท่านั้น องค์หญิง ...”

        ช่วงเวลาที่เทียนคงครุ่นคิดในหัวนั้นผ่านไปไม่ถึงเสี้ยววินาทีดังนั้นประโยคเมื่อครู่ จึงต่อกับคำว่า “งั้นรึ” แทบจะทันที

        “ท่านนี่นะ.... ข้าควรจะดีใจไหมเนี่ย .... เห้ออออ ... เอาเถอะ เรื่องแวมไพร์นี่ก็แทบจะรู้กันทั่วในกลุ่มชนชั้นสูงแล้วล่ะนะ... ข้าจะบอกเรื่องที่ข้ารู้ แต่ข้าเองก็ไม่เคยเจอพวกเขาหรอกนะเพียงแต่มันมีข่าวหลุดออกมาจากในราชสำนัก เมื่อราว 5 เดือนก่อน ว่ามีแวมไพร์กลุ่มหนึ่งลักลอบเข้ามายังดาววิหคคราม ตอนนั้นในราชสำนักก็แตกตื่นกัน เพราะพวกเรา กำลังทำสงครามกับพวกนั้นอยู่และพวกเราก็ไม่ใช่แนวหน้า แต่เป็นเพียงฝ่ายสนับสนุน ดังนั้นแล้ว หากพวกแวมไพร์ยกทัพมาที่ดาววิหคครามจะต้องเกิดการนองเลือดครั้งใหญ่แน่ ๆ แต่พอผ่านไปหลายเดือนข่าวของพวกแวมไพร์ก็เงียบหายไป จนไม่ถูกพูดถึงอีกจนถึงตอนนี้ นี่คือสิ่งที่ข้ารู้... ส่วนท่าน ไปได้ยินเรื่องแวมไพร์มาจากไหนหรือ ถึงคราวท่านเล่าให้ข้าฟังบ้างแล้ว”

        “ย่อมได้ท่านจำที่ข้าบอกท่านว่าข้าได้ค้นหามนุษย์สายเลือดอสูรคนหนึ่งหรือไม่”

        “แน่นอนข้าจำได้ และข้าก็หาโอกาสจะถามท่านเรื่องนี้อยู่พอดี แล้วเป็นอย่างไรบ้าง สรุปท่านได้เจอเขาหรือไม่”ซินเหยียนตั้งแต่ตอนนั้น ที่นางไม่สามารถช่วยเหลือสิ่งใดกับเทียนคงเรื่องนี้ได้ก็รู้สึกผิดหวังมาตลอด จนไม่กล้าพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกเลยแต่พอเทียนคงเอ่ยขึ้นมาแบบนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะอยากรู้ความเป็นไป

        “ข้าสามารถช่วยเขาออกมาได้แล้วเป็นเพราะท่านเลย ข้าถึงทำได้ ...”

        ซินเหยียนได้ยินก็ตาโตเลิกคิ้วด้วยความสนใจและประหลาดใจแล้วขยับตัวเข้าใกล้เทียนคงอีกนิดหน่อยก่อนจะถามว่า “ว่าอย่างไรนะ! เพราะข้าด้วย??? ...... นี่นี่ท่านไม่ใช่แค่เจอ แต่สามารถพาเขาออกไปได้หรือ บะ บ้าไปแล้ว ท่านทำได้ยังไงเล่ามาให้หมดนะ ...”

        เทียนคงไม่ตอบในทันทีแต่ยื่นมือออกมาข้างหน้าเล็กน้อยแล้วแบมือออก จากนั้นโดรนจิ๋วที่ได้ติดตามซินเหยียนมาตลอดตั้งแต่คราวก่อน ที่นครวิหคครามก็ลอยออกมาจากปิ่นปักผมบนศรีษะของซินเหยียนไปหยุดอยู่ที่ฝ่ามือของเทียนคง

        “ด้วยเจ้านี่แหละ.........” เทียนคงบังคับโดรนให้ออกมาแต่พอนึกขึ้นได้ว่าเขาละเมิดความเป็นส่วนตัวของซินเหยียนก็พลันเหงื่อซึมออกมาและได้แต่หวังว่าซินเหยียนจะไม่ว่าอะไรเขานะ

        “.....แล้วมันคือ???” ซินเหยียนตกใจมากที่จู่ ๆก็มีอะไรบางอย่างลอยออกมาจากตัวนางแล้วไปหยุดอยู่ที่มือเทียนคงแต่มันช่างเล็กจิ๋ว จนมองแทบไม่เห็น และนางก็ไม่รู้ด้วยว่ามันคืออะไร

        “เอ่อออมันคืออุปกรณ์อย่างหนึ่ง ที่ข้าใช้เพื่อสืบหาข้อมูลน่ะ และด้วยเจ้านี่มันเลยทำให้ข้ารู้ที่อยู่ของห้องทดลอง ที่ท่านเคยเล่าให้ข้าฟัง .... อุ๊ฟฟฟฟ”พูดมาถึงตรงนี้ซินเหยียนเก็บอาการไว้ไม่ได้อีกต่อไป นางกระโจนขึ้นมาปิดปากเทียนคงอย่างรวดเร็วมองซ้ายมองขวากลัวว่าจะมีใครได้ยิน โดยเฉพาะคุณหนูโจวที่นอนอืดอยู่ในกระโจม

        “เจ้าบ้า... ท่านพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเฉย ๆไม่ได้นะ หากใครได้ยินเข้าไม่ใช่แค่ท่านกับข้านะที่จะเดือดร้อนน่ะ”นางตกใจทำโดยไม่ได้คำนึงว่าตอนนี้ตัวนางนั้นได้ขึ้นมานั่งทับอยู่บนตักของเทียนคงแล้ว

        ส่วนเทียนคงก็ทำหน้าตาดูไม่ได้เพราะเขาเองก็ตกใจเช่นกัน เขากางม่านพลังไว้แล้ว และเขามั่นใจว่าไม่มีใครได้ยินแน่นอนจนลืมคิดไปว่า ซินเหยียนไม่ได้รู้เรื่องม่านพลังด้วยนี่นา ดังนั้นเขาจึงแกะมือที่ปิดปากเขาไว้ออกแล้วพูดว่า“ขออภัยที่ไม่ระวัง แต่ท่านอย่าห่วงเลย ข้าป้องกันไว้แล้ว ไม่มีใครได้ยินที่พวกเราพูดหรอกคุณหนูโจวใกล้ ๆนี้ก็ไม่ได้ยิน แต่ว่า .... ตอนนี้ท่านลุกออกไปจากข้าก่อนเถอะ”

        ซินเหยียนถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินและจากนั้นจึงรู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพไหน มัวแต่กังวลว่าคนอื่นจะได้ยินเรื่องที่คุยกันแต่ดันลืมกังวลว่าจะมีใครมาเห็นตัวเองในสภาพนี้ ซินเหยียนตกใจจนกระเด้งตัวถอยออกมาแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมด้วยใบหน้าแดงระเรื่อและความเขินอายขั้นสุดนี่เป็นครั้งแรกเลย ที่นางแตะต้องเนื้อตัวบุรุษเพศและใกล้ชิดขนาดนี้ และหัวใจของนางก็เต้นโครมครามจนจะระเบิดออกมาแล้ว

        บรรยากาศโดยรอบของสองคนนี้เงียบงันไปหลายวินาทีกว่าที่ซินเหยียนจะสงบลงได้และในเมื่อเทียนคงบอกว่าไม่มีใครได้ยินสิ่งที่พูดตอนนี้ นางจึงเอ่ยถามเขาด้วยความสนใจอีกครั้งว่า“ท่านบอกว่าท่านรู้ที่อยู่ของห้องทดลองงั้นหรือ ได้อย่างไรกัน ไม่น่าเชื่อเลย ...”ซินเหยียนจะแปลกใจก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะตัวนางเองตอนนี้ก็ไม่รู้และคนที่รู้นั้นจะมีสักกี่คนเชียว แน่ล่ะว่าหนึ่งในนั้นย่อมมีบิดาของนางเจ้านครวิหคครามอยู่ด้วย แต่นั่นมันก็แน่อยู่แล้ว แต่จะมีอีกสักกี่คนที่รู้ตำแหน่งที่อยู่ของห้องทดลองนี้และแค่รู้ก็ใช่ว่าจะเข้าไปได้ด้วย

        “ก็ด้วยเจ้าสิ่งนี้ไงไอจิ๋วหลิวนี่แหละ .... ตอนนั้นข้าส่งเจ้าสิ่งนี้ติดตามท่านไป จนไปถึงที่ท่านได้ไปพบกับคนคนหนึ่งและจากนั้น ..... บลา ๆๆๆ” เทียนคงเล่าเหตุการณ์ตอนนั้นให้ซินเหยียนฟังรวมถึงห้องทดลองในนั้นว่ามีลักษณะอย่างไร ไปจนถึงว่าพวกเขาเก็บซ่อนมนุษย์สายเลือดอสูรไว้มากมายเพียงไรด้วย แต่เขาไม่ได้เล่าว่าช่วยเอ็ดเวิร์ดออกมาได้อย่างไรเพียงแต่บอกว่าเจอและช่วยเหลือออกมาได้เท่านั้น

        แต่เพียงเท่านี้ก็ทำให้ซินเหยียนอ้าปากค้าง ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีเรื่องไหนเลยที่อยู่ในการจินตนาการของนางได้และยิ่งอยากรู้มากขึ้นไปอีกหลายเท่า ว่าแท้จริงแล้วเทียนคงเป็นใครกันแน่ ต้องไม่ใช่คนของเมืองประกายเงินธรรมดาแน่และอาจเป็นไปได้ด้วยว่า เขาไม่ใช่คนของที่นี่ ที่ดาววิหคครามนี้ ตั้งแต่แรกแล้วเขาเป็นใคร มาจากไหนกัน

        แต่เดี๋ยวก่อนเมื่อครู่เจ้าเล่าว่าไอจิ๋วหลิวนี่สามารถส่งภาพและเสียงไปให้เจ้าได้ แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมามากกว่าเดือนมันอยู่กับข้าตลอดเวลา ถ้าเช่นนั้น ..... ซินเหยียนประหลาดใจกับเรื่องที่เทียนคงเล่าให้ฟังจนเพิ่งจะนึกเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ และหน้าของนางก็เริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้งจนแทบจะถึงใบหูไม่พอตอนนี้นางก็ได้ก้มหน้าลง สองมือกำชายเสื้อแน่น จนเนื้อตัวสั่นเทาและสั่นระริกอยู่อย่างนั้นเกือบนาที ก่อนที่ควันจะเริ่มออกหูแล้วระเบิดออกมา

        นางลุกขึ้นแล้วชี้นิ้วไปที่เทียนคงแล้วกล่าวว่า“เจ้า .... เจ้าวิตถาร ... ไอหื่นกาม ไอโรคจิตถ้ำมอง เจ้า ...เจ้าต้องรับผิดชอบข้าด้วย ...”