ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        ส่วนนี้เป็นการบรรยายผ่านปากของ

        อุสางิซากิ

        เรือนรับรองของตระกูลศศะจันทรา..

        ห้องรับแขกที่เคยโอ่อ่าบัดนี้กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศที่อึดอัดและหนักอึ้งยิ่งกว่าหินผานับพันก้อนที่ทับถมอยู่บนบ่าของข้า

        ข้าเดินออกจากสนามประลองด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันไปหมด

        มีทั้งความโล่งใจที่ได้ปลดปล่อย

        และความเจ็บปวดที่ยังคงหลงเหลืออยู่

        แต่พอข้ากลับมาที่นี่..

        ข้าต้องเผชิญหน้ากับความจริงอีกครั้ง

        ท่านแม่ของข้า..

        ยามนี้ท่านนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างสง่างาม แต่ใบหน้าของนางกลับบึ้งตึงยิ่งกว่าท้องฟ้าในวันพายุโหมกระหน่ำ ดวงตาคมกริบของนางจ้องมองมาที่ข้า ราวกับจะเจาะทะลุเข้าไปในจิตใจ

        “ไหน ๆ ก็แพ้แล้ว..

        ซากิ..”

        เสียงของท่านแม่เย็นชาจนข้ารู้สึกสะท้านไปถึงกระดูก

        “เจ้าก็ควรต้องทำตามสัญญาได้แล้ว.. หมดเวลาเที่ยวเล่นไร้สาระของเจ้าแล้ว”

        คำพูดของท่านแม่เหมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลสดของข้า..

        แม้ข้าจะรู้สึกเจ็บอยู่บ้าง..

        แต่ข้าได้ก็เชิดหน้าขึ้นสู้

        “ขะ..ข้าไม่กลับ”

        ข้าตอบกลับไปทันควัน แม้เสียงของข้ายังคงสั่นเล็กน้อย แต่ข้าก็พยายามทำให้มันมั่นคงที่สุด

        “ข้าจะอยู่ฝึกที่สำนักสี่ขุนเขาต่อ”

        ปึก!

        เสียงฝ่ามือของท่านแม่ตบลงบนโต๊ะไม้เสียงดังสนั่น จนถ้วยชาบนโต๊ะสั่นสะเทือนจนทำให้น้ำที่อยู่ข้างในกระฉอกออกมา

        “ไร้สาระ!”

        ท่านแม่ตวาดลั่น ดวงตาของนางลุกวาวด้วยความโกรธ

        “ในหัวเจ้ามีแต่เรื่องของหม่าเฟยใช่หรือไม่! เจ้าคิดว่าการอยู่ต่อที่นี่จะทำให้เจ้าสามารถไล่ตามมันได้จริง ๆ หรือ!”

        คำพูดนั้นของท่านแม่.. มันไม่ต่างกับการยื่นมือมาตบใส่หน้าข้า..

        แต่ข้านั้น..

        กลับมิได้รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย

        กลับกัน..

        เป็นความโกรธปะทุขึ้นในใจข้าทันที!

        “จริงอยู่!”

        ข้าตะเบ็งเสียงเถียงกลับไปอย่างไม่ลดละด้วยเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิม

        และถ้อยคำที่กระจ่างมากกว่าแต่ก่อน

        “จริงอยู่ว่าทั้งหมดที่ข้าทำ..

        ข้ามีพี่หม่าเป็นจุดมุ่งหมาย!

        ข้าอยากจะทำให้ตัวเองคู่ควรกับเขา!

        ข้าอยากจะยืนเคียงข้างเขาได้อย่างสง่างาม!”

        ข้าหยุดหายใจไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ลดลง แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่าเดิม

        “แต่อีกเหตุผลหนึ่งที่ข้าไม่อยากกลับไปที่บ้านตระกูล..

        เป็นเหตุผลที่ข้าเพิ่งได้เรียนรู้ในวันนี้..

        คือข้าอยากจะโตขึ้นเป็นอุสางิซากิจริงๆ

        ไม่ใช่อุสางิซากิ.. ว่าที่ผู้นำตระกูลอุสางิ!”

        ข้ามองเข้าไปในดวงตาของท่านแม่ พยายามสื่อสารความรู้สึกที่แท้จริงของข้าที่อัดแน่อยู่ข้างใน

        ระบายออกในคราเดียว

        “หากข้ากลับไปที่บ้านตระกูล..!

        ข้าจะไม่สามารถกลายเป็นซากิจริงๆ ได้!!

        ข้าจะยังคงเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ถูกเชิด..

        เป็นเพียงตุ๊กตาที่ต้องทำตามคำสั่งของผู้อื่น..!

        ข้าอยากจะหาเส้นทางของตัวเอง..

        เส้นทางที่ทำให้ข้าสามารถเป็นตัวของตัวเองได้อย่างแท้จริง!”

        ข้ารู้..

        คำพูดของข้าอาจฟังดูเหมือนกับเด็กเอาแต่ใจ

        แต่ข้ากลับรู้สึกว่าครานี้..

        ข้าสมควรเอาแต่ใจไม่ใช่เพื่อใคร!

        แต่เพื่อตัวข้าเอง!

        ท่านแม่ถึงกับชะงักไปในเหตุผลนั้นของข้า

        แต่เพียงชั่วครู่เท่านั้น..

        ความโกรธก็กลับมาครอบงำใบหน้าของนางอีกครั้ง

        “นามิ!”

        ท่านแม่ตวาดลั่น พร้อมหันไปสั่งสาวใช้คนสนิทของข้าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

        “เจ้ารีบเดินทางไปที่เมืองนพบุรี! ไปเก็บของของซากิที่สำนักกลับไปที่บ้านตระกูลอุสางิเดี๋ยวนี้!”

        นามิ.. ฟุวะ นามิ สาวใช้คนสนิทของข้า..

        ใบหน้าของนางถึงกับซีดเผือด สายตาของนางเกิดแววสะท้าน ก่อนที่จะมองมาที่ข้าด้วยแววตาลังเล

        นางรู้ดีว่าข้าไม่อยากกลับไป..

        แต่จะให้เมินคำสั่งของท่านแม่ที่เป็นถึงผู้นำตระกูลมันก็เกินกว่าที่นางจะรับไหว

        ในใจของนางยามนี้คงสับสนเลือกไม่ถูก ว่าจะเข้าข้างใครดี

        “เร็วเข้าสิ!

        จะยืนบื้ออยู่ทำไม!”

        ท่านแม่ตวาดใส่นามิอีกครั้ง ทำเอานางสะดุ้งเฮือก

        “จะ..! เจ้าค่ะ..! ท่านผู้นำตระกูล!”

        นามิรับคำเสียงสั่นก่อนจะหันหลังเตรียมจะเดินออกไปทางประตู

        แต่ก่อนที่นามิจะได้ก้าวเท้าออกไป..

        “หยุดเดี๋ยวนี้!”

        เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นอย่างหนักแน่น ทำให้ทุกคนในห้องหันไปมอง

        คนที่เอ่ยออกมาก็คือท่านยายของข้าที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู

        ใบหน้าของนางยังคงดูอ่อนเยาว์อย่างเหลือเชื่อ แต่แววตาของนางกลับเต็มไปด้วยอำนาจและบารมีที่ไม่มีใครกล้าขัดขืน

        ท่านแม่หันไปมองท่านยายด้วยดวงตาที่แข็งกร้าว

        “ท่านป้า..

        เรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างข้ากับลูกสาวของข้า..

        ไม่ขอรบกวนท่าน”

        ท่านยายเดินเข้ามาในห้องช้าๆ ดวงตาคมกริบของนางจ้องมองไปที่ท่านแม่ของข้า

        ในแววนั้น..

        ต่างเต็มไปด้วยการวางอำนาจที่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

        “แล้วถ้าเป็นคำสั่งของข้า..

        ในฐานะแม่เฒ่ากระต่ายขาว..

        ตำแหน่งนี้.. มันพอจะทำให้ผู้นำตระกูลอุสางิเช่นเจ้ารับฟังข้าบ้างหรือไม่?”

        คำพูดของท่านยายทำให้ท่านแม่ชะงักไปอีกครั้ง

        นางจ้องตาแข็งมองไปทางท่านยายอยู่หลายอึดใจ ใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยความโกรธและความอับอาย

        แต่สุดท้าย..

        นางก็ทำอะไรไม่ได้

        สิ่งที่นางทำ..

        คือการลุกขึ้นยืนก่อนจะหันหลังกลับ..

        เดินตึงตังออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด

        พอท่านแม่เดินจากไป ท่านยายก็ได้ส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะหันมามองข้าด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น

        “อย่างไร..

        หลานรักของยาย..

        ตอนนี้เจ้ามีเป้าหมายอื่นนอกจากการวิ่งไล่ตามหม่าเฟยแล้วหรือยัง?”

        ข้าผงกหัวช้า ๆ ดวงตาของข้าเริ่มมีประกายแห่งความหวัง

        “เจ้าค่ะท่านยาย! ข้าได้เรียนรู้หลายเรื่อง.. โดยเฉพาะเรื่องการยอมรับตัวเอง”

        ข้าหยุดหายใจไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและชัดเจน

        “ข้าเรียนรู้ว่าหากคนอื่นไม่ยอมรับในตัวข้า มันก็ไม่ได้สำคัญอะไร..

        ไม่ว่าจะเป็นผู้นำตระกูลคนอื่น..

        ท่านแม่..

        หรือกระทั่งท่าน.. ท่านยาย”

        ข้ามองเข้าไปในดวงตาของท่านยาย และเห็นความเข้าใจในแววตาของนาง

        “แต่ที่สำคัญคือห้ามตนเองดูถูกตนเองเป็นอันขาด..

        วันนี้ซากิอาจแพ้..

        แต่ถ้าแพ้แล้วยังดูถูกตนเอง..

        ก็จะไม่มีวันกลับมาลบคำคนที่ดูถูกตนเองได้”

        ท่านยายพอได้ยินก็ผงกหัวยิ้มกว้าง..

        นางเดินเข้ามาใกล้ข้า ก่อนจะลูบหัวข้าเบา ๆ ด้วยความอ่อนโยน

        “โตขึ้นมากแล้วนะหลานยาย..”

        ฝ่ามือนั่นที่ลูบลงมาทำเหมือนว่าข้ายังเล็กนั่นของท่านยาย..

        ทำให้ข้ารู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ..

        น้ำตาที่ข้าพยายามกลั้นไว้มาตลอด..

        บัดนี้มันไม่ได้เป็นน้ำตาแห่งความเจ็บปวดหรือความอับอายอีกต่อไป

        หากแต่เป็นน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจและความรู้สึกที่ได้เติบโตขึ้น

        ข้าเงยหน้าขึ้นมองท่านยายด้วยรอยยิ้มที่แท้จริง..

        รอยยิ้มที่มาจากใจ

        ข้าจะกลับไปที่สำนัก..

        ข้าจะฝึกฝน..

        และข้าจะเติบโตเป็นอุสางิซากิที่แท้จริงให้ได้!

        ไม่ใช่เพื่อไล่ตามพี่หม่าเพียงอย่างเดียว..

        แต่เพื่อตัวของข้าเอง..

        .

        .

        ส่วนนี้เป็นการบรรยายผ่านปากของ

        เกี้ยม

        ในห้องพักที่เงียบเกินไปจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเอง..

        กลิ่นสมุนไพรลอยฟุ้งเหมือนจะช่วยให้ใจสงบได้

        แต่เปล่าเลย..

        มันไม่ได้ช่วยให้ผมหายเหนื่อยจากการฝึกแม้แต่นิดเดียว..

        ฉุนจมูกเกินไปด้วยซ้ำ

        ผมนั่งขัดสมาธิอยู่กลางห้อง หลับตาแน่นเหมือนเด็กพยายามหลีกหนีข้อสอบ

        พลังในร่างมันไหลเวียนไม่หยุด ราวกับมีแม่น้ำทองคำซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง

        และใช่..

        มันคือปราณมาศของผม..

        พลังปราณที่แม้จะเริ่มคุ้นชินแล้ว แต่ก็มีบางครั้งที่เหมือนผมจะยังไม่เข้าใจมันอย่างถ่องแท้

        เจ้าตัวแสบตัวนี้..

        ผมต้องฝึกมันให้เชื่อง..

        แบบไม่ให้กัดมือผมซะก่อน

        ผมเรียกปราณธาตุน้ำสีครามเข้มให้ไหลมาที่มือซ้าย แล้วตามด้วยปราณไฟสีแดงที่มือขวา

        ผมโยกย้ายสลับไปมาราวกับเล่นจักกลิ้งเวอร์ชันทรมานตัวเอง

        ความร้อนจากไฟกับความเย็นจากน้ำมันปะทะกันในตัวเหมือนทะเลาะกันไม่รู้จบ

        ผมพยายามกล่อมมันให้สงบ และเชื่อง

        ซึ่งมันพูดง่ายแต่ทำยากชะมัด

        ถึงวันนี้ผมจะเป็นจอมยุทธ์ระดับ 'สัมผัสสรรพวิถีขั้นกลาง' แล้ว

        แต่การควบคุมธาตุที่ขัดแย้งพวกนี้ให้ไม่ทะเลาะกันมันก็ยังเหมือนจับแมวกับหมาใส่กรงเดียวกัน แล้วบอกให้กอดและรักกันก็ไม่ปาน

        เหงื่อที่ไหลลงตามขมับแบบไม่เกรงใจใครทำให้ยิ่งรู้สึกอบอ้าว บั่นทอนสมาธิของผม

        สัญญาณนี้บ่งบอกว่าร่างผมเริ่มประท้วงขั้นสุด

        หากฝึกต่ออีกนิดเดียว..

        พลังสถิตอย่างหวงหลงคงได้หาเจ้านายคนใหม่..

        ผมลืมตาขึ้นช้า ๆ พร้อมปาดเหงื่อที่หน้าผาก

        แล้วภาพแรกที่เห็นคือหลินซินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พร้อมผ้าขนหนูในมือ

        สีหน้าเธอเหมือนจะพูดว่า 'พอแล้วได้แล้วนายน้อย เดี๋ยวล้มฟุบอีก'

        แม้ปากจะไม่พูด..

        แต่เชื่อผมเถอะ..

        เธอคงมีบ้างแหละที่แอบเหน็บผมอยู่ในใจ

        “เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะนายน้อย?”

        หลินซินรีบเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับยื่นผ้าขนหนูให้

        เสียงของเธอยังคงนุ่มละมุนเหมือนเคย

        ผมรับผ้ามาซับเหงื่อที่หน้ากับคอ แล้วถอนหายใจเบา ๆ

        “ดีขึ้นกว่าตอนเช้าหน่อยนึงล่ะ ขอบใจนะหลินซิน”

        ผมพูดพร้อมกับใช้มือซ้ายที่ว่างอยู่เรียกปราณอัคคีลูกเล็ก ๆ ขึ้นมาที่ปลายนิ้วชี้

        ก่อนจะบังคับสั่งให้ปราณธาตุนั้นขยับไล่เรียงไปตามนิ้วเหมือนกำลังเล่นเวฟ (Wave) ด้วยปลายนิ้ว

        แม้การควบคุมพลังปราณธาตุผมจะดีขึ้นกว่าเดิมมากหลังจากเลื่อนระดับพลัง

        แต่ก็ยังมีอาการหน่วง ๆ อยู่ในตอนที่ทำแบบนั้น

        ผมกำมือของตัวเองพร้อมดับเพลิงไฟที่ปลายนิ้ว

        ตอนแรกก็จะพูดเรื่องข้อบกพร่องที่ตัวเองรู้ให้หลินซินฟัง

        แต่สมองดันมีคำถามโผล่ขึ้นมาก่อน

        “แล้วผลประลองล่ะ?”

        หลินซินยิ้มบาง ๆ แบบที่แปลตรงตัวได้ว่า 'เรื่องใหญ่แน่' แล้วตอบอย่างนุ่มนวล

        “ได้ยินมาว่า.. นายน้อยซุนเข้าไปเจอกับคุณชายคิมแล้วเจ้าค่ะ”

        ผมพยักหน้าเบา ๆ ไม่ได้ตกใจอะไรนัก

        “อืม.. ก็ไม่เซอร์ไพรส์อะไรเท่าไหร่”

        แต่ยังไม่ทันให้ผมได้ถามต่อ..

        หลินซินก็พูดขึ้นต่อด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะพยายามกลั้นความตื่นเต้นไว้สุดชีวิต

        “ได้ข่าวว่าคุณชายคิมได้ใช้วิชาแล้วเจ้าค่ะ..! เป็นครั้งแรกเลย..!

        เห็นว่าเป็นปราการน้ำแข็งที่ใหญ่ขนาดสามารถคลุมสนามประลองได้ทั้งลานประลอง!”

        คำพูดนั้นทำผมชะงัก..

        หูมันยังไม่ทันประมวลผลด้วยซ้ำว่าฟังถูกหรือเปล่า

        “หะ.. อะไรนะ? ปราการน้ำแข็งคลุมทั้งลาน?”

        ผมพึมพำงง ๆ

        “นี่เจ้าไม่ได้หูฝาดใช่ไหมเนี่ย?

        ยัยซากิเนี่ยนะ? ถึงขั้นทำให้คิมบีโฮยอมงัดของเด็ดออกมา?”

        ผมไม่ได้ดูถูกหรือมองว่าซากิอะไรนั่นไม่เก่งนะ

        แต่แบบ..

        นั่นคิมบีโฮเลยนะ

        คิม! บี! โฮ!

        หมอนั่นเป็นหนึ่งในตัวเต็งของการประลอง ที่ผ่านมาสามารถชนะคนอื่นได้โดยที่ไม่ใช้แม้แต่วิชา อาศัยพลังปราณกับกำลังโคถึกล้มคู่ต่อสู้มาหลายต่อหลายคน

        แต่มันกลับเปิดวิชาออกมาในตอนที่สู้กับซากิรอบสองเนี่ยนะ?

        สายตาหลินซินเริ่มมีเครื่องหมายคำถาม

        “นายน้อยหมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ?”

        ผมส่ายหน้าช้า ๆ

        “เปล่า..

        ข้าแค่ไม่คิดว่าคิมบีโฮมันจะยอมเปิดไพ่เร็วขนาดนี้

        ตอนแรกก็คิดว่ามันจะใช้วิชากับโหวหวังเป็นคนแรกเสียอีก”

        ผมพูดจบประโยคนั้นก็ได้ส่งผ้าคืนให้แก่หลินซิน

        วันนี้ผมต้องรีบทำให้ตัวเองก้าวหน้าให้ได้มากกว่านี้

        พรุ่งนี้จะได้มุ่งสมาธิไปที่การประลองระหว่างโหวหวังกับบีโฮ

        แล้วยังต้องลงแข่งประลองกับตงเสวี่ยซานอีก

        ชักช้าไม่ได้แล้ว!

        ถึงจะเลื่อนขั้นพลังมาได้ระดับหนึ่งแล้ว..

        แต่ในใจลึก ๆ ผมรู้ว่ามันยังไม่ใช่พลังที่พอจะทำให้ไอ้พี่เบิ้มอย่างตงเสวี่ยซานสะดุ้งได้หรอก

        ผมนึกย้อนกลับไปถึงเฟิงป๋ายหยุ่นที่โดนกำราบจนราบ หรือจังหวะที่ยกมือขึ้นรับฝ่ามือของหมอนั่น..

        ถึงจะรับไว้ได้ก็เถอะ!

        แต่แรงที่ส่งมาก็เหมือนโดนค้อนปอนด์ตบแขนเข้าเต็ม ๆ

        เลยรู้ได้ทันทีว่าถ้ายังอยู่แค่นี้..

        มีหวังโดนมันหักคอเหมือนปลาทูที่อยู่ในเข่งแน่

        นอกจากฝีปากระดับพระกาฬ (แม้จะกระจอกกว่าผม) มันยังมีระดับฝีมือที่มันสามารถพูดอะไรแบบนั้นออกมาได้ด้วย

        หมอนั่นมันไม่ได้แค่เก่ง..

        แต่มันรู้ว่าตัวเองเก่ง..

        และนั่นแหละคือความน่ากลัว เพราะความเย่อหยิ่งของมันมาจากความสามารถจริง ๆ

        ผมต้องเก่งขึ้นให้ได้..

        และผมมองว่าผมสามารถแพ้ใครในงานประลองนี้ก็ได้

        แต่ไม่ใช่กับมัน!

        คิดได้แบบนั้นผมก็ไม่รอช้า รีบคว้าโอสถหมื่นทิพย์หกประการขึ้นมาโยนเข้าปากแบบไม่ต้องคิดมาก

        โอสถสีทองละลายไวซะจนหวานขมไปทั้งปาก

        รสชาติมันพิลึกดีนะ..

        เหมือนกินน้ำผึ้งผสมยาอมแก้ไอเลย

        ต่างตรงที่มันไม่ได้ทำให้รู้สึกชุ่มคอน่ะสิ

        ผมหลับตาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้หลับเพื่อพัก แต่เพื่อใช้พลังปราณเร่งดูดฤทธิ์ยาเข้าเส้นโดยตรง

        พอฤทธิ์ยาไหลเข้าไปในตัวเท่านั้นแหละ..

        มันแบบ..

        เหมือนได้รีเฟรชชีวิตใหม่เลย! ทั้งที่เมื่อกี้ยังเหนื่อยจนอยากแผ่หลาอยู่ดี ๆ

        กลับรู้สึกเหมือนได้อาบน้ำเย็นหลังตากแดดมาทั้งวัน

        เส้นปราณที่เคยตึงตังอย่างกับสายเบรกจักรยานก็คลายตัวลงเหมือนโดนใครนวดให้ฟรี

        และที่สำคัญ..

        ผมยังเหลือยาแบบนี้อีกหลายเมล็ด..

        มันพอจะทำให้ผมสามารถฝึกต่อได้ทั้งคืนแบบไม่ต้องหลับนอน

        เมื่อฤทธิ์ยาทำงานได้เต็มที่..

        ผมก็ได้นั่งสมาธิต่อ เพื่อดึงเอาทุกหยดพลังออกมาให้ได้มากที่สุด

        ผมจะต้องเก่งขึ้นกว่านี้..

        ไม่ใช่เพราะอยากเด่นอะไรหรอกนะ..

        แต่อยากต่อยปากของไอ้เสวี่ยซานแล้วเอาฟันของมันมาเล่นหมากฮอตน่ะ