หนึ่งรัตติกาล

" อ่อค " หานลี่กระอักโลหิตออกมากองโต ร่างของเขาทรุดฮวบลงยังพื้น หนึ่งเข่าแตะที่พื้น ยินเสียงหายใจออบอย่างหนัก

เขานึกว่าเขาเป็นเพียงผู้เดียวที่มิอาจต่อต้านพลังที่พุ่งออกจากห้วงมิติได้ แต่พอกวาดตามองทั่ว

" มิมีผู้ใดรับพลังนี้ได้เลยรึ " หานลี่พึมพำ สองตามองจ้องยังสหาย

เถียนจ้านนอนนิ่งที่พื้น โลหิตไหลทะลักอาบย้อมทั่วร่าง กระดูกหลายท่อนหักสะบั้น

มิเว้นกระทั่งวานรเหมันต์ที่เวลานี้นอนหายใจผะแผ่วที่พื้น ทั้งเลือดสีดำคล้ำยังไหลอาบย้อมทั่วร่าง

หาบลี่ให้งุนงงสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่า เหตุใดเขาจึงมิเป็นสิ่งใด ชายหนุ่มครุ่นคิดถึงการต่อสู้ที่ผ่านมาของเขา

ทุกการต่อสู้นั้นล้วนแล้วแต่เป็นตัวเขาที่ต้องสู้ข้ามขั้นใหญ่ นั่นเขารู้ดีว่าตัวเขาเองแกร่งเกินในระดับเดียวกัน

แต่นี่มิมากไปรึ เพียงเขาข้ามขีดจำกันเดิมขึ้นมาอยู่ขีดจำกัดใหม่ ทั้งยังเป็นเเพียงช่วงเริ่มต้น แต่เหตุใดเขาจึงสามารถรับพลังที่พุ่งออกมาได้

" รึว่าจะเกี่ยวข้องกับดอกบัวเหมันต์ " หานลี่พึมพำ

" ภาพมังงกร " ในที่สุดหานลี่ก็ได้คำตอบ เขาพยักหน้าช้าๆ พลางหยัดกายลุกยืน

" สหายข้า เป็นเช่นใดบ้าง " หานลี่เอ่ยถาม

" ข้า " เถียนจ้านมิมีแม้นแต่เรี่ยวแรงที่จะเอ่ยออกมา เพราะอวัยวะทั่วร่างถูกบดขยี้แหลกสลาย

หานลี่เร่งนำเอาโอสถสีทองยัดใ่ส่ปากของเถียนจ้าน แลทุกคนอย่างรวดเร็ว

" ส่วนนี่ของเจ้า " หานลี่ยัดโอสถสีทองลงในปากของวานรเหมันต์

เพียงชั่วครู่ที่โอสถออกฤทธิ์ ร่างของเถียนจ้านพลันระเบิดปราณพลังออกมาอย่างบ้าคลั่ง

" ครืนน " ปราณพลังมากมายหลายเส้นสายพุ่งทะยานออกปกคลุมทั่วยอดเขา

" ฮ่ะ " หานลี่ร้องออกมา เขาให้เสียดายเป็นอย่างยิ่ง โอสถสีทองสำหรับเขานั้น ราวกับขนมที่กินลงไปเพื่อเติมพลัง

แต่สำหรับคนอื่นแล้ว โอสถทสีทองมันกลายเป็นยอดโอสถเสียนี่

ชายหนุ่มมองยังทุกคนที่เวลานี้กำลังปรับสมดุลร่างกาย หลังจากทะลวงพลังขั้นย่อยได้

" ฮื่อห์ " หานลี่ถอนหายใจออกมาอย่างแรง พลางเปิดกล่องไม้ออกดู

" เหลือเพียงสิบเม็ด " หานลี่พึมพำ เขาครุ่นคิดส่วนผสมที่ใช้

" รึว่าข้าจะลองหลอมมันออกมาเป็นแบบเข้มข้นสำหรับข้าดี " หานลี่พึมพำ

ราวหนึ่งชั่วยาม

" ขอบคุณคุณชายที่เมตตา " เหล่าผู้ติดตามเร่งประสานสองมือ

" อืม " หานลี่เพียงพยักหน้าแลยกยิ้มออกมา แต่ในใจของเขายามนี้หม่นหมองเป็นอย่างยิ่ง

" สหายมิน่าสิ้นเปลืองมากขนาดนี้เลย โอสถสวรรค์นั่นมันมีค่ามากมายยิ่ง " เถียนจ้านเอ่ยออกมา

" เหตุใดข้าจึงมิรู้ว่าสึกว่ามันคือโอสถสวรรค์ " หานลี่เอ่ยออกมา

" หากมิใช่โอสถสวรรค์แล้วมันเป็นโอสถใด " หเถียนจ้านเอ่ยถาม

" ข้าก็มิรู้ว่าจะเรียกว่าอะไร เพราะส่วนผสมนั้นมันเป็นสิ่งที่หาได้ทั่วไป ทั้งไปที่ใดก็พบเจอ แลที่สำคัญยังไร้ราคาอีกด้วย " หานลี่เอ่ยออกมา

" มีด้วยรึ นำสิ่งที่ไร้ราคาเช่นวัชพืชมาหลอมโอสถ " เถียนจ้านเอ่ยออกมา

" มี " หานลี่พยักหน้าช้าๆ พลางยกยิ้ม

" ไว้ก่อน เวลานี้คงเข้าสำรวจในห้วงมิติได้แล้ว " หานลี่เอ่ยออกมา พลางเดินไปยังทางเข้าห้วงมิติ

" เฮาะ เฮาะ " วานรเหมันต์ร้องออกมา พลางตบอกของตน

" เจ้าอยากเข้าไปดูความปลอดภัยรึ " หานลี่เอ่ยออกมา

" เฮาะ เฮาะ " มันพยักหน้า พลางก้าวเดินเข้าไปในห้วงมิติ

" เฮาะ เฮาะ " มันร้องออกสุดเสียง น้ำเสียงสำเนียงนั้นเต็มไปด้วยความดีใจ

" น่าจะเจอของดี " เถียนจ้านเอ่ยออกมา

" จะรอช้าอยู่ใย " หานลี่เอ่ยออกมาพลางทะยานร่างเข้าไปในห้วงมิติอย่างเร็วรี่

" แม่เจ้า " หานลี่ร้องออกสุดเสียง ร่างของเขาแข็งทื่อ สองตาเบิกโพลง มือไม้เย็นเยียบ

" อึก " เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้น ปลุกให้ชายหนุ่มตื่นจากภวังค์

เนินดินสูงต่ำสลับไปมาปกคลุมด้วยทุ่งหญ้าเขียวขจี ทั้งอาณาเขตยังกว้างใหญ่เหลือประมาณ

" นี่มันแดนอะไร " หานลี่พึมพำ

สองตาของเขากวาดมองทั่วแดนดินอย่างละเอียด สองหมัดของเขากำแน่น

" ไปกัน " หานลี่เอ่ยออกมา

" เดี๋ยวก่อน " เถียนจ้านเอ่ยออกมา

" พวกเรามากันมาก เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่จะตามมา ข้าว่าเมื่อหาสิ่งใดได้ ให้นำมารวมกัน แลแจกจ่ายให้เท่ากัน " เถียนจ้านเอ่ยออกมา

" เข้าที " หานลี่พยักหน้า พลางมองยังวานรเหมันต์

" เฮาะ เฮาะ " มันตบอกของมันพลางพยักหน้า

" ไปกัน " หานลี่เอ่ยออกมา แลพุ่งทะยานร่างไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว

เมื่อพ้นเนินดินแรก เขาพลันตะลึงเมื่อพบเจอยอดสมุนไพรมากมาย

" นี่ยอดสมุนไพรทั้งนั้น " หานลี่พึมพำ

" โชคใหญ่ โชคระฟ้า " หานลี่พึมพำ แลเร่งเข้าเก็บยอดสมุนไพรอย่างเร็วรี่

ราวสามวันกว่าที่ทุ่งสมุนไพรจะกลายเป็นทุ่งโล่ง ยอดสมุนไพรนับพันต้นที่มิรู้ว่าใช้เวลากี่ปีจึงจะถือกำเนิดมาได้ แต่เพียงเสี้ยวพริบตากลับถูกถอนออกไปอย่างไร้ปราณี

พวกเขายังมิหยุดอยู่เเพียงแค่นั้น ยังคงบุกตะลุยไปทั่วแดนดินอย่างบ้าคลั่ง ยิ่งเข้าไปลึก ก็ยิ่งพบเจอยอดสมุนไพรที่ล้ำค่าทั้งอายุยังมากมายเหลือจะกล่าว

เนิ่นนานนับเดือนกว่าที่ทุกคนจะกลับมารวมกันที่ทางเข้า แต่ละคนนำยอดสมุนไพรออกมาวางกอง

" นับหมื่นต้น " หานลี่พึมพำ เขามิเคยคาดคิดเลยว่า เขาจะได้พบพานกับแดนสวรรค์เช่นนี้

" ต้องยกความดีให้เจ้าแล้ว " หานลี่ลูบหัววานรเหมันต์

" เร่งแจกจ่ายดีกว่าใช้เวลาอยู่ในนี้นานนับเดือน เผื่อมีใครมาพบเจอเข้าจะลำบาก " เถียนจ้านเอ่ยออกมา

" อืม " หานลี่พยักหน้า

ราวหนึ่งชั่วยามหลังจากที่แจกจ่ายยอดสมุนไพรแล้วเสร็จ

" นายน้อย นี่เป็นส่วนที่ข้าต้องส่งมอบให้กับตระกูลตามกฎ " ชายแก่เอ่ยออกมา พลางยื่นสมุนไพรแปดส่วนส่งให้

" อืม " เถียนจ้านพยักหน้าช้าๆ พลางรับเอาสมุนไพร

เถียนจ้านลอบมองยังชายหนุ่มที่นั่งมองยอดสมุนไพรในมือของตน

" สหายเจ้าคิดเรื่องใดอยู่รึไม่ " เถียนจ้านเอ่ยออกมา

" กฎก็ต้องเป็นกฎ " หานลี่เอ่ยออกมา

" ยิ่งตระกูลใหญ่ค่าใช้จ่ายก็ต้องมากตาม ไหนจะต้องแจกจ่ายทรัพยากรให้คนในตระกูลฝึกฝน ทั้งยังต้องมีเก็บไว้ในคลังยามฉุกเฉิน จึงเป็นเรื่องยากที่จะคิดถึงเพียงตนเอง " หานลี่เอ่ยออกมา

" ขอบใจสหายที่เจ้าเข้าใจ " เถียนจ้านเอ่ยออกมา

" เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ไปกัน " หานลี่เอ่ยออกมา เขาเร่งเก็บกวาดสมุนไพรของเขาอย่างรวดเร็ว

" เฮาะ เฮาะ " วานรเหมันต์ร้องออกมา พลางชี้มายังแหวนมิติ

" เจ้ามิมีนี่รึ " หานลี่พึมพำ เขาเรียกกระเป๋ามิติออกมาแลส่งให้

" เฮาะ เฮาะ " มันร้องออกมาพลางรับเอากระเป๋ามิติ

เมื่อเสร็จสิ้นทุกอย่าง หานลี่เร่งทะยานร่างออกจากแดนสวรรค์อย่างรวดเร็ว

" พวกเจ้าทิ้งยอดสมุนไพรไว้ที่นี่แลข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า " ชายชราลอยตัวอยู่กลางฟ้าดินร้องออกไป

หานลี่กวาดตามองยังเหล่ายอดยุทธหลายสิบคน " ขั้นสูงสุดคือไอ้แก่นี่สรรสร้างขั้นที่สอง ที่เหลือหลอมรวมฟ้าดิน " หานลี่พึมพำ

" พวกข้าเป็นคนตระกูลเถียน อย่าได้ทำลุ่มล่ามกับพวกข้า " ชายแก่ร้องออกไป

" ตระกูลเเถียน " ชายชราพึมพำ

" เจ้ามีสิ่งใดมาแสดงว่าเป็นคนตระกูลเถียน " ชายชราร้องออกสุดเสียง

" วิ้ง " เถียนจ้านชูป้ายหยกสีเหลืองขึ้น