“คัมภีร์เต๋าเหนือโลกันตร์”

ภายในโพรงโบราณใต้ภูเขา

ความเงียบปกคลุมทุกสิ่ง

ไม่มีผู้ใดขยับ

ไม่มีผู้ใดชักอาวุธ

แต่บรรยากาศกลับกดดันเสียยิ่งกว่าสนามรบ

เปลวไฟจากคบเพลิงสั่นไหวอย่างผิดปกติ

ราวกับแม้แต่เปลวเพลิงยังหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

เบื้องหน้าประตูผนึกโบราณ

คนชุดดำทั้งเจ็ดยืนเรียงกันอย่างเงียบงัน

ด้านหลังคือประตูหินยักษ์ที่เต็มไปด้วยอักขระโบราณ

ส่วนอีกด้านหนึ่ง

คือกองกำลังของหอเฝ้าราตรี

ซูอู๋เซวียนยืนอยู่แถวหน้า

ใบหน้าสงบนิ่งดุจกระจกไร้คลื่น

แต่ทุกคนรู้ดีว่า

รองเจ้าหอเฝ้าราตรีกำลังระวังตัวถึงขีดสุด

เขาก้าวออกมาหนึ่งก้าว

เสียงดังสะท้อนในโพรง

ก่อนกล่าวขึ้นอย่างเยือกเย็น

"สถานที่แห่งนี้อยู่ภายใต้การดูแลของหอเฝ้าราตรี"

"พวกเจ้าถอยไปเสีย"

เสียงสะท้อนวนเวียนอยู่ในความมืด

ผู้นำคนชุดดำหัวเราะเบา ๆ

น้ำเสียงคล้ายเยาะเย้ย

"หอเฝ้าราตรีมีสิทธิ์ดูแลผนึก"

"แต่ไม่มีสิทธิ์ครอบครองมัน"

ทันทีที่คำพูดนั้นดังขึ้น

สีหน้าของหลายคนเปลี่ยนไป

โดยเฉพาะมู่ชิงเหยา

เพราะนี่คือคำพูดที่ราวกับอีกฝ่ายรู้บางสิ่งที่พวกเขาไม่รู้

ซูอู๋เซวียนหรี่ตาลง

แต่ยังคงไม่ตอบโต้

ภายในโพรงกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

ก่อนที่ผู้นำคนชุดดำจะเอ่ยขึ้นเอง

"พวกเจ้ารู้หรือไม่"

"สิ่งที่อยู่ใต้ภูเขานี้"

"ไม่เคยเป็นของหอเฝ้าราตรี"

เฉินเยี่ยนชิวขมวดคิ้ว

"แล้วเป็นของผู้ใด"

อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนตอบช้า ๆ

"ของผู้เฝ้าผนึก"

วินาทีนั้นเอง

หลินเซวียนพลันรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนภายในร่าง

ตะเกียงวิญญาณเก้าชั้นฟ้าสั่นไหวเบา ๆ

เปลวไฟลึกลับกระเพื่อมอยู่ภายในทะเลจิต

แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงเสี้ยวพริบตา

ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น

หลินเซวียนเองก็รีบกดความผิดปกตินั้นเอาไว้

หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

ผู้เฝ้าผนึก...

อีกแล้ว...

ทุกอย่างกำลังเชื่อมโยงเข้าหากันมากขึ้นเรื่อย ๆ

ซูอู๋เซวียนมองอีกฝ่ายอย่างเงียบงัน

จากนั้นจึงเอ่ยขึ้น

"ข้าจะถามเป็นครั้งสุดท้าย"

"พวกเจ้าต้องการอะไร"

คราวนี้

ผู้นำคนชุดดำไม่ได้มองเขา

แต่หันไปมองประตูผนึกยักษ์ด้านหลัง

สายตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน

ก่อนตอบกลับ

"ความจริง"

"ที่ถูกซ่อนไว้มานานเกินไป"

สิ้นเสียง

คนชุดดำผู้หนึ่งพลันก้าวออกจากแถว

เดินตรงไปยังประตูผนึก

ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

หานเทียนจวินก้าวออกมาขวางทันที

หอกยาวสีดำเงินในมือส่งเสียงครางเบา ๆ

พลังปราณปะทุขึ้นรอบร่าง

"หยุด"

คนชุดดำยังคงเดินต่อ

ราวกับไม่ได้ยิน

หานเทียนจวินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"อีกก้าวเดียว"

"ข้าจะถือว่าเป็นศัตรู"

คนชุดดำเงยหน้าขึ้น

ใต้เงาหมวกคลุม

ปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ

ก่อนก้าวออกไปอีกหนึ่งก้าว

ตูมมมมมม!!!

พื้นหินทั้งลานระเบิดออกในทันที

หานเทียนจวินลงมือแล้ว

หอกปราบอสูรพุ่งทะลุอากาศ

เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วโพรง

ปราณมหาศาลแปรเปลี่ยนเป็นเงาหอกยักษ์ยาวหลายสิบจั้ง

ฟาดลงมาอย่างรุนแรง

หินสองฝั่งแตกละเอียด

ผนังภูเขาสั่นสะเทือน

คลื่นพลังทำให้คนของหอเฝ้าราตรีหลายคนต้องถอยหลัง

นี่คือพลังของผู้ฝึกตนขั้นจิตมรรคา

การโจมตีเพียงครั้งเดียว

สามารถสังหารผู้ฝึกตนระดับต่ำได้ทั้งกลุ่ม

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจ

คือคนชุดดำผู้นั้นเพียงยกมือขึ้น

เคร้งงงงง!!!

เสียงโลหะปะทะกันดังลั่น

ฝ่ามือข้างเดียว

หยุดปลายหอกเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์

แรงกระแทกมหาศาลทำให้พื้นใต้เท้าทรุดตัว

รอยแตกร้าวแผ่กระจายออกไปหลายสิบเมตร

แต่ร่างของเขากลับไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว

หานเทียนจวินเบิกตาเล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรก

ที่มีคนรับหอกของเขาได้ด้วยมือเปล่า

"น่าสนใจ"

คนชุดดำกล่าวเรียบ ๆ

จากนั้น

ฝ่ามือที่จับปลายหอกเอาไว้พลันบีบแน่น

ตูม!!!

คลื่นพลังสีดำปะทุออกมา

หานเทียนจวินถูกแรงสะท้อนผลักถอยหลังไปสามก้าว

พื้นหินใต้เท้าแตกละเอียดทุกก้าวที่ถอย

"ขั้นจิตมรรคา..."

เฉินเยี่ยนชิวกล่าวเสียงต่ำ

อีกฝ่ายแข็งแกร่งถึงระดับเดียวกับหานเทียนจวิน

หรืออาจสูงกว่า

หานเทียนจวินไม่พูดอีก

ปราณทั้งร่างระเบิดออกเต็มกำลัง

เงาหอกนับร้อยสายปรากฏขึ้นด้านหลัง

"เต๋าหอกปราบอสูร"

"หอกสังหารเก้าสวรรค์!"

วูมมมมม!!!

หอกปราณนับร้อยพุ่งลงราวกับฝนดาวตก

แสงสีทองปกคลุมทั่วโพรง

คนชุดดำยกมือขึ้น

หมอกสีดำมหาศาลพวยพุ่งออกจากร่าง

กลายเป็นกำแพงวิญญาณขนาดยักษ์

ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!

การปะทะแต่ละครั้งทำให้ภูเขาสั่นสะเทือน

หินนับพันก้อนร่วงหล่นจากเพดาน

แรงกระแทกกวาดไปถึงภายนอก

วิญญาณที่คุกเข่าอยู่เชิงเขาพร้อมใจกันส่งเสียงร้องโหยหวน

เสียงนั้นดังสะท้อนขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน

ราวกับเสียงคร่ำครวญของคนตายนับหมื่น

ในจังหวะนั้นเอง

ดวงตาแห่งกรรมของหลินเซวียนเปิดขึ้นอีกครั้ง

โลกทั้งใบเปลี่ยนไป

เขามองเห็นเส้นกรรมมหาศาลพุ่งออกจากร่างของทุกคน

หานเทียนจวิน

ซูอู๋เซวียน

เฉินเยี่ยนชิว

คนชุดดำทั้งเจ็ด

รวมถึงตนเอง

เส้นทั้งหมดกำลังพันกัน

ไขว้กัน

เชื่อมต่อกัน

และสุดท้าย

มุ่งตรงเข้าสู่ประตูผนึก

ราวกับไม่ว่าผลแพ้ชนะจะเป็นอย่างไร

โชคชะตาของทุกคน

ล้วนถูกดึงเข้าสู่สิ่งเดียวกัน

ทันใดนั้น

ผู้นำคนชุดดำพลันยกมือขึ้น

"พอได้แล้ว"

เสียงเรียบ ๆ ดังขึ้น

แต่คนชุดดำทุกคนหยุดพร้อมกันทันที

ราวกับคำสั่งนั้นคือกฎ

ในเวลาเดียวกัน

ซูอู๋เซวียนก็ยกมือขึ้นเช่นกัน

"หานเทียนจวิน"

"ถอย"

ผู้พิทักษ์ส่วนกลางขบกรามแน่น

แต่สุดท้ายก็ลดหอกลง

ทั้งสองฝ่ายถอยออกจากกันเล็กน้อย

ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บ

แต่ทุกคนรู้ดีว่า

นี่เป็นเพียงการหยั่งเชิง

เท่านั้น

ผู้นำคนชุดดำมองซูอู๋เซวียน

ก่อนกล่าวช้า ๆ

"ในไม่ช้า"

"พวกเจ้าจะเข้าใจ"

"ว่าเหตุใดเราจึงมาที่นี่"

จากนั้น

สายตาของเขาเลื่อนไปหยุดที่หลินเซวียน

รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นใต้เงาหมวก

"และเด็กคนนั้น..."

"คือคำตอบส่วนหนึ่ง"

หัวใจของหลินเซวียนเต้นแรง

โดยไม่รู้สาเหตุ

ประโยคนั้น

เหมือนอีกฝ่ายรู้บางอย่างเกี่ยวกับเขา

มากกว่าที่เขารู้เสียอีก

ภายในโพรงโบราณ

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้

ไม่มีผู้ใดคิดว่าทุกอย่างจะจบลงด้วยคำพูดอีกแล้ว

เพราะทุกคนต่างเข้าใจ

ว่าสงครามกำลังใกล้เข้ามา

มากกว่าที่เคย

"การเจรจาสิ้นสุดลง"

"และสงครามที่ซ่อนอยู่ใต้ภูเขามานานนับพันปี"

"กำลังเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง"