(จบ) พ่อยอดหมอขั้นเทพ ขอกลับมาเลี้ยงลูกสาว

บทที่ 39 ข้อสงสัยของราชาเจิ้นซี

ซูเหวินฮุ่ยมีแสงวาบวับในดวงตา เดินไปที่ประตูและเปิดประตูอย่างเบามือ

อาเจ๋อเข้ามาในห้องอย่างเร่งรีบ โดยไม่สังเกตเห็นมือขวาที่ซ่อนไว้ด้านหลังของซูเหวินฮุ่ย แต่กลับยิ้มและพูดอย่างรีบร้อน "ที่รัก เงินเตรียมพร้อมหรือยัง"

เพราะคิดแต่เรื่องเงิน อาเจ๋อจึงไม่ได้มองไปที่ห้องรับแขกเลยแม้แต่น้อย และมองซูเหวินฮุ่ยด้วยความหวังเต็มเปี่ยม

"คุณป่วยใช่ไหม ข้างนอกยังมีผู้หญิงอีกเจ็ดแปดคน และใช้ฉันเป็นเครื่องกดเงินใช่ไหม" ซูเหวินฮุ่ยมองอาเจ๋อด้วยสีหน้าเย็นเยียบ

อาเจ๋อตกตะลึง พบว่าน้ำเสียงของซูเหวินฮุ่ยไม่ปกติ เขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นซูช่านและซูเหวินซานนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก

!!!

ในวินาทีถัดมา ใบหน้าของอาเจ๋อซีดขาว ราวกับเข้าใจบางอย่าง

"เธอมันสกปรก" อาเจ๋อตะโกนใส่ซูเหวินฮุ่ยด้วยความโกรธ แล้วหมุนตัวคว้าลูกบิดประตูเพื่อหนี

"ไปตายซะ!" ซูเหวินฮุ่ยฉวยปกเสื้อของอาเจ๋อทันที มีดปอกผลไม้ที่ซ่อนไว้ข้างหลังถูกปักลงไปที่ท้องของเขาอย่างรวดเร็ว

หมับ!

ทันใดนั้นมือใหญ่ของใครบางคนก็ยื่นมาคว้าข้อมือของซูเหวินฮุ่ย เสียงของซูช่านดังขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยว "เหวินฮุ่ย สงบสติก่อน"

"ปล่อยให้ฉันฆ่าสารเลวคนนี้" ซูเหวินฮุ่ยพยายามสะบัดมือของซูช่าน ร้องตะโกนอย่างคลุ้มคลั่ง

อาเจ๋อเห็นมีดปอกผลไม้ในมือของซูเหวินฮุ่ย ตกใจจนนัยน์ตาแทบถลนออกมา เขาเตะไปที่ท้องของซูเหวินฮุ่ยโดยสัญชาตญาณ

ซูช่านเห็นดังนั้นก็รีบคว้าตัวซูเหวินฮุ่ย ก่อนจะหมุนตัวถอยหลัง พาซูเหวินฮุ่ยหลบการเตะนั้นไปได้

แต่อาเจ๋อก็ฉวยโอกาสเปิดประตูหนีออกไป

"ทำไม ทำไมถึงไม่ให้ฉันแทงเขาตาย" ซูเหวินฮุ่ยเห็นคนหนีไปก็ตะโกนใส่ซูช่านอย่างดุเดือด

ซูเหวินฮุ่ยพยายามวิ่งออกไปไล่แทงอาเจ๋อ แต่ถูกซูช่านจับแขนไว้แน่น

เธอหันกลับมาทันที และกัดลงบนแขนของซูช่านอย่างแรง

ซูเหวินฮุ่ยกัดแขนของซูช่าน เธอร้องไห้โหยหวน ร่างกายสั่นสะท้าน จนกระทั่งเลือดซึมเปียกเสื้อผ้า ซูช่านจึงยกมือผลักเธอออกไป

ซูช่านขมวดคิ้วมองสืออีข้าง ๆ อีกฝ่ายเข้าใจทันที รีบพยักหน้าแล้ววิ่งออกไปข้างนอก

"เธอฆ่าคนแล้ว ต่อไปจะทำงานยังไง จะคบหากันหรือแต่งงานมีลูกยังไงอีก"

"เขาสมควรตาย แต่ไม่ควรให้เธอลงมือ" ซูช่านพูดเสียงเย็น

แกร๊ง 

มีดปอกผลไม้ในมือของซูเหวินฮุ่ยตกลงบนพื้น ซูเหวินซานเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วและกอดลูกสาวไว้ สองพ่อลูกร้องไห้โฮ

เมื่อสภาวะอารมณ์ของซูเหวินฮุ่ยเริ่มสงบ ซูช่านจึงให้เธอเข้าไปในห้องเพื่อทำการอาบยาต่อ เพราะโรคนี้ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ในทันที

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ซูช่านนั่งอยู่บนโซฟาคุยกับคุณลุง ขณะนั้นโทรศัพท์ของสืออีก็ดังขึ้น

[หลงจู่ จะจัดการชายคนนี้ยังไงดีครับ] เสียงของสืออีดังมา พร้อมกับเสียงวิงวอนของอาเจ๋อที่อยู่ข้าง ๆ

ซูช่านหัวเราะเบา ๆ กล่าวว่า "เขาชอบเล่นกับผู้หญิงนัก ก็ทำให้เขาเป็นขันทีไปเลย"

ซูเหวินซานที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับเบิกตากว้าง รีบดึงตัวซูช่านพูดว่า "ไม่ได้ นี่มันผิดกฎหมายนะ"

"ผมแค่พูดเล่น แค่ให้เพื่อนของผมสอนบทเรียนเขาสักหน่อย" ซูช่านวางโทรศัพท์ลงอย่างเบามือ พร้อมอธิบายเสียงเบา ซูเหวินซานจึงถอนหายใจโล่งอก

ในเวลาเดียวกัน เหนือสนามบินเมืองเอกของมณฑล เครื่องบินเล็กลำหนึ่งกะพริบไฟวูบลงพื้น

ท้องฟ้าเริ่มโปรยปรายด้วยฝนเบาบาง ชายสี่คนใส่ชุดกีฬาสีน้ำเงินเข้ม ตัดผมทรงสั้น รูปร่างกระชับเดินออกมาจากทางเดิน

ตรงหน้าพวกเขา คือหญิงวัยกลางคนใส่สูทลำลองสีน้ำตาลเข้ม สวมรองเท้าส้นสูง ผมสั้นประบ่า ใบหน้าดูเย็นชา

ริมถนนมีรถหรูจอดอยู่หลายคัน โจวซื่อฉยงพร้อมกับคนรับใช้และผู้ติดตามยืนรอรับอย่างอยู่ข้างรถ

เมื่อโจวซื่อฉยงเห็นผู้มาเยือน การหายใจพลันกลายเป็นถี่เร็ว รีบก้มตัวทันที "พี่ พี่ไม่ได้กลับมานานถึงสิบปีแล้ว ยินดีต้อนรับ"

ผู้มาเยือนคือโจวเวย ราชาเจิ้นซี ตอนนี้เธอแต่งตัวเหมือนนักธุรกิจหญิงที่เก่งกาจ

หลังขึ้นรถ โจวเวยนั่งนิ่งบนเบาะหลัง มองรถแล่นไปยังด่านเก็บค่าผ่านทาง เอ่ยเสียงเย็น "โจวซื่อฉยง เรากำลังจะไปที่ไหน"

"ไป… นี่พี่ไม่ได้จะไปพบกับหลงจู่เหรอ" โจวซื่อฉยงตกใจ รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่มาจากด้านหลัง

พอหันหลังกลับ เขาก็เห็นดวงตาที่มืดครึ้มของโจวเวย

"ก่อนที่จะยืนยันตัวตนของเขา ทำไมฉันต้องไปพบเขาด้วย เขาต่างหากที่ต้องมาพบฉัน" โจวเวยเยาะหยันพลางกล่าว

สีหน้าของโจวซื่อฉยงเปลี่ยนเป็นแย่ลง ก้มหน้านิ่งคิดอยู่สองสามวินาที แล้วเอ่ยขึ้น "พี่ พี่อยู่ที่เขตตะวันตก ที่นั่นมีนักรบผู้เก่งกาจมากมาย ผมรู้ว่าพี่ลำบากมาก"

"สิบปีที่ผ่านมา ผมไม่เคยทำธุรกิจโดยอาศัยชื่อเสียงของพี่เลย แต่คราวนี้ขอร้องฟังผมนะ พี่ไปพบเขาเถอะ"

โจวเวยหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วหัวเราะเย็นชา "อย่างนั้นเหรอ ตอนนี้ทำธุรกิจใหญ่ขึ้นแล้ว เลยกล้ามาสอนฉันทำงานเหรอ"

"กลับรถ!" โจวเวยตวาดเสียงเย็น ทำเอาโจวซื่อฉยงสะดุ้ง รีบโบกมือสั่งให้คนขับรถหันกลับ

เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นสายฝนและถนนสว่างไสวด้วยไฟนีออน ดวงตาของโจวเวยแดงก่ำ นับตั้งแต่ห้าปีก่อน เธอติดต่อกับหลงจู่ไม่ได้เลย

หลังจากห้าปี กลับมีหลงจู่หน้าใหม่อายุแค่ยี่สิบกว่าปีโผล่มา ใครจะเชื่อเขา

และโจวซื่อฉยงก็จัดการกับพี่สาวบุญธรรมที่อายุมากกว่าตนแค่สองเดือนคนนี้ไม่ได้ เธอฝึกวิชาต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก ต่อมาเข้ารับราชการทหารที่ชายแดนตะวันตก จนกระทั่งได้เป็นราชาเจิ้นซี

ไม่ว่าอำนาจหรือพลัง ล้วนอยู่เหนือเขาทั้งสิ้น

หลังตกค่ำ ซูช่านนั่งแท็กซี่กลับมาที่คฤหาสน์ เงยหน้าขึ้นก็เห็นโจวซื่อฉยงยืนอยู่บนบันไดด้วยสีหน้าวิตกกังวล

"ทำไมคุณถึงมาที่นี่?" ซูช่านขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย

ในขณะนั้น เย่จื่อเมิ่งอุ้มเสี่ยวเสี่ยวเดินออกมาจากข้างใน เธอมองซูช่านแล้วกล่าวว่า "พี่น้องของคุณนี่ช่างมีเอกลักษณ์จริง ๆ ถ้าคุณไม่กลับมา เขาจะไม่เข้ามากินข้าวเลย"

"ถึงเวลามื้อเย็นแล้ว ลุงจ้าวทำอาหารเย็นไว้" เย่จื่อเมิ่งพูดจบก็หมุนตัวเดินเข้าไปข้างใน

โจวซื่อฉยงยิ้มขมขื่นเดินไปหาซูช่าน แล้วก้มหน้ากล่าวว่า "หลงจู่ ราชาเจิ้นซีเดินทางมาถึงมณฑลแล้วครับ"

"อ้อ? แล้วทำไมไม่เข้ามาล่ะ?" ซูช่านพูดพลางเดินเข้าไปข้างใน

ในขณะนี้โจวซื่อฉยงรู้สึกเหมือนมีก้างติดคอ เหงื่อซึมออกมาตามหน้าผาก กัดฟันกล่าวว่า "เขา เขาบอกว่าให้คุณไปพบ เขาจะรอจนถึงสามทุ่มครับ"

ซูช่านหยุดเดินกะทันหัน หมุนตัวมองหน้าโจวซื่อฉยง

!!!

โจวซื่อฉยงเห็นสายตาเย็นชาของซูช่านในชั่วขณะนั้น รู้สึกราวกับพลังทั้งหมดในตัวถูกดูดออกไปจนเกือบหมดแรง

ในวินาทีถัดมา ซูช่านหัวเราะเบา ๆ "มานั่งกินข้าวกับลูกสาวของผมก่อน"

มื้ออาหารนี้ โจวซื่อฉยงรู้สึกยาวนานยิ่งกว่ามื้อครั้งปีใหม่เสียอีก

เมื่อกินอาหารเสร็จใกล้สามทุ่ม โจวซื่อฉยงเพิ่งลุกขึ้น ซูช่านก็พูดขึ้นอีก "รอให้ลูกสาวของผมหลับก่อน"

พอถึงห้าทุ่ม ซูช่านจึงเดินลงมาจากชั้นบน เห็นโจวซื่อฉยงกำลังก้มหน้าพูดโทรศัพท์อย่างระมัดระวัง

"หลงจู่กำลังพาลูกสาวเข้านอน พี่รอสักครู่ เดี๋ยวจะไปแล้ว"

[อ้อ เขาเป็นพ่อที่หลงลูกสาวสินะ ถ้าเขาไม่อยากเจอก็ไม่ต้องเจอก็ได้] เสียงของโจวเวยดังออกมาจากโทรศัพท์ ก่อนจะตัดสายไป

โจวซื่อฉยงเงยหน้าขึ้น เห็นซูช่านกำลังจ้องมองก็ตกใจจนสะดุ้งโหยง ถอยหลังอย่างรวดเร็วและล้มลงบนโซฟา

"ราชาเจิ้นซีเป็นผู้หญิงเหรอ" ซูช่านจุดบุหรี่ถามด้วยรอยยิ้ม

"ใช่ครับ เธอเป็นพี่สาวของผม" โจวซื่อฉยงพยักหน้าพูด

ขณะนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู หนานกงโม่นำผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งเดินเข้ามา

"หลงจู่"

"คุณก็มาแล้ว งั้นเราไปกันเลย ไปพบกับราชาเจิ้นซี" ซูช่านโบกมือหัวเราะเบา ๆ คาบบุหรี่เดินออกไปข้างนอก

หนานกงโม่ได้รับโทรศัพท์จากซูช่านเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เขามองโจวซื่อฉยงด้วยความประหลาดใจ ถามว่า "โจวเวยจะให้หลงจู่ไปพบเธอเหรอ หลงจู่ตอบตกลงแล้วเหรอ"

โจวซื่อฉยงเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก พยักหน้าเล็กน้อย แล้วรีบวิ่งตามออกไปทันที