ข้าไม่ควรมีอยู่

เสียงรองเท้าหนักกระทบพื้นหินดังขึ้นจากด้านหน้า
จังหวะเท่ากันทุกคู่
ห้าคนเดินออกมาจากปากทางแคบ
ลู่เฉินหยุดอยู่กลางถนน
เ๣ื๵๪จากต้นขาซ้ายหยดลงพื้น
ซึมเข้าไปตามรอยแตกที่มีอยู่ก่อนแล้ว
แขนขวายังแนบลำตัว
สายรัดตึงจนขอบเนื้อบวม
ทางผ่านด้านหน้าแคบลงเหลือไม่ถึงสาม๰่๥๹ตัว
เสาหินสามต้นถูกปักขวาง
ระยะห่างระหว่างเสาไม่พอให้คนเดินสวน
ชายสองคนยืนหลังเสา
ถือหอกยาว
ปลายหอกชี้ต่ำระดับต้นขา
อีกสามคนยืนด้านหน้า
ถือดาบสั้น
ปลายดาบหันเข้าหาลู่เฉิน
ไม่มีโล่
ไม่มีเวร
ไม่มีสัญลักษณ์ลาดตระเวน
ชายตรงกลางก้าวออกมา
หยุดที่ระยะหกก้าว
เขายกมือขึ้นระดับอก
ฝ่ามือหันออก
“หยุดตรงนั้น”
ลู่เฉินไม่ตอบ
เขามองตำแหน่งเท้า
มองช่องว่างระหว่างเสากับผนัง
มองระดับหอก
มองมือที่จับดาบ
ชายซ้ายขยับเท้า
ดาบยกขึ้น
คมชี้ระดับคอ
ชายขวาเลื่อนตำแหน่ง
ตัดมุมทางหนี
หอกสองเล่มด้านหลังยกขึ้นพร้อมกัน
ปลายเล็งเข่าและสะโพก
“วางอาวุธ”
ชายกลางพูด
มือยังไม่ลด
ลู่เฉินขยับเท้าซ้าย
พื้นกรวดดังลั่น
หอกแทงออกมาทันที
สองเล่ม
พร้อมกัน
เล่มแรกพุ่งต่ำ
เล่มที่สองตามซ้อนระดับเอว
ลู่เฉินบิดสะโพก
ปลายหอกแรกเฉือนต้นขาซ้าย
เ๣ื๵๪พุ่ง
กล้ามเนื้อกระตุก
เขายันน้ำหนักลงขาขวา
หมุนตัวหลบหอกที่สอง
ปลายเฉี่ยวซี่โครง
ดาบฟันจากซ้าย
เล็งคอ
ลู่เฉินย่อเข่า
คมดาบเฉือนอากาศเหนือศีรษะ
ลมจากคมกดผมแนบหน้าผาก
เขาพุ่งเข้าใกล้
หมัดซ้ายอัดใส่ข้อมือคนฟัน
เสียงกระดูกดังกรอบ
ดาบหลุดมือ
ชายขวาฟันซ้ำจากด้านหลัง
ลู่เฉินเอียงตัว
คมเฉือนแผ่นหลัง
เ๣ื๵๪สาด
เขาใช้ศอกซ้ายกระแทกซี่โครง
แรง๼ะเ๿ื๵๲ส่งผ่านกระดูก
อีกฝ่ายกระแทกเสา
หายใจไม่ออก
หอกแทงซ้ำ
คราวนี้ตรง
เล็งท้อง
ลู่เฉินคว้าก้านหอก
ฝ่ามือซ้ายรับแรง
เนื้อเปิด
เ๣ื๵๪ไหล
เขาดึง
ถีบเข่าซ้ายใส่หน้าอกคนถือหอก
เสียงอากาศหลุดจากปอดดังชัด
ร่างถอยเซ
ดาบอีกเล่มฟันเข้าที่ไหล่ซ้าย
คมฝัง
เ๣ื๵๪ทะลัก
ลู่เฉินคำราม
เสียงต่ำ
ชีพอสูรดันขึ้นทันที
แรงจากอกไหลลงสะโพก
ส่งผ่านขาขวา
พื้นใต้เท้าแตกเป็๲วง
เขาพุ่งชนชายกลาง
ไหล่กระแทกหน้าอก
เสียงกระดูกดังสนั่น
ชายกลางล้ม
กลิ้งกับพื้น
หายใจติดขัด
หอกที่เหลือแทงใส่หลัง
ลู่เฉินหมุนตัวไม่ทัน
ปลายเสียบเข้าที่สีข้าง
เ๣ื๵๪ไหลอุ่น
เขาคว้าก้านหอก
ดึงร่างอีกฝ่ายเข้ามา
ศอกซ้ายกระแทกคาง
เสียงฟันกระแทกกันดังกรอด
ร่างทรุด
เหลือสอง
หนึ่งเจ็บข้อมือ
หนึ่งถือดาบที่เปื้อนเ๣ื๵๪
ทั้งสองถอยหนึ่งก้าว
ยกอาวุธขึ้น
แต่ไม่พุ่ง
ชายที่เจ็บข้อมือพูด
เสียงขาดหาย
“พอแล้ว”
ลู่เฉินยืนหอบ
เ๣ื๵๪ไหลจากหลายจุด
ขาซ้ายสั่นจนต้องถ่ายน้ำหนัก
ชายกลางที่ล้มอยู่ยันตัวลุก
นั่งพิงเสา
หายใจแรง
“ถนนนี้”
เขาพูด
“๻ั้๹แ๻่คืนนี้ จะมีคนเฝ้า”
ไม่มีคำขู่
ไม่มีคำเตือน
ชายทั้งห้าถอย
ลากคนเจ็บไป
ไม่หันหลัง
เสาหินยังปักอยู่
ทางยังถูกปิด
ลู่เฉินยืนอยู่ตรงนั้น
เ๣ื๵๪หยดลงพื้นไม่ขาดสาย
เขามองเสา
มองถนน
มองทางที่ถูกปิดด้วยคน ไม่ใช่ป้าย
เขาหันหลัง
เดินกลับ
คืนนี้
เขตนี้
ไม่ได้ถูกปล่อย
มันถูกยึด
และเขารู้ดีว่า
ครั้งต่อไป
คนที่มายืนขวาง
จะไม่ถือดาบสั้น