ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ปฏิบัติการก๊อปปี้เนื้อหาของรีออน และอลิสก็เริ่มต้นขึ้นในทันที รีออนให้อลิสบันทึกข้อมูลของตัวหนังสือผ่านดวงตาของเขา และกำจัดเนื้อหาที่เป็นน้ำออกไปให้เหลือแต่ใจความสำคัญของเนื้อหาเท่านั้น เขาเปิดหนังสือเร็วมาก จนคนอื่นที่มองเข้ามาเริ่มสงสัยการกระทำของรีออนแล้วในตอนนี้ หนังสือมากมายถูกกองสูงเป็นพะเนิน อยู่ด้านหลังของรีออน และแน่นอนว่าอลิสยังสามารถวิเคราะห์ได้ว่า เมื่อก๊อปปี้หนังสือเล่มนี้แล้วควรที่จะก็อปหนังสือเล่มไหนต่อไปดี มันยิ่งทำให้การคัดลอกข้อมูลลงในหัวของเขายิ่งเสร็จเร็วมากเท่านั้น เขาใช้เวลาจนถึงประมาณเที่ยงวันจากตอนเช้า หนังสือเกือบ 60 เปอร์เซ็นต์ในหอสมุดนี้ก็ถูกเข้าอ่านไปจนหมดแล้ว รีออนคิดว่าวันนี้ควรจะพอแค่นี้ก่อน และให้อลิสได้มีเวลาได้ย่อยข้อมูลที่ได้รับมา และสรุปอัดเข้าสมองของเขาในตอนกลางคืนที่เขานอน ส่วนตัวของเขาในตอนบ่ายนี้ก็จะออกไปจัดการเรื่องธุรกิจของเขาที่กำลังจะเกิดให้เรียบร้อย สิ่งที่เขาต้องการนั้นคือ หนึ่งวัตถุดิบสำหรับแผนการ สองคือสถานที่ปฏิบัติงาน อย่างแรกที่ต้องไปหาก็คือสถานที่ทำงานของตัวเอง รีออนสอบถามหาอาคารที่เป็นลักษณะโกดัง เพื่อทำสินค้าของตัวเองกับสำนักงานเจ้าเมืองหลังจากที่สอบถามกับชาวเมืองแถวๆนั้น เขาเดินเข้ามาภายสำนักงานที่เลิศหรู ทุกอย่างมันเกือบจะถูกตกแต่งไปด้วยหิน บ้างก็แร่ อัญมณีต่างๆ รีออนเดินไปหาเจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่เป็นเหมือนเจ้าหน้าที่ที่คอยให้แนะนำในส่วนต่างๆ“สวัสดี.. ข้าต้องการเช่าอาคารหรือโกดังอะไรพวกนั้น ไม่ทราบว่าข้าสามารถไปติดต่อได้ตรงไหน” รีออนกล่าวออกไป แน่นอนว่าเจ้าหน้าที่สาวก็ตอบกลับมาอย่างทันควัน เธอดูเหมือนว่าจะงานยุ่งหน่อยๆ จึงตอบกลับไปแบบลวกๆ ไม่ได้มองหน้าคนที่ถามเธอเลย“ทางขวาสุดเลยเจ้าค่ะ” เมื่อรีออนเห็นอย่างนั้นก็ไม่ได้อยากรบกวนเธออีก จึงกล่าวขอบคุณ และเดินไปตามทางที่เธอแนะนำ แต่มันจะนำพาเขาไปที่ไหนนั้นก็ต้องมาลุ้นกันว่ามันจะห้องอะไรเป็นอะไร และเมื่อรีออนเดินทางมาถึง เขาเปิดเข้าไปอย่างรวดเร็วก่อนจะมองดูรอบๆ และแอบเซ็งๆเล็กน้อย“ว่าแต่.. ชายคนเมื่อสักครู่จะไปห้องไหนนะ.. ช่างเถอะ คงมาขอเข้าห้องน้ำเหมือนอย่างเคยแหละมั้ง” เธอกล่าวออกมาพร้อมกับถอนหายใจออกมา เพราะหน้าที่ของเธอนั้นเป็นการแนะนำสถานที่แห่งนี้ก็จริงอยู่ แต่เนื่องจากมันเปิดใช้บริการมานานมากแล้ว จึงทำให้ผู้คนรู้จักห้องต่างๆเป็นอย่างดี หน้าที่ในส่วนนี้เลยเป็นตำแหน่งที่ไร้ประโยชน์ จนหัวหน้าของเธอต้องหางานที่เป็นอะไรที่น่าปวดหัวมาให้ทำแทน บางครั้งก็จะมีผู้คนมาถามทางบ้าง แต่แล้วทั้งหมดที่ถามก็จะจบลงที่ห้องน้ำเหมือนอย่างเคย รีออนที่เซ็งๆก็รีบเดินเข้ามาหาเธอในทันที แต่ก่อนที่จะได้ทักหรือพูดอะไร เขาก็พบกับแคทเทอรีนเสียก่อน และเธอก็ไม่ได้เดินมาเพียงลำพัง แต่มาพร้อมกับมาควิสชาลเวีย เมียร์ฟอร์ตผู้เป็นบิดาของนาง เธอกล่าวออกมาค่อนข้างเสียงดังเลยที่เดียว“อ่า.. ท่านปีเตอร์เจ้าค่ะ ทางนี้” เธอโบกมือให้กับเขา รีออนที่ได้เห็นก็เอ่ยขึ้นมาบ้าง เพื่อไม่ให้เป็นที่เสียมารยาท คราวแรกเขาจะทำเป็นไม่สนใจ เพราะกลัวว่าจะเป็นการเพิ่มความสัมพันธ์ที่อันตรายกับตัวของทั้งเขา และเธอให้มากขึ้นไปอีก แต่ด้วยเสียงที่ดังลั่นจนทำให้คนอื่นๆหันมามอง มันทำให้เขาไม่มีทางเลือกมากนัก“สวัสดี.. แคทเทอรีน.. เธอเป็นอย่างไรบ้าง” รีออนกล่าวออกไป และทักทายเป็นมารยาท แต่มันสร้างความประหลาดใจให้เธอ กับคำถามที่ราวกับว่าไม่ได้พบกันเสียนาน แต่จู่ๆก็มีเสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นมาเสียก่อน“เจ้าเองรึ คือชายที่ช่วยลูกสาวเราจากเจ้าพวกโจรป่าพวกนั้น.. รู้สึกว่าจะชื่อว่าปีเตอร์อย่างนั้นรึ” ชาลเวียกล่าวออกมา มันทำให้รีออนรู้สึกว่าใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม กลัวว่าชายคนนี้จะรู้จักกับรีออนตัวจริง แต่ด้วยการวิเคราะห์ของอลิสก็ทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง ‘จากการวิเคราะห์ผล ชายคนนี้ไม่ได้มีท่าทีที่จะสงสัยในตัวของด็อกเตอร์ในระดับที่มากพอค่ะ.. แต่ก็ยังเหมือนว่าจะมีความสงสัยตัวของด็อกเตอร์เล็กน้อย จากการคาดการณ์น่าจะเกี่ยวกับรูปลักษณ์เสียเป็นส่วนใหญ่ค่ะ’ อลิสกล่าวออกมาอย่างนั้น ซึ่งมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เพราะว่าถึงชายคนนี้แม้จะเป็นถึงมาควิส แต่ดินแดนของเหมืองแห่งนี้ มักจะมีเรื่องราวให้ปวดหัวอยู่ทุกวี่ทุกวัน จึงไม่ค่อยได้เดินทางไปเมืองหลวงมากนัก แต่มาควิสคนนี้ก็น่าจะเป็นคนสนิท และคนที่สนับสนุนให้รีออนได้รับตำแหน่งองค์รัชทายาทด้วยคนหนึ่ง จากข้อมูลที่ได้รับมาจากการสนทนาของชาวเมืองเมื่อครั้งก่อน รีออนรีบสำรวจชายคนนี้ที่มีรูปร่างกำยำ สมส่วน ส่วนสูงน่าจะประมาณ 178 เซนติเมตรเห็นจะได้ ใบหน้าที่สะอาดสะอ้าน ราวกับชายวัยกลางคนที่ดูอบอุ่น แต่ก่อนจะวิเคราะห์กันต่อ เขาต้องเอ่ยอะไรสักอย่างออกไปก่อน“สวัสดีขอรับ ท่านคงจะเป็นเจ้าเมืองเลบานอนแห่งนี้ ท่านมาควิสชาลเวียซินะขอรับ.. ยินดีที่ได้พบ ข้ามีนามว่าปีเตอร์ขอรับ” และมันก็เป็นตาของชาลเวียบ้างแล้วที่จะต้องมาวิเคราะห์ชายตรงหน้า ผิวพรรณที่ดีราวกับคุณชายเจ้าสำอาง ร่างกายที่ดูเหมือนว่าจะอ่อนแอนั้น แต่จากคำบอกเล่าของบุตรสาว มันทำให้เขาอดที่จะสงสัยได้ว่ามันเป็นความจริงหรือไม่ ที่เขานั้นแข็งแกร่ง“ยินดีที่ได้พบกับเจ้า.. ตัวข้านั้นก็อยากจะพบเจ้าดูสักครั้ง.. ถึงเจ้าจะปฏิเสธที่จะพบข้าเมื่อคืนนี้ แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นวาสนาแล้วล่ะ.. ยังไงก็ขอเชิญเจ้ามาทางนี้ก่อนก็แล้วกัน.. ข้าจะตบรางวัลให้” ชาลเวียกล่าวออกมา ก่อนที่เชื้อเชิญให้เขาเดินตามไป แต่รีออนที่ต้องการจะหยุด และจัดการธุระของตัวเองให้เสร็จ ก็กล่าวปฏิเสธไปอีกครั้ง“ไม่เป็นอะไรขอรับ... เรื่องรางวัลนั้นข้าก็ได้รับค่าจ้างมาแล้ว.. ได้โปรดอย่าคิดมากเลยขอรับ.. ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าน้อยขอตัวทำธุระต่อ” รีออนที่กล่าวตัดบทไปก้มหัวให้เล็กน้อย ก่อนที่จะเดินจากไป แต่เขายังไม่ทันที่จะได้หันหลังกลับไปเพื่อทำธุระของตัวเองต่อ ชาลเวียก็ได้พูดออกมา หลังจากเห็นสีหน้าของลูกสาวของเขา เขาได้แต่ถอนหายใจออกมา แล้วคิดอยู่ในจิตใจว่า ‘เจ้านี่ช่างเหมือนกับมารดาเสียจริง.. ถึงจะทำหน้านิ่งๆแบบนั้น แต่หัวไหล่ที่กระตุกขึ้นสองถึงสามครั้งนั้น มันแสดงออกอย่างชัดเจนเลยว่าเจ้ากำลังเศร้า หรือไม่ก็เสียใจอยู่…ชายคนนี้คงได้หัวใจของนางไปแล้วมากขึ้นก็เป็นไปได้ เห้อ’ ชาลเวียที่ตอนแรกก็จะปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไป แต่ด้วยความรู้สึกผิดตั้งแต่สมัยก่อนที่จะจับลูกสาวของตัวเองให้หมั้น และแต่งงานกับองค์รัชทายาทก็ได้รู้สึกผิด เขาจึงเอ่ยทักออกไป“เดี๋ยวก่อนซิ... ยังไงเจ้าก็เป็นคนที่ช่วยเหลือบุตรสาวของข้าเอาไว้.. ถึงเจ้าจะได้รับรางวัลเป็นค่าจ้างจากนางไปแล้ว.. แต่ข้าในฐานะบิดาของนางเองก็อยากจะขอบคุณเจ้าด้วยเช่นกัน.. ได้โปรดอย่าปฏิเสธรางวัลจากข้าเลย หากไม่ได้มอบให้กับเจ้า ข้าคงรู้สึกผิดที่ไม่ได้ตอบแทนบุคคลที่ช่วยเหลือนางจากขุมนรกได้ ในฐานะบิดาของหญิงสาวคนหนึ่งหวังว่าเจ้าจะไม่ปฏิเสธนะ”รีออนที่ได้ยินอย่างนั้นเขาก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา เขามาที่นี่ก็ไม่ได้อยากมีความสัมพันธ์กับใครเพิ่มเพราะกลัวการจากลา แต่ก็ไม่ได้อยากมีปัญหากับใครด้วยเช่น แต่ก็ทำใจ และคิดในแง่ดีเข้าไว้ การที่รู้จักกับเจ้าเมืองก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีในเชิงธุรกิจ เขาจึงตอบกลับไปว่า“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ขอรับ” เขากล่าวออกมา ก่อนจะเดินตามท่านเจ้าเมืองไป ในขณะที่หญิงสาวอย่างแคทเทอรีนก็ยิ้มออกมาอย่างสดใส

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 28

นิยายแนะนำ

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 28

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้