โย่ นี่เป็เื่ราวเหนือจินตนาการของผมเอง ขอแนะนำตัวนะครับ ผมมีชื่อว่า หินกลิ้ง หลายคนอาจจะสงสัยว่าทำไมชื่อผม ถึงได้ดูบ้านๆ จัง แถมเชยอีกต่างหาก ความจริงผมก็อยากมีชื่อเท่ๆ กับเขาเหมือนกันนะ อย่างเช่น ชายพลุ่งพล่าน สมชาย อะไรพวกนี้อะครับ หือออ อะไรนะครับ ชื่อ หินกลิ้ง ดีอยู่แล้วเหรอ โอเค โอเค หินกลิ้ง ก็หินกลิ้ง ครับ
ผมเป็เด็กกำพร้าครับ หน้าตาพ่อแม่เป็ยังไงก็ไม่เคยรู้ โดยปกติแล้วเท่าที่ผมเคยดูหนังมาเด็กที่ถูกเอาไปวางไว้หน้าสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้ามันต้องมีของที่ พ่อแม่ให้ไว้ดูเป็ของต่างหน้าสิ พอโตขึ้นมาผมจะได้สืบหาหรือมีคนออกตามหาและสุดท้ายจะได้กลับไปอยู่ในปราสาทอันกว้างใหญ่ถึงจะถูกสิ แต่ทำไมผมไม่มีอะ ผมก็พยายามหาแล้วนะหรือว่าจะมีตัวร้ายมาขโมยของสิ่งนั้นไป
คุณผู้อ่านคิดเหมือนผมไหมครับ อะไรนะครับ เพ้อแล้วเหรอ ผมเพ้อเจ้อเหรอครับ ฮ่าฮ่า ท่าจะจริงครับเพราะผมตามหามันมา 22 ปีแล้วยังหาไม่เจอเลย ใช่ครับ ตอนนี้ผมอายุ 22 ปีแล้วครับ เรียกได้ว่าแตกเนื้อหนุ่มดัง เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เลย ตอนนี้ผมทำงานเป็พนักงานบริษัททั่วๆ ไป เหมือนคนอื่นๆ เขานะครับ พนักงานที่มีเงินเดือนอันน้อยนิดที่ต้องคอยดิ้นรน เอาตัวรอดให้ได้ในแต่ละเดือน เรียกได้ว่าทำงานหนักจนแทบไม่ได้กับบ้านเลย
ส่วนเหตุผลที่ต้องทำงานหนักนะเหรอครับ หึหึ ฟังแล้วอย่าอิจฉา ผมกันละ ผมมีหวานใจอยู่คนหนึ่ง เธอสวยมาก สมัยเรียนเธอเป็ถึงดาวคณะเลยนะ ฐานะทางบ้านเธอรวยมหาศาลเลยละครับ ต่างกับผมลิบลับเลยละ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมนางฟ้าระดับนั้นถึงลงมาหาคนอย่างผมได้ ระ... หรือว่า รูปร่างหน้าตาผมหล่อเหลาเอาการ!
แต่ก็ไม่น่าจะใช่นะครับ เท่าที่ส่องกระจกดูทุกวัน ผมยังหาที่ดีไม่ได้เลยครับ ไอ้ที่ไม่ดีนะมีเต็มไปหมด สายตาก็สั้น ผมเผ้าก็รุงรังยาวจนปิดหน้าปิดตา ยิ่ง่ไหนงานยุ่งจนไม่มีเวลาโกนหนวดด้วยแล้ว เด็กๆ ข้างบ้าน ถึงกลับเดินมาถาม
" ลุงๆ เอาหนวดไว้ถักเปียเหรอ? "
พอได้ยินแบบนั้นผมนี่ ปี๊ดเลย ขึ้นเลย เรียกได้ว่าเส้นเืปูดเพราะเืลมสูบฉีดด้วยความโกรธ ถึงขนาดจะท้าเด็กมา.....เออ...เล่น เป่ายิงฉุบกันตรงนั้นเลย (แหะแหะ) และในขณะที่ผมอารมณ์กำลังพลุ่งพล่านเพราะเด็กน้อย ทันใดนั้นผมก็รับรู้ถึงจิตสังหาร ควิ้ง มันเป็สายตาของเพชฌฆาตที่จ้องจะตะปบเหยื่อ สายตาของผู้ปกครองเด็กนะเอง สมองผมสั่งการไวเท่าความคิด จากจะท้าเด็ก เปลี่ยนมาเป็ คนรักเด็กขึ้นมาทันที
" นะ นะ หนูจ๋า (น้ำเสียงโอบอ้อมอารีมาก) "
" พี่ไม่ได้ไว้หนวดเพื่อถักเปียหรอกครับ แค่ไม่มีเวลาโกนนะครับ แล้วอีกอย่างพี่อายุ 22 เองครับ อย่าเรียกลุงเลยเรียกพี่เถอะ "
" อายุ 22 เองเหรอ ทำไมดูแก่กว่าพ่อผมอีก? แต่เรียกพี่ให้ก็ได้ครับ งั้นผมไปเล่นก่อนนะครับลุง "
ในขณะที่เด็กพูดจบ ผมได้เหลือบไปเห็น ผู้เป็พ่อของเด็กคนนั้น ยกนิ้วโป้งให้ ประมาณว่า เยี่ยมมากลูกรักพูดได้ถูกใจพ่อยิ่งนัก ผิดกับผมเลย (กรอดดดด หนอยไอ้เด็กนี่)
" ครับไปเล่นตรงนู๊นให้สนุกเลยครับ (กัดฟันพูด) ไปเล่นข้างโอ่งเลยไป๊ "
เป็ไงละครับ ผมนิสัยดี รักเด็กไหมครับ เรามาเข้าเื่ต่อดีกว่าครับ ถึงหวานใจผมจะสวยแค่ไหน แต่เธอก็ค่อนข้างเอาแต่ใจ อยากได้อะไรผมก็ต้องคอยหาให้ คอยซื้อให้ ั้แ่สมัยเรียนแล้วครับ เธอจะคอยใช้ผมจดเลคเชอร์ให้ ใช้ทำโครงงานส่ง ใช้ให้ไปซื้อของบ้าง เห็นไหมละครับเธอเอาใจใส่ผมดีจะตาย
จนทุกวันนี้เธอก็ยังคงเส้นคงวาครับ เธอหนักแน่นในเส้นทางนี้มาก เอาละครับคุณผู้อ่านก็ได้รู้จักผมมาพอสมควรแล้วนะครับ อ้อ อีกอย่างเกือบลืมไปเลยครับ ก็ที่มาของ ชื่อ หินกลิ้ง ไงละครับ เหตุผลที่ชื่อนี้เพราะผมเป็เด็กแข็งแรงนะครับ ไม่ค่อยป่วย ใครจะว่าอะไร จะดุด่าแค่ไหน ผมก็ไม่โต้ตอบ อดทนอดกลั้นดั่งหินผา แต่ก็ชอบยุ่งเื่ของคนอื่น ก็ที่แถวๆ บ้านเขาเรียกว่า เจือก นะแหละครับ อ๊ะ อ๊ะ คุณผู้อ่าน อย่าพึ่งว่าผมสิครับ ผมไม่ได้ยุ่งเื่คนอื่นทุกเื่นะครับ จะเข้าไปยุ่งก็ต่อเมื่อ เขากำลังเดือดร้อน โดนทำร้าย ประมาณนี้อะครับ
ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าต้องเข้าไปช่วยทำไมเหมือนกันทั้งๆ ที่ไม่ใช่เื่ของตัวเอง บางครั้งโดนเขาซ้อมกลิ้งไปกลิ้งมาเป็ลูกขนุนเลย บางทีเจ็บจนต้องพาตัวเองไปหาหมอเองด้วยซ้ำ บรรดาป้าๆ ในสถานสงเคราะห์ เลยตั้งชื่อผมว่า หินกลิ้ง ไงครับ ก็ให้ทำไงได้อะครับ ขาเ้ากรรมมันดันก้าวออกไปเองโดยไม่รู้ตัวทุกครั้งนี่สิ เหมือนตอนนี้ไงละครับ
" กรี๊ดดดดด คะ ใครก็ได้ช่วยที อย่าทำอะไรชั้นนะ อยากได้อะไรเอาไปเลย "
" นั่นแหละดีน้องสาว เงียบๆ แล้วส่งของมีค่ามา พี่จะได้ไม่ต้องใช้มีด จะได้จบๆ "
เฮ้อ....ใครจะไปคิดว่าแค่ออกมา กินข้าวเที่ยงจะมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ งานก็ตรูก็ต้องกลับไปทำนะโว้ย ไม่เอาไม่ยุ่งดีกว่าถึงปากจะบอกไปอย่างนั้น แต่ขาเ้ากรรมดันออกวิ่งมาตามเสียงแล้วนี่สิ ผมมาถึงที่เกิดเหตุพร้อมกับะโด้วยเสียงอันดังแสดงถึงพลังอำนาจทันที
" หยุดดดด นะ เ้าโจรรรร ใจบาป "
เป็ไงละงง กันละซิครับ มันเป็แผนนะ แผนจริง จริ๊ง (เสียงสูงนิดหน่อย) เมื่อโจรได้ยินดังนั้น มันถึงกับ อ้าปากค้าง ส่วนหญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายนั้น (แต่เท่าที่ดูน่าจะเรียกป้าถึงจะถูกนะ ความสาวชั่งเหลือน้อยเหลือเกิ๊น) ถึงกับทำหน้าอึ้งๆ (- -)
เมื่อผมเห็น จังหวะที่เ้าโจรกำลังตกตะลึงเพราะอำนาจเสียงอันทรงพลังของผม (หือออ ว่าไงนะครับ เปล่า ไม่ใช่เพราะอำนาจเสียงของผมเหรอครับ แหะ แหะ) ผมจึงอาศัยจังหวะนั้นใส่แรงเตะไปเต็มแรงที่มือขวาของโจรตรงหน้าเป็ผลทำให้มีด กระเด็นหลุดออกจากมือของโจรทันที
เ้าโจรใจบาปถึงกับหัวเสียแล้วตวาดดังก้องออกมาทันที
" หนอยยย แส่หาเื่นักนะ เตรียมตัวตายได้เลย "
ผมได้ยินดังนั้น ก็ได้แต่ยิ้มมุมปาก แล้วจึงพูดสวนออกไป
" จุ๊ จุ๊ โธ่ โธ่ มีด ก็ไม่มีแล้ว ทีนี้ก็เสมอกันละ คุณผู้หญิงถอยไปหน่อยครับ เดียวผมยำมันเอง ภาพอาจจะไม่น่าดูเท่าไร ปิดตาไว้ก็ได้นะครับ เอ้าเข้ามาได้แล้ว "
เมื่อพูดจบ ผมกับโจรได้วิ่งเข้าใส่กัน เกิดการต่อสู้อย่างดุเดือด จนเกิดเสียง ปึ๊ก ปั๊ก อัก อ๊อก แอ๊ก แล้วตามมาด้วยเสียง อะเฮื่ออออออออ ดังมาเป็เสียงสุดท้าย ใช่แล้วครับ เสียงผมเองอย่าเรียกว่าการต่อสู้เลยดีกว่าครับ เรียกได้ว่าผมถูกยำอยู่ข้างเดียวดีกว่าครับ
จนแม่สาวน้อยของเราถึงกับทนไม่ไหว ด้วยกลัวว่าผมจะตายซะก่อน เธอจึงะโออกไป
" ตำรวจมา ตำรวจมา (มุขสุดคลาสสิคของเรา) "
โจรได้ยินดังนั้นจึงรีบหนีไปทันที หลังจากนั้นเธอจึงรีบวิ่งมาดูอาการของผม
" เป็ไงบ้างคะคุณ ขอบคุณนะคะที่มาช่วยไว้ "
" มะ มะ ไม่เป็ไรครับ "
จากนั้นเธอก็มองผมด้วยสายตาหวานซึ้งก่อนจะพูดว่า
" ชั้นไม่มีอะไรตอบแทนคุณเลย อืม... เอาเป็ว่าให้ชั้นหอมแก้มคุณเป็การตอบแทนดีไหมคะ "
เธอพูดพร้อมกับบิดตัวไปมาทำท่าเขินอายเต็มที่ ผมได้ยินดังนั้น ถึงกับใสุดขีด เพราะ สาวน้อยของเรา ความสาวของเธอชั่งเหลือน้อยรึเกิน นี่ถ้าถือตะกร้าหมากนี่ใช่เลย
" อึก ยะ ยะ อย่าลำบากเลยครับ อะเฮ้อออออ สลบดีกว่า "
" กรี๊ดดดด จะตายไหมเนี่ย ยังไม่ทันหอมเลย ใครก็ได้ช่วยที "
เวลา 19.30 น.
บริเวณชายป่าแห่งหนึ่ง ตู้มมมมม เกิดการะเิขึ้นอย่างรุนแรงฝุ่นควันจากการะเิพวยพุ่ง แพร่กระจายออกไปจากจุดศูนย์กลางเป็รูปวงกลม ราวกับแรงกระเพื่อมจากน้ำที่มีก้อนหินตกไปใส แรงอัดของะเินั้นได้พัดทำลายต้นไม้บริเวณรอบๆ ล้มระเนระนาด
ตู้มมมมม ตู้มมมมมม เกิดเสียงะเิดังขึ้นอีกหลายครั้งติดๆ กัน พร้อมกับเสียงะโที่ก้องไปทั่วป่า
" อย่าให้มันหนีไปได้ มันไปได้ไม่ไกลเท่าไรหรอก กระจายกันออกไป "
มันเป็เสียงที่ดังออกมาจากจุดศูนย์กลางของการะเิที่เกิดขึ้นในครั้งสุดท้าย เป็เสียงที่มีอำนาจทรงพลัง ลึกลับ และกระหายเื
ฝุ่นควันเริ่มจางลง เผยให้เห็น ดวงตาสีดำสนิท ลำตัวที่ใหญ่มากกว่า 2 เมตร มีขนทั่วร่างสีน้ำตาลเข้มยาวปกปิดแทบทุกส่วนของร่างกาย แขนยาวลงมาถึงเข่าพร้อมกับเล็บแหลมคม มีใบหูที่ใหญ่และตั้งฉากพร้อมจะรับฟังทุกเสียงที่มีการเคลื่อนไหว จมูกมีความไวต่อกลิ่นคาวเื สามารถได้กลิ่นไกลนับ 10 กิโล
มันคือ าาไลแคน มนุษย์หมาป่า
" โบ๋วววว "
เสียงที่ดังขึ้นนั้น เป็การส่งสัญญาณว่าเจอตัวศัตรูแล้ว ทันทีที่ได้ยินเสียงสัญญาณ าาไลแคนได้กระโจนออกไปด้วยกำลังขาอันมหาศาล ฟุบบ!
เพียงชั่วอึดใจ าาหมาป่าผู้กระหายเืได้มาถึงจุดที่เหยื่อโดนล้อมไว้ และใจกลางวงล้อมนั้นมี หญิงสาวผู้สง่างามยืนนิ่ง ไม่หวั่นแม้ความตายที่กำลังจะมาเยือนในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า
สายตาที่จ้องมองศัตรูของเธอนั้นช่างเย็นเฉียบ เืไหลออกมาจากแขนซ้ายหยดลงบนพื้นเป็จำนวนมาก แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจต่อาแที่เกิดขึ้น สีหน้ายังคงสง่างาม ไม่ได้แสดงความเ็ปออกมา ไม่ใช่ว่าไม่เ็ปแต่เธออดกลั้นไม่แสดงออก ด้วย ศักดิ์ศรีของแวมไพร์สายเืแท้
แปะ แปะ
เสียงปรบมือดังมาจากาาหมาป่า พร้อมกับเสียงพูดที่ฟังดูแล้วเหมือนเสียงคำรามมากกว่า
" ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม สมแล้วที่เป็แวมไพร์ สายเืแท้ ไม่แสดงออกทางสีหน้าไม่หวั่นแม้ความตาย ต่างกับแวมไพร์ตนอื่นจริงๆ เอาละข้าจะให้โอกาสเ้า จะคุกเข่าต่อหน้าข้า สาบานจะจงรักภักดีต่อนายเหนือหัวของข้าหรือจะตายอย่างไรค่า เลือก เอาาาาา "
แวมไพร์สาวสายเืแท้ หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่จะถ่มน้ำลายลงบนพื้นพร้อมกับประกาศว่า
" ถุยยยย นี่ไงละคำตอบของข้า "
าาไลแคน เมื่อได้ยินคำตอบถึงกับส่งสายตาอำมหิตออกมา ก่อนจะะโสั่งการด้วยความเด็ดขาด
" ถึงจะน่าเสียดาย แต่ก็ตายซะ จัดการมัน "
ทันทีที่สิ้นเสียงของาาไลแคน เหล่ามนุษย์หมาป่าที่เป็ทาสรับใช้ของมัน ก็พุ่งกระโจนออกไปทันที หญิงสาวแวมไพร์ผู้งามสง่าไม่ได้ใรึแสดงท่าทีลนลานออกมาแม้แต่น้อย แต่ในทางกลับกัน เธอรวบรวมสมาธิไว้ถึงขีดสุดและส่งตรงไปยัง ตา หู จมูก
เธอฟังเสียงกรงเล็บที่แหวกอากาศออกมา เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา กลิ่นสาปสัตว์ที่กำลังจะถึงตัว เธอต้องลำดับเหตุการณ์ ว่าอันไหนจะถึงก่อนรึหลัง ต้องจินตนาการถึงอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้น วาดภาพเอาไว้ในใจ
ตอนนี้เธอต้องขยับตัวให้น้อยที่สุดแต่ต้องรวดเร็วถึงขีดสุด ...ฟู่.... เธอ พ่นลมหายใจออกจากปากหนึ่งครั้งเพื่อรวบรวมกำลังที่เหลือ ฟุบบบบ!
ภาพของเธอเลือนหายไป เหลือเพียงภาพติดตาเท่านั้น แต่แล้วเธอก็ปรากฏอีกครั้งพร้อมกับหัวมนุษย์หมาป่าที่อยู่ในมือของเธอ ทันใดนั้นร่างมนุษย์หมาป่าที่กระโจนเข้าใส่เธอนับ 10 ตัว ก็ค่อยๆ ล้มลงไป เหลือเพียงาาไลแคนเท่านั้นที่ยืนมองอย่างเงียบๆ
เธอโยนหัวมนุษย์หมาป่าลงไปข้างหน้า มันกลิ้งตรงไปหา าาไลแคน ทันใดนั้น กร๊อบบ าาไลแคนยกเท้าขึ้นมากระทืบทันที พร้อมทั้งสบถออกมา
" ไอ้พวกไร้ประโยชน์ "
เมื่อสิ้นเสียงาาไลแคนพุ่งเข้าไปหา แวมไพร์สาวด้วยความเร็ว ตู้มมมม หมัดที่ถูกปล่อยออกไปอย่างเต็มแรงพุ่งตรงเข้าไปปะทะกับร่างของแวมไพร์สาว เธอได้แต่ยกแขนกันไว้ แต่แค่กันไว้ก็เต็มกลืนแล้ว ถึงจะกันไว้ได้แต่เธอก็ได้รับบาดไม่น้อย ถึงขนาดกระอักเืออกมา ร่างของเธอลอยกระเด็นไปร่วม 10 เมตร
าาไลแคนไม่รอช้า ตามเข้าไปหมายจะเอาชีวิต จังหวะที่คิดว่า ฆ่าได้แล้วแน่ๆ มันเป็่เวลาที่าาไลแคนประมาณไปเพียงแค่เสี้ยววินาที แต่มันก็มากพอสำหรับ แวมไพร์สายเืแท้อย่างเธอ ที่จะอาศัยจังหวะที่มีค่านั้น เพื่อโอกาสในการเอาชีวิตรอด และเธอก็สามารถไขว่คว้า่เสี้ยววินาทีนั้นไว้ได้
" Blood starburst (ดาวกระจายเื) "
เธอสะบัดแขนซ้ายที่เต็มไปด้วยเืออกไป เกิดเป็ดาวกระจายที่สร้างจากเื พุ่งตรงเข้าไปหา าาไลแคน ที่ประมาทไปเพียงชั่วเสี้ยววินาที
ด้วยความแรงจากการดีดตัวเข้าไปหมายที่จะสังหารเหยื่อประสานเข้ากับความเร็วของดาวกระจายสีเื ส่งผลให้าาไลแคน โดน ดาวกระจายเืเข้าไปที่ ตาซ้าย ทำให้ถึงกับต้องร้องคำรามออกมาด้วยความเ็ป
แวมไพร์สาวไม่รอช้า อาศัยจังหวะนี้ แปลงเป็ค้างคาวพร้อมทั้งสร้างค้างคาวจากเืของเธอขึ้นมานับร้อยตัว แยกกันบินหนีเพื่อตบตาและทำให้ดมกลิ่นหาตัวจริงของเธอไม่เจอ
เมื่อาาไลแคน คืนสติจากอาการเ็ปพร้อมกันนั้นก็ยกมือขึ้นมาปิดแผลที่ตาข้างซ้ายเอาไว้ แล้วคำรามด้วยความโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด
" แก ต้องชดใช้ ข้าจะล่าแก จะจับมาถลกหนังให้ได้ โบ๋วววววววววววว "
" โบ๋วววว บ็อก บ็อกกก โฮ่ง โฮ่งงงง แฮรรรร่ หงิง หงิงงงง "
( เออ... ท่านครับ ท่านโกรธจนลืมตัวแล้ว ลดอารมณ์โกรธลงหน่อยดีไหมครับซักนิ๊ดดดดนึงก็ยังดี จากาามนุษย์หมาป่าผู้แสนยิ่งใหญ่ ท่านกำลังจะกลายเป็ าาหมาบ้าน เอานะครับ "