ภายในพรรคพยัคฆ์ทมิฬ ผู้เฒ่าเก่อรีบร้อนเดินไปเดินมาด้วยความร้อนใจ เมื่อประมุขของเขาส่งข่าวมาให้นัดรวมพลหัวหน้าสาขาต่างๆ ทั้งสามแคว้นให้มาทั้งหมดทุกคน เื่ใหญ่ขนาดนี้ทำไมเขาไม่ได้ยินข่าวอะไรเลย มีข่าวลือว่าจะมีการโจมตีเกิดขึ้น ใครมันกล้า? นี่คือจักรพรรดิปีศาจนะ มีเหตุอันใดที่ท่านประมุขจัดการเองไม่ได้จึงต้องเรียกตัวทุกคนมาที่นี่
"ชิงสือ ชิงหลาน ชิงจู ชิงไห่ พวกเ้ารู้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านประมุข ไม่่ใช่ว่าท่านประมุขไปฝึกตนที่หุบเขาพิษหรอกหรือ เหตุใดถึงกลับมาแล้วยังสั่งนัดรวมพลทั้งหนึ่งร้อยสาขาด้วย"
"ข้าไม่ทราบขอรับ/ ข้าไม่ทราบเ้าค่ะ"
"พวกเ้าจะไม่รู้ได้อย่างไรพวกเ้าเป็องครักษ์ส่วนตัวของท่านประมุขนะ"
"พวกข้าไม่ได้รับคำสั่งให้ติดตามไปที่หุบเขาพิษขอรับ ท่านประมุขสั่งห้ามไปรบกวนขอรับ"
"เฮ้อ~ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันล่ะ?" เฒ่าเก่อพูดด้วยความกังวลใจ เขาทำหน้าที่ดูแลเื่ภายในพรรคให้ท่านประมุขคนนี้ ั้แ่สี่ปีที่แล้วแต่ก่อนเฒ่าเก่อเป็คนของท่านประมุข อวิ๋นทั้งสามคน ตอนที่ท่านประมุขอวิ๋นทั้งสามคนถูกลอบทำร้ายเขาไม่สามารถช่วยเหลือผู้มีพระคุณได้
จนกระทั่งได้รู้ว่ามีลูกศิษย์ของท่านประมุขมาล้างแค้นให้กับท่านประมุขแล้ว เขาก็เลยมาขอรับใช้เพื่อตอบแทนบุญคุณที่ล้างแค้นแทนเขาเหตุการณ์วันนั้นเขาจดจำได้ติดตา คุณหนู คุณชายถูกฆ่าอย่างโเี้ ลูกชายคนเดียวของเขาแค่สองขวบก็ไม่รอด ตัวเฒ่าเก่อเอง ก็คิดว่าต้องตายแน่นอน ถ้าไม่ได้สองพี่น้องตระกูลชิงย้อนกลับมาช่วย เขาคงเหลือแต่ร่างที่ไร้ิญญาไปแล้ว
ชิงสือ ชิงจู ชิงหลาน ชิงไห่เป็ลูกหลาน ตระกูลชิงที่จงรักภักดีกับนายท่านทั้งสามคน ตอนนี้นายท่านได้จากไปแล้ว เขาก็เลยทุ่มเทแรงใจดูแลท่านประมุขคนใหม่ให้ดี เพียงแต่ท่านประมุขคนใหม่ั้แ่ก่อตั้งรวมทั้งสามพรรคขึ้นมาเมื่อสี่ปีที่แล้ว กลับไม่ค่อยมีคนได้พบหน้ามากนัก
เมื่อถึงเวลานัดหมายหัวหน้าทั้งหนึ่งร้อยสาขาก็มาถึงโดยพร้อมเพียงกัน รออยู่ในห้องโถงอย่างเงียบสงบไม่มีใครกล้าพูดคุยหรือส่งเสียงดัง
ครั้งแรกที่ท่านประมุขเรียกมาคุยพร้อมหน้าพร้อมตา ปกติหากว่าท่านประมุขมีเื่อะไรก็จะสั่งการผ่านผู้เฒ่าเก่อหรือไม่ก็องครักษ์ทั้งสี่คน แต่ไม่เคยเรียกพบทุกคนแบบนี้บรรยากาศในห้องร้อนอบอ้าวขึ้นมาทันที เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก ใครบ้างไม่กลัวจักรพรรดิปีศาจที่ฆ่าคนไม่เคยถาม ไม่รอคำอธิบายใดๆเลย สี่ปีที่แล้วพวกเขาจำภาพนั้นได้แม่นยำ เหมือนมันเกิดเมื่อวานอย่างไรอย่างนั้น
สักพักเหมือนสายลมวูบผ่านใบหน้าวูบหนึ่งปรากฏร่างสูงที่มีกลิ่นอาย สูงส่ง ใบหน้าคมเข้มส่งความรู้สึกเ็า ดวงตาดำมืดไม่บ่งบอกอารมณ์ใด บรรยากาศกดดันกว่าเดิมหนาวเหน็บไปถึงข้างใน
"คารวะท่านประมุขขอรับ"
เสียงทำความเคารพดังก้องทั่วทั้งตำหนักพยัคฆ์ทมิฬ
"วันนี้ข้ามีเื่ให้พวกเ้าไปจัดการ5เื่ ต้องให้แล้วเสร็จภายในสามวันเท่านั้น"
เว่ยหานฟงเอ่ยเสียงเข้ม สายตาคมกริบกวาดตามองใบหน้าของสมาชิกพรรคทุกคน พาให้คนที่ถูกมองหลบสายตากันเป็แถว
"เชิญท่านประมุขกล่าวมาได้เลยขอรับ ผู้น้อยยินดีรับใช้ขอรับ "
ผู้เฒ่าเก่อเป็ผู้นำในการรับคำสั่ง
"ข้อแรก ข้า้าคนไปสร้างบ้านที่หุบเขาพิษ พวกเ้าไปเตรียมคนมาให้พร้อมไม่ต้องทำใหญ่มากข้า้าแค่สองห้องนอน"
'ถ้าหากใหญ่มากข้าก็หาเหตุไปอยู่ใกล้นางไม่ได้นะสิ'เว่ยหานฟงคิดในใจ
"ข้อสอง ข้าอยากได้เครื่องนอนและเครื่องใช้ที่จำเป็ เลือกเอาที่ดีที่สุดมา"
ห่ะ! สร้างบ้าน แล้วเอาเครื่องนอนด้วยท่านประมุขจะทำอะไร ต่างคนต่างมองหน้ากันแต่ไม่กล้าถาม
"ข้อสามข้าอยากได้ชุดสตรี เลือกที่ดีที่สุดมาให้ข้าด้วยเอามาให้เยอะที่สุด แต่งานนี้ข้ามอบให้ชิงจูกับชิงหลานไปทำ พวกเ้าเป็สตรีคงรู้ว่าต้องใช้อะไร แฮ่ม! เอ่อ เอาเอี๊ยมบังทรงมาด้วย "
เว่ยหานฟงกล่าวถึงเอี๊ยมของลี่เหยาแทบควบคุมสีหน้าไม่อยู่ พยายามข่มความอายที่มี เขาไม่รู้จะต้องสั่งใครให้ไปหามาจึงตัดสินใจสั่งไปรวมๆแบบนี้ ส่วนเอี๊ยมบังทรงของนาง หวังลี่เหยาไม่ได้ขอ แต่เท่าที่อยู่กับนางมาหลายวันเหมือนนางจะไม่มีสิ่งนี้ นี่เขาไม่ได้สังเกตอะไรจริงๆ นะ แฮ่ม! ที่สั่งเพิ่มเพราะคิดว่านางคงจะอายไม่กล้าที่จะขอกับเขา
ห่ะ! ชะชุดสตรี ชุดเอี๊ยมบังทรง นะนี่ท่านประมุขไปมีคนรักั้แ่เมื่อใด ขนาดสั่งเอี๊ยมบังทรงคงไม่ใช่คนรัก ต้องเรียกฮูหยินแล้ว ท่านมีฮูหยินั้แ่เมื่อใด? มิใช่ว่าท่านประมุขเกลียดสตรีหรอกหรือ? ' เท่าที่รู้จักท่านประมุขมา หญิงงามแค่ไหนท่านก็ไม่เคยชายตาแล หากใครคิดปีนเตียงท่านประมุขก็แทบไม่ได้ตายดีเลยทุกคน ทั้งหมดตกอยู่ในความเงียบตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน
"ข้อสี่ข้าอยากให้เชิญนักบวชมาทำพิธีศพให้บ่าวของฮูหยินของข้า"
ชัดเลย! คำว่าฮูหยินของข้าดังก้องไปในหูของสมาชิกทุกคน พวกเขาชักอยากจะเห็นหน้าฮูหยินจริงๆ ว่าคนแบบไหนที่ทำให้จักรพรรดิปีศาจหลงรักได้ ใช่สิ! หากไม่รักคงไม่เชิญนักบวชมาทำพิธีศพให้บ่าวหรอกนะ
"ข้อสุดท้าย่สามเดือนก่อนข้ากลับมา ต้องฝึกฝนองครักษ์เพิ่มให้ได้มากที่สุด ข้าจะมาคัดคนเอาไว้หนึ่งหมื่นคนที่ดีที่สุดมาฝึกเอง"
หนึ่งหมื่นคนที่ท่านประมุขฝึกเองอย่างนั้นหรือ หมายความว่าท่านประมุขจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้งั้นหรือ อา~ แต่ล่ะคนก็อยากให้ลูกหลานเป็หนึ่งในนั้น ถ้าหากได้ท่านประมุขมาถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้ แม้เศษเสี้ยวก็ถือว่าเป็ยอดคนแล้วดูแค่องครักษ์ทั้งสี่คนที่ท่านประมุขถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้เพียงแค่สองปีเท่านั้น ก็เก่งกาจจนไม่กล้ามีใครต่อกรแล้ว
"น้อมรับคำสั่ง ขอรับท่านประมุข"
"ดี อีกสามวันไปพบข้าที่หุบเขาพิษ"
หลังจากสั่งการเสร็จเว่ยหานฟงก็รีบใช้วิชาตัวเบาหายวับไปโดยที่ทุกคนไม่ทันกระพริบตา ทิ้งให้สมาชิกพรรคมองหน้ากันไปมา เพราะความสงสัยจะล้นอก แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไร เมื่อท่านประมุขไม่อยู่แล้วพวกเขาก็แยกย้ายกันไปทำตามคำสั่งท่านประมุขโดยที่ยังไม่เข้าใจอะไรเลยแม้แต่น้อย ว่าสรุปแล้วพวกเขาทั้งหมดมาทำอะไรที่นี่แค่เื่พวกนี้ไม่เห็นต้องรวมตัวกันทั้งหมดเลยเพียงแค่ให้บ่าวไปจัดการให้ก็ได้นี่นา หรือท่านประมุขอยากจะบอกพวกเขากลายๆว่าตอนนี้ท่านประมุขมีฮูหยินแล้ว
1K
