เขาชะงัก หายใจติดขัด มองหน้าแพรที่กำลังตาโตด้วยความตื่นเต้นปนกลัว
แต่เขาดึงตัวแพรเข้ามากอดแน่นจากด้านหลัง อกแนบหลังแพรสนิทจนแพรรู้สึกถึงหัวใจเต้นแรงไม่แพ้กัน
“ชู่่วว… แพร อย่าออกเสียงดังนะ”
เขากระซิบตรงใบหูแพร เสียงทุ้มต่ำสั่นนิด ๆ เพราะความเสียวที่ยังค้า
เขาเลื่อนปากลงไปจูบที่ต้นคอแพรเบา ๆ ใช้ลิ้นแตะผิวตรงนั้นช้า ๆ จงใจทำให้แพรตัวสั่นอีกครั้ง แม้จะมีคนอยู่ข้างนอก
“แพรกลัวเหรอ… กลัวว่าน้องมิ้นจะได้ยินเสียงหอบของแพร แล้วรู้ว่าพี่กำลังทำอะไรกับแพรอยู่ตรงนี้?”
เขาใช้มือข้างหนึ่งยกกระโปรงแพรขึ้นอีกนิด จนเห็นกางเกงในที่เปียกจนเห็นเป็รอยชัดเจน แล้วใช้นิ้วกลางลูบไล้ตรงร่องผ้าบาง ๆ นั้นช้า ๆ แต่แรงพอให้แพรต้องกัดริมฝีปากกลั้นเสียง
ขณะเดียวกัน เสียงเคาะดังขึ้นอีก
“อาจารย์คะ! เอกสารต้องเซ็นด่วนเลยค่ะ เดี๋ยวคณบดีรอค่า!”
เขากระซิบต่อ หายใจร้อนรนพ่นใส่หูแพร
“ถ้าแพรส่งเสียงตอนนี้… น้องมิ้นอาจจะยืนฟังอยู่หน้าประตู แล้วจินตนาการว่าพี่กำลังกดแพรลงบนโต๊ะ จับขาแพรแยก แล้วสอดเข้าไปข้างในแรง ๆ จนโต๊ะสั่น”
เขสเลื่อนนิ้วเข้าไปใต้ขอบกางเกงในช้า ๆ แตะตรงจุดโดยตรง ใช้นิ้วกลางกดวนเบา ๆ แต่เร็วขึ้นนิดนึง จงใจทำให้แพรเสียวแปลบจนเข่าอ่อน
“หรือแพรอยากให้พี่เปิดประตู แล้วปล่อยให้เธอเห็นแพรตอนนี้เลยดี… เห็นแพรผมยุ่ง เสื้อปลดกระดุม หน้าแดงก่ำ แล้วกางเกงในเปียกชุ่มเพราะพี่?”
เขากดตัวแพรให้โน้มไปข้างหน้า พิงโต๊ะแรงขึ้น ขณะที่มืออีกข้างล้วงมาบีบหน้าอกแพรผ่านเสื้อเชิ้ต กดแรงพอให้แพรรู้สึกเสียวจนต้องหายใจหอบเบา ๆ
“บอกพี่เร็ว ๆ แพร… ก่อนที่น้องมิ้นจะเคาะแรงกว่านี้”
เขากระซิบเสียงสั่นเพราะความตื่นเต้น
“อยากให้พี่หยุด แล้วไปเปิดประตูจัดการเธอแบบเร็ว ๆ
หรืออยากให้พี่ทำต่อแบบเงียบสุด ๆ ท่ามกลางเสียงเคาะประตู
ให้แพรเสียวจนน้ำตาไหล แต่ต้องกลั้นเสียงไม่ให้ใครได้ยิน
หรือ… แพรอยากเสี่ยงสุด ๆ อยากให้พี่ จับแพรลงพื้น แล้วทำต่อเลยแม้จะมีคนยืนอยู่หน้าประตู?”
เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง
“อาจารย์คะ! เปิดด้วยค่ะ! อาจารย์อยู่รึเปล่าค่า”
(ทันทีที่ อ.ธนากร คลายมือออกนิดหนึ่ง แพรผลักอกเขาเต็มแรง! เขาเซถอยหลังไปก้าวใหญ่เพราะไม่ทันตั้งตัว แพรรีบดึงกระโปรงลงให้เข้าที่ ผมยุ่งๆ หน้าแดงก่ำ หายใจหอบ แล้ววิ่งตรงไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว มือสั่นเล็กน้อยตอนจับลูกบิด)
3K
