จากสุดยอดเทพเซียนมาเป็นคุณพ่อสุดแกร่ง

บทที่ 54 บุกพังศาลบรรพชนตระกูลหลี่

เย่เฟิงสังเกตเห็นสีหน้าอับอายของเมิ่งเยว่ฉาน แต่เขากลับลูบริมฝีปากที่ยังคงมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเธออยู่ โดยไม่ใส่ใจอะไร

เฮ้อ จิตใจที่ฝึกฝนมานับหมื่นปีของข้า สุดท้ายก็ยังห้ามใจไม่อยู่

แท้จริงแล้ว หลังจากเย่เฟิงได้เกิดใหม่ จิตใจของเขาก็เปลี่ยนไป

เขามีลูกสาวสุดที่รัก เขาต้องหาแม่เลี้ยงให้ลูกสาว จะปล่อยให้ลูกสาวเติบโตมาในครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ได้ยังไง

อืม ใช่ ข้าคิดเช่นนั้นแหละ

...

"เย่เฟิง ในที่สุดนายก็กลับมา พวกเราเป็นห่วงนายแทบแย่!"

หวังไท่อัน หลิวอาสุ่ยและคนอื่น ๆ ดีใจมากที่เห็นเย่เฟิงกลับมา

แน่นอน รวมถึงเฉินซู่ซู่และเสียวเสี่ยวด้วย

"คุณพ่ออุ้มหน่อย!"

เย่เฟิงอุ้มเสียวเสี่ยว พูดพร้อมกับยิ้ม "เสียวเสี่ยวช่วงนี้เชื่อฟังป้าเฉินหรือเปล่า?"

เสียวเสี่ยว "เสียวเสี่ยวเชื่อฟังตลอดเลย ป้าเฉินบอกว่าคุณพ่อไปทำธุระที่อำเภอ ทำไมไปนานจัง เสียวเสี่ยวคิดถึงคุณพ่อมาก ๆ เลย"

"อืม พ่อผิดเอง ต่อไปจะไม่ทิ้งเสียวเสี่ยวไปไหนอีกแล้ว ตกลงไหม?" เย่เฟิงกล่าว

"ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ ถ้าคุณพ่อมีธุระ ไม่ต้องสนใจเสียวเสี่ยวก็ได้ มีป้า เฉินกับต้าหวงอยู่เป็นเพื่อนเสียวเสี่ยวก็พอ" เสียวเสี่ยวพูดอย่างเข้าใจ

"เสียวเสี่ยวน่ารักที่สุด!"

เย่เฟิงหอมแก้มเสียวเสี่ยว จากนั้นมองไปที่เฉินซู่ซู่ "พี่เฉิน ทำให้พี่เป็นห่วงแล้ว"

"ไม่เป็นไร ขอแค่นายกลับมาอย่างปลอดภัยก็พอ!"

ดวงตาของเฉินซู่ซู่แดงก่ำ แน่นอนว่าเป็นเพราะความดีใจ

"หัวหน้าหมู่บ้านหวัง พี่หลิว พวกคุณไม่ต้องยืนอยู่ตรงนี้แล้ว ให้ชาวบ้านแยกย้ายกันเถอะ ผมไม่เป็นไรแล้ว!"

"ได้ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!"

หลิวอาสุ่ยหันกลับไปบอกให้ทุกคนแยกย้ายกัน

หลังจากทุกคนไปหมดแล้ว เมิ่งเยว่ฉานก็เดินเข้ามา

"เย่เฟิง คนนี้คือ?"

"ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือเพื่อนของผม คุณเมิ่งเยว่ฉาน ที่ผมกลับมาอย่างปลอดภัยได้ ต้องขอบคุณคุณเมิ่งมาก ๆ"

"อ้อ คุณเมิ่ง สวัสดีครับ สวัสดีครับ ขอบคุณมาก ๆ นะครับ ที่พาเย่เฟิง กลับมา"

หวังไท่อันจับมือกับเมิ่งเยว่ฉานอย่างสุภาพ

เมิ่งเยว่ฉานกล่าว "ที่จริงฉันก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากหรอกค่ะ"

"เย่เฟิง คุณผู้หญิงคนนั้นก็มาหานาย นายไม่ได้เจอเหรอ?" หวังไท่อันถามด้วยความสงสัย

"หลี่ว์เมิ่งเซียง?" เย่เฟิงขมวดคิ้ว "ผมไม่ได้เจอ แต่ช่างเรื่องของเธอเถอะ พี่เฉิน พาเสียวเสี่ยวกับคุณเมิ่งกลับไปก่อน อย่าลืมจัดห้องให้คุณเมิ่ง ผมจะไปทำธุระกับหัวหน้าหมู่บ้านหวัง"

"ตกลง ฉันรู้แล้ว เชิญคุณเมิ่งไปกับฉันค่ะ"

ตอนที่กำลังจะจากไป เมิ่งเยว่ฉานเหยียบหลังเท้าของเย่เฟิงอย่างแรง

เย่เฟิงขมวดคิ้ว คิดในใจ ผู้หญิงคนนี้ ต้องสั่งสอนให้หลาบจำบ้างแล้ว

แต่ฉากนี้ถูกเฉินซู่ซู่เห็นเข้าพอดี เธอมองอย่างงงๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร พาเสียวเสี่ยวกับเมิ่งเยว่ฉานกลับไปก่อน

"ไปเถอะ หัวหน้าหมู่บ้านหวัง เราไปศาลบรรพบุรุษตระกูลหลี่กัน!"

"ไปศาลบรรพบุรุษตระกูลหลี่ทำไม เย่เฟิง นายอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ"

"หัวหน้าหมู่บ้านหวัง นี่จะเรียกว่าบุ่มบ่ามอะไร พวกมันเกือบทำให้    เย่เฟิงกลับมาไม่ได้ ต้องสั่งสอนมันบ้าง เย่เฟิง ฉันจะหาคนไปกับนาย"

"ได้ พี่หลิว หาคนมาสักสองสามคนก็พอ"

"เย่เฟิง นาย…"

"ไม่ต้องห่วงหัวหน้าหมู่บ้านหวัง ถ้าเกิดอะไรขึ้น ผมรับผิดชอบเอง!"

เย่เฟิงตบบ่าหวังไท่อัน

เมื่อเห็นดังนั้น หวังไท่อันก็ไม่พูดอะไรอีก

ไม่นาน เย่เฟิงก็พาหลิวอาสุ่ยและคนอื่น ๆ มาถึงศาลบรรพบุรุษตระกูลหลี่

บังเอิญหลี่กวงเย่และคนอื่น ๆ อยู่ที่นั่นพอดี

"เย่เฟิง นายกลับมาจริง ๆ ด้วย พาคนมาเยอะแยะทำไม?"

หลี่กวงเย่และคนอื่น ๆ ตกใจที่เห็นเย่เฟิงพาคนมาด้วย

พวกเขายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่สถานีตำรวจ

"ตาแก่ ฉันเตือนพวกแกแล้วว่าอย่ามาหาเรื่องฉัน แต่พวกแกก็ไม่ฟัง งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้ว พี่หลิว ทุบเลย พังศาลบรรพบุรุษตระกูลหลี่ให้หมด!"

"เย่เฟิง ฉันรอคำนี้อยู่นานแล้ว!"

หลิวอาสุ่ยตื่นเต้นมาก เมื่อได้ยินดังนั้นก็พาคนพุ่งเข้าไปทันที

"พวกแกกล้าเหรอ! หยุดนะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ…"

หลี่กวงเย่และคนอื่น ๆ ตกใจ พวกเขาไม่คิดว่าเย่เฟิงจะลงมือทันที ไม่ให้โอกาสพวกเขาได้พูดอะไรเลย

แน่นอนว่าคนตระกูลหลี่ต้องขัดขวางหลิวอาสุ่ย แต่หลิวอาสุ่ยแข็งแกร่งกว่ามาก และคนที่เขาพามาก็เป็นทีมล่าสัตว์เดิมของหมู่บ้าน แต่ละคนเก่งกาจมาก คนตระกูลหลี่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาเลย

ในชั่วพริบตา ศาลบรรพบุรุษตระกูลหลี่ก็พังพินาศ ข้าวของถูกทุบจนเละ

"เย่เฟิง แกบ้าไปแล้ว แกบ้าไปแล้วจริง ๆ คอยดูเถอะ ตระกูลหลี่จะแก้แค้นพวกแก!"

หลี่กวงเย่พูดด้วยความโกรธ

"ตาแก่ อย่าคิดว่าแกแก่แล้วฉันจะไม่กล้าตีแกนะ!"

เย่เฟิงเดินเข้าไป จับหลี่กวงเย่ ตบหน้าเขาสองครั้ง ฟันของหลี่กวงเย่ที่เหลือน้อยอยู่แล้วก็ร่วงหลุดออกมาจนหมด

"เย่เฟิง แกกล้าตบผู้เฒ่าของพวกเรา ฉันจะฆ่าแก!"

คนตระกูลหลี่ที่อยู่แถวนั้นพุ่งเข้าใส่เย่เฟิง

แต่พวกเขาจะสู้เย่เฟิงได้ยังไง เย่เฟิงต่อยเตะ พวกเขาก็กระเด็นออกไปหมด

เย่เฟิงลากหลี่กวงเย่ออกมาจากศาลบรรพบุรุษตระกูลหลี่ 

"ตาแก่ แกคงสงสัยว่าฉันออกมาได้ยังไงใช่ไหม ฉันบอกให้ก็ได้ อย่าหวังว่าหลี่เฉิงต้งจะมาแก้แค้นให้พวกแก เขาตายไปแล้ว ถ้าพวกแกไม่อยากตาย ก็พาคนตระกูลหลี่ออกไปจากหมู่บ้านชิงซานซะ"

"อะไรนะ แก แกฆ่าหลี่เฉิงต้ง?"

หลี่กวงเย่มองเย่เฟิงด้วยความตกใจ เขาไม่อยากจะเชื่อ

"ไม่งั้นแกคิดว่ายังไง ถ้าแกไม่เชื่อ ก็ไปตรวจสอบดูก็ได้ ว่าเขาตายหรือยัง 

แล้วแกคงยังไม่รู้ใช่ไหม จ้าวต้าเฮยกับจ้าวเอ้อร์เฮยก็เป็นฉันที่ฆ่า ถ้าแกไม่อยากตาย ก็รีบหนีไปซะ หนีให้ไกลที่สุด ตอนที่ฉันยังไม่อยากฆ่าคนต่อหน้าชาวบ้าน"

"แก แก ฉัน ฉัน…"

หลี่กวงเย่ตกใจจนพูดไม่ออก

"ไสหัวไป!"

เย่เฟิงตะคอก

หลี่กวงเย่ก็อายุมากแล้ว พอได้ยินเสียงตะคอกของเย่เฟิง กระดูกกระเดี้ยวแทบหลุด

เขาหน้าซีด หวาดผวา ให้คนพยุง รีบวิ่งหนีไป

เย่เฟิงตบมือ หันกลับมาพูดว่า "หัวหน้าหมู่บ้านหวัง ตอนนี้คุณวางใจได้แล้ว ต่อไปนี้หมู่บ้านชิงซาน จะไม่มีคนตระกูลหลี่อีก ถ้ามีแล้วฉันเจอที่ไหน ฉันจะตีที่นั่น"

หวังไท่อันไม่คิดว่าเย่เฟิงจะกล้าทำแบบนี้จริง ๆ เขารู้สึกสะใจมาก แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ "ผู้เฒ่าหลี่คนนี้เหมือนจะติดต่อกับตระกูลหลี่ที่เมืองสือเฉิงได้ ถ้าคนตระกูลหลี่รู้ว่าเราพังศาลตระกูลพวกเขา แล้วมาหาเรื่องเราจะทำยังไง?"

"ศัตรูมา เราก็รับมือ มีผมอยู่ คุณกลัวอะไร" เย่เฟิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"ก็ได้ งั้นฉันจะเชื่อนาย ฮ่า ๆ ๆ …"

เห็นได้ชัดว่าหวังไท่อันดีใจมาก เพราะเขามองหลี่กวงเย่และคนอื่นๆ ไม่ถูกชะตามานานแล้ว