-BAD MASTER-
8
RPUB
ฉันเปลี่ยนชุดเป็ยูนิฟอร์มของทางร้านก่อนจะเริ่มทำงานไม่ว่าจะเป็วันไหนที่นี่ก็ยังมีคนเยอะเหมือนเดิมเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงหลังจากร้านเปิดคนก็เต็มหมดแล้ว
“ฉันคิดว่านายจะติดธุระซะอีก”
ฉันเดินมาเข้าห้องน้ำพนักงานทางหลังร้านก็เห็นว่าพี่ริต้ายืนคุยกับแกปเปอร์อยู่หน้าทางเข้าห้องน้ำเพราะเวลานี้ที่นี่คงจะสงบที่สุดแล้วถ้าไม่นับห้องแต่งตัวน่ะนะเพราะแกปเปอร์คงจะเข้าไปไม่ได้หวังว่าจะยังไม่มีใครเห็นฉันหรอกนะ
“ฉันก็อยู่นี่แล้วไง”
“แต่วันนี้นายให้ฉันรอสองชั่วโมงโดยที่นายไปทำธุระที่บอกฉันไม่ได้เนี่ยนะ”
ธุระของเขาก็คือไปรับเมฆกับฉันสินะและที่เขาไม่บอกพี่ริต้าก็เพราะว่าฉันขอเขาไว้ไม่ให้บอกเื่ที่ฉันทำงานกับเขาเขาไม่จำเป็ต้องทำแบบนี้ก็ได้ถ้าเื่นี้มันจะทำให้เขาทะเลาะกับพี่ริต้าทำไมนายไม่บอกความจริงไปล่ะ นี่ฉันทำให้เขาเดือดร้อนอีกแล้วเหรอเนี่ย
“เดี๋ยวฉันให้ยืมนี่ทั้งอาทิตย์เลย”
แกปเปอร์หยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะยื่นมันไปตรงหน้าพี่ริต้าที่กำลังยืนยิ้มต่างจากในตอนแรกสิ่งของที่ว่านั่นมันมีลักษณะคล้ายกลับแผ่นซีดีอะไรสักอย่างแล้วทำไมพี่ริต้าถึงได้ดีใจขนาดนั้นนะ
“ยิ้มได้ซะทีนะ”
“อาทิตย์นึงจริงนะ”
“จริงสิ แล้วทีนี้หายโกรธฉันได้หรือยัง หืม”
“โอ๊ย! เจ็บนะ นายนี่”
พี่ริต้าร้องขึ้นมาเพราะว่าแกปเปอร์เอามือไปหยิกแก้มของเธอทั้งสองข้างสายตาของแกปเปอร์ที่มองพี่ริต้าในตอนนี้ช่างอบอุ่นเหรอเกินมันเป็สายตาที่เขาไม่เคยใช้มองฉันเลยสักครั้ง ถ้าสองคนนี้เป็แฟนกันก็คงจะเหมาะสมกันดีเนอะมันคงจะเฟอร์เฟคน่าดูแล้วทำไมฉันต้องรู้สึกเจ็บหน่วงๆที่หน้าอกข้างซ้ายด้วยเนี่ย
“อ้าวฟ้า มาเข้าห้องน้ำเหรอ”
“คะ...อ่อ ใช่ค่ะ” ฉันที่กำลังจะหันหลังกลับและจะเปลี่ยนไปเข้าห้องน้ำของลูกค้าต้องชะงักเมื่อพี่ริต้าหันมาเห็นฉันซะก่อน
“เข้ามาสิ พี่กำลังจะไปพอดี”
“ค่ะ”
ฉันเดินผ่านพี่ริต้ากับแกปเปอร์เข้าไปในห้องน้ำก่อนที่ฉันจะหันไปมองแกปปอร์ที่ยืนมองฉันอยู่ก่อนแล้วเรายืนสบตากันครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะเสมองไปทางอื่นแล้วเดินตามพี่ริต้าออกไปสายตานั่นมันมันหมายความว่ายังไงกันนะ ฉันอ่านมันไม่ออกเลยจริงๆ
“ฉันนึกว่าเธอจะนอนในนั้นซะอีก”
“เอ๊ะ!” ฉันใเมื่อออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าแกปเปอร์ยังคงยืนอยู่ที่เดิมทั้งๆที่เมื่อกี๊ฉันเห็นเขาเดินออกไปแล้วแท้ๆ “ทำไมนายยังไม่ไปล่ะ”
“เอ่อ...คือฉันจะถามว่าเมฆเป็ยังไงบ้าง” เขาทำท่ากระอึกกระอักก่อนจะตอบฉัน
“ไม่เป็ไรแล้วล่ะหลับก่อนที่ฉันจะออกมาอีก”
“ก็ดีแล้วล่ะ” เขาพยักหน้าก่อนจะเดินออกไปนี่เขามารอฉันเพื่อที่จะถามแค่นี้เนี่ยนะ
“เดี๋ยวก่อน” ฉันเรียกแกปเปอร์ไว้ก่อนที่เขาจะออกไปเขาหันกลับมาทำหน้าเป็เชิงถามว่ามีอะไร “เอ่อ...คือขอบคุณนะ”
“ขอบคุณเื่อะไร”
“ทุกเื่ ขอบคุณนะ”
“เธอไม่เบื่อคำนี้บ้างหรือไงนะ”
“ก็ในเมื่อนายคอยช่วยฉัน ฉันก็จะขอบคุณนายแบบนี้แหละ”
“ตามใจเธอแล้วกัน” เขาทำท่าเบื่อหน่ายแล้วเดินเข้ามายีผมฉันก่อนจะออกไปจริงๆ
“นายนี่มัน” ฉันยืนบ่นพร้อมกับเอามือลูบผมที่เขาััเมื่อกี๊แล้วยืนยิ้มอยู่คนเดียวถ้ามีคนมาเห็นเขาต้องหาว่าฉันเป็บ้าแน่ๆเลย ขยันทำให้ฉันหวั่นไหวจริงๆเลยนะ
ตอนนี้ฉันอยากจะขอบคุณเขาสักพันครั้งแค่ในตอนนี้ที่เขาใจดีกับฉันไม่ทำร้ายฉันเหมือนในตอนแรกก็ดีแค่ไหนแล้วขอบคุณจริงๆนะ แกปเปอร์
วันนี้วันอาทิตย์ฉันจึงได้นอนสบายอยู่บ้านกับเมฆแล้วก็แม่ที่วันนี้ไม่ต้องไปทำงานเพราะว่าคุณลุงกับคุณป้าเ้านายของแม่ไปต่างจังหวัดความจริงท่านทั้งสองก็ชวนแม่ฉันไปเหมือนกันแต่แม่ฉันตอบปฏิเสธไป
“ฟ้า มาช่วยแม่ปลูกต้นไม้หน่อยเร็ว”
“ค่าาาาาา”
ฉันเดินออกไปหน้าบ้านที่มีแม่กับเมฆนั่งปลูกต้นไม้อยู่จะว่าไปแล้วั้แ่ที่พ่อเสียไปก็ไม่มีใครดูแลสวนน้อยๆหน้าบ้านนี่เลยเพราะต่างก็ไม่มีเวลากันทั้งนั้น
“มานี่ เดี๋ยวพี่ทำเอง” ฉันแย่งต้นไม้ในมือเมฆมาทำเองเพราะตอนนี้เ้าตัวเล็กมือเลอะไปด้วยโคลนหมดแล้ว
“ฟ้าเดี๋ยวทำเสร็จเอาขยะไปทิ้งด้วยนะ เดี๋ยวแม่ไปเตรียมอาหารเย็นก่อน”
“ได้ค่ะ”
“เมฆ ลุกเร็วเดี๋ยวแม่อาบน้ำให้” เมฆเดินตามเข้าไปในบ้านอย่างว่าง่าย
ฉันปลูกต้นไม้ต้นสุดท้ายเสร็จจึงลุกไปล้างมือที่ก๊อกน้ำข้างบ้านก่อนจะเดินเอาขยะไปทิ้งที่หน้าบ้านก็พบกับผู้ชายหุ่นบึกบึนประมาณสี่ห้าคนยืนด้อมๆมองๆเข้าไปในบ้านฉันด้วยท่าทางแปลกๆก่อนที่คนใดคนหนึ่งในนั้นหันมาเห็นฉันจึงสะกิดเพื่อนอีกสามคนให้มองมาทางฉัน
“เธออยู่บ้านนี้ด้วยหรือเปล่า” คนที่เหมือนจะเป็หัวหน้าแก๊งค์ถามฉัน
“ลูกพี่ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง”
“ชะ...ใช่ มีอะไรหรือเปล่า”
“ดี งั้นก็เข้าไปพร้อมกันเลย”
“โอ๊ยย! “อยู่ๆไอ้บ้าสองคนก็เข้ามาล็อกแขนฉันไว้คนละข้างทำให้ฉันปล่อยถุงขยะที่ถือไว้ร่วงกระจายเต็มพื้นก่อนที่พวกมันจะลากฉันเข้าไปในบ้านพร้อมกับอีกสามคนที่เหลือ “ปล่อยฉันนะ พวกนายเป็ใครเนี่ย”
“มีใครอยู่มั้ย ออกมาให้หมด” ไม่มีใครฟังฉันเลยอ่ะ
เพล้งงง
“ว้ายย!”
ไอ้บ้าหมายเลขหนึ่งใช้ไม้ที่มันถือมาจากข้างนอกฟาดไปที่กระถางต้นไม้ที่ฉันเพิ่งจะปลูกเสร็จไปเมื่อกี๊ร่วงแตกกระจายก่อนที่แม่ที่อยู่ในบ้านจะออกมาเพราะได้ยินเสียงโวยวายอยู่ข้างนอกพร้อมกับเมฆที่วิ่งตามหลังมา
“นี่มันอะไรกัน” แม่ฉันเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าฉันยังถูกมันจับตัวไว้อยู่
“นี่ป้าจำพวกเราไม่ได้หรือไง” ไอ้คนที่ถูกเรียกว่าลูกพี่ถามแม่ฉันนี่แม่ฉันรู้จักคนพวกนี้ด้วยเหรอ
“เอาเงินมาให้พวกเราซะ แล้วพวกเราจะไม่ทำอะไร” ไอ้บ้าหมายเลขหนึ่ง
“ตอนนี้ฉันไม่มีหรอก รอสิ้นเดือนไม่ได้หรือไง”
“ไม่ได้โว้ย!”
เพล้งง...
ไอ้บ้าหมายเลขสองถีบโต๊ะที่ตั้งอยู่หน้าบ้านล้มระเนระนาดไปหมดเมฆที่ใกับการกระทำของมันเริ่มร้องไห้ด้วยความหวดกลัว
“ฮืออๆๆ ”
“ปล่อยฉันนะ” ฉันสะบัดแขนออกจากไอ้บ้าสองคนที่จับฉันไว้อย่างแรงเพื่อที่จะเข้าไปปลอบเมฆที่ตอนนี้ยืนร้องไห้อยู่ข้างหลังของแม่แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงอย่างพวกมันได้ “ฉันบอกให้ปล่อยไง!”
“ฉันปล่อยแน่ถ้าแม่เธอเอาเงินมาคืนพวกเราก่อน”
“ปล่อยลูกฉันเถอะนะ ตอนนี้ฉันไม่มีเงินจริงๆ” แม่ฉันขอร้องมันทั้งน้ำตา
ฉันขอโทษนะแม่ที่ช่วยอะไรแม่ไม่ได้เลยแม่อย่าร้องไห้เลยนะ
ฉันยืนมองไปที่แม่และเมฆที่กำลังร้องไห้อย่างรู้สึกผิดที่ทำอะไรไม่ได้ทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะจะมีวันไหนที่ครอบครัวของเราจะมีความสุขจริงๆบ้าง
ตอนนี้ไอ้บ้าหมายเลขสองไปกระซิบอะไรไม่รู้กับลูกพี่ของมันก่อนที่มันจะหันมาพยักหน้าให้ไอ้บ้าหมายเลขหนึ่งแล้วก็มากระซิบกับไอ้บ้าสองคนที่จับตัวฉันไว้อยู่ๆมันก็ปล่อยตัวฉัน ฉันจึงรีบวิ่งไปหาแม่กับเมฆทันที
“ไม่ต้องกลัวนะเมฆ พี่อยู่นี่แล้ว” ฉันกอดเมฆที่ยังร้องไห้ไม่หยุดไว้ในอ้อมแขน
“ครั้งนี้ถือว่าพวกเราใจดีก็แล้วกัน”
ฉันคิดว่าพวกมันจะกลับไปแต่เปล่าเลยพวกมันทั้งสี่คนเดินเข้าไปในบ้านและได้ทำลายข้าวของในบ้านจนหมด ทั้งตู้เย็น ทีวีไม่เว้นแม้กระทั่งรูปครอบครัวที่แขวนไว้ที่ผนัง
“ไม่นะ อย่างทำมัน” ฉันร้องห้ามและพยายามจะวิ่งเข้าไปในบ้านแต่แม่กลับห้ามฉันโดยการดึงฉันไว้ “ไม่นะ...” นั่นเป็รูปครอบครัวรูปสุดท้ายของเราเลยนะ
“ช่างมันเถอะลูก แค่ตอนนี้ลูกไม่เป็ไรก็พอแล้ว เชื่อแม่นะลูก”
“แต่นั่น รูปที่มีพ่อ...” รูปที่ไปถ่ายด้วยกันก่อนที่ท่านจะจากพวกเราไป
รูปนั่นร่วงแตกกระจายไม่มีชิ้นดีตอนนี้ฉันอยากจะร้องไห้เหลือเกินแต่มันกลับจุกอยู่ในอกจนฉันร้องออกมาไม่ออกที่เป็แบนี้เพราะว่าพ่อฉันไปกู้เงินนอกระบบมาเพื่อส่งให้ฉันกับน้องเรียนแต่ทำไมพวกมันต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย
“เกิดอะไรขึ้น!”
ฉันหันไปตามเสียงที่มาจากหน้าบ้านก็พบกับเ้าของเสียงที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับถุงขนมและของเล่นในมือทั้งสองข้างก่อนจะมายืนอยู่ข้างๆฉัน
“แกปเปอร์”
แกปเปอร์จริงๆด้วยนายมาช่วยฉันอีกแล้วใช่มั้ย
ตอนนี้ฉันอยู่ที่ห้องของแกปเปอร์ด้วยเหตุผลที่ว่าเขากลัวไอ้พวกบ้านั่นจะกลับมาอีกส่วนแม่กับเมฆไปอยู่ที่บ้านของเ้านายและคงจะอยู่จนกว่าจะหาเงินมาใช้พวกมันได้แล้วถ้าหากแกปเปอร์ไม่ได้ซื้อขนมกับของเล่นมาให้เมฆฉันก็ไม่รู้ว่าป่านนี้บ้านฉันจะเหลืออะไรบ้างตอนนั้นเขาเข้าไปในบ้านแล้วพูดอะไรกับไอ้พวกนั้นไม่รู้ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ไปให้ไอ้คนที่เป็ลูกพี่กดอะไรสักอย่างแล้วคืนให้ก่อนที่พวกมันจะเดินออกจากบ้านไปอย่างง่ายดาย
ระหว่างทางที่มาที่นี่เรายังไม่ได้พูดอะไรกันเลยแล้วฉันเองก็รู้สึกเหนื่อยมากด้วย
“เดี๋ยวเธอนอนในห้องเก็บของแล้วกัน เก็บกวาดนิดหน่อยน่าจะอยู่ได้”
“อื้ม”
ฉันพยักหน้ารับก่อนจะเดินเอากระเป๋าเสื้อผ้าไปไว้ในห้องแต่ยังไม่ทันได้เปิดประตูแกปเปอร์กลับเรียกฉันไว้เสียก่อน
“เดี๋ยวก่อน” ฉันหันไปตามเสียงเรียกแต่ตอนนี้ฉันไม่มีแรงจะพูดจริงๆ “เธอไม่เป็ไรนะ”
“ฉัน ไม่เป็ไรหรอก”
“เธอ...” เขาหยุดพูดก่อนจะเดินมาจับไหล่ทั้งสองข้างของฉัน “อยากร้องไห้หรือเปล่า”
“ไม่นี่” ฉันพยายามจะไม่สบตากับเขาเพราะกลัวว่าน้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นไว้จะไหลออกมา
“เธอร้องไห้ได้นะ ฉันไม่ไล่เธอออกหรอก”
“ฉัน โอเค”
“แต่ฉันว่าเธอไม่โอเค”
พรึ่บ!
พูดจบเขาดึงฉันเข้าไปกอดทันทีฉันใและพยายามจะผลักเขาออกแต่เหมือนยิ่งผลักเขาก็ยิ่งไม่ปล่อย
“แกปเปอร์...” เขาทำแบบนี้แล้วฉันจะห้ามน้ำตาได้ยังไงกัน “ฉันไม่เป็ไร ฮึก...”
แกปเปอร์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นก่อนที่ฉันจะเริ่มปล่อยโฮออกมา
“ทำไม..ฮึก ทำไมต้องเกิดเื่บ้าๆแบบนี้ด้วย”
“ไม่เป็ไรแล้ว”
“ฉันแทบไม่เหลืออะไรแล้ว”
ตอนนี้ฉันมืดแปดด้านแล้วฉันไม่รู้เลยว่าจะหาทางออกยังไงเงินมากมายขนาดนั้นฉันจะหามาจากที่ไหนได้อีกแค่ไม่กี่วันก็จะสิ้นเดือนแล้วและเมื่อไหร่ฉันถึงจะกลับไปอยู่ที่บ้านได้ตอนนี้ฉันคิดไม่ออกจริงๆ
“เธอยังมีแม่กับน้องชายนะ อย่าลืมสิ” แกปเปอร์คลายอ้อมกอดออกก่อนจะเปลี่ยนมาจับไหล่ทั้งสองข้างของฉัน “...แล้วก็ยังมีฉัน”
“แกปเปอร์...แต่”
คำพูดของฉันจบลงแค่นั้นเมื่อริมฝีปากของฉันถูกปิดด้วยริมฝีปากของเขา
ตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้นสมองฉันสั่งให้ผลักเขาออกไปแต่ลึกๆในใจแล้วฉันกลับ้าััที่อบอุ่นนี้ััที่อ่อนหวานจากริมฝีปากของเขา แค่ในตอนนี้เท่านั้นมันเป็เพราะว่าฉันกำลังอ่อนแอหรือเป็เพราะว่าฉันกำลังตกหลุมรักผู้ชายคนนี้กันนะ
ฉันเก็บของในห้องเก็บของที่กำลังจะกลายเป็ห้องนอนของฉันจนเสร็จเรียบร้อยแล้วจริงๆแล้วมันก็ไม่ได้รกอะไรมากมาย แค่จัดให้มันเข้าที่ก็โอเค ส่วนของที่ฉันเตรียมมาส่วนมากก็จะมีแค่เสื้อผ้านั่นแหละส่วนห้องน้ำจะต้องออกไปใช้น้องน้ำในห้องรับแขก
ฉันโทรไปหาแม่กับเมฆถามว่าท่านเป็ยังไงบ้างกับแม่น่ะไม่เท่าไหร่หรอกเพราะว่าท่านเองก็เคยค้างคืนที่นั่นบ่อยๆแต่กับเมฆที่ไม่เคยนี่สิฉันเป็ห่วงจริงๆ แต่แม่บอกว่าทุกคนที่นั่นใจดีและเอ็นดูเมฆ ทุกอย่างมันก็เลยโอเค
Rrrrr
ฉันมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ส่งเสียงดังเพราะสายเรียกเข้าก็พบกับเบอร์ที่ไม่คุ้นก่อนจะกดรับสาย
“สวัสดีค่ะ”
“[ฟ้า นี่ฉันเองนะ]”
“เอ๊ะ เตอร์เหรอ” ฉันจำเสียงเขาได้
“อาฮะ เธออยู่ไหนน่ะ ฉันมาหาที่บ้านไม่เห็นมีใครอยู่เลย”
“เอ่อ คือ ฉันอยู่ข้างนอกน่ะ นายมีอะไรหรือเปล่า”
“[ฉันหิวข้าว มากินเป็เพื่อนหน่อยสิ เธออยู่ที่ไหนเดี๋ยวฉันไปรับ]”
“ตอนนี้เนี่ยนะ”
ฉันมองนาฬิกาก็พบว่ามันสี่ทุ่มแล้ว
“[ไม่ได้หรือไง]”
“ได้สิๆ นายจะไปที่ไหนล่ะ เดี๋ยวฉันตามไป”
ตอนนี้ฉันยังไม่อยากเล่าปัญหาของฉันให้เขาฟังเพราะเขาไม่ควรที่จะมารับรู้เื่ราวบ้าๆนี่เลย
“[เดี๋ยวฉันไปรับ แค่บอกมาว่าเธออยู่ไหน]”
“มะ...ไม่เป็ไรหรอกๆ ฉันไปเองได้ๆ”
“[มีอะไรหรือเปล่า]”
นั่นไงเขาเริ่มสงสัยแล้ว
“เปล่านี่ เดี๋ยวนายส่งโลเคชั่นของร้านมานะ เดี๋ยวฉันรีบไป โอเค้”
“[ก็ได้ ถ้าถึงแล้วจะส่งไปให้]”
“อื้ม”
“อ่าาาา อิ่มจัง”
“กินอย่างนี้ก็น่าจะอิ่มอยู่หรอก”
ฉันนั่งมองถ้วยก๋วยเตี๋ยวที่วางซ้อนกันสี่ห้าใบแล้วถอนหายใจเขากินเยอะขนาดนี้ทำไมไม่อ้วนบ้างนะ แต่กับบางคนกินแค่นิดเดียวก็อ้วนแล้วโลกนี้นี่ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ
ร้านที่เรามาคือร้านก๋วยเตี๋ยวริมทางธรรมดาแต่ที่ไม่ธรรมดาก็คือรสชาตินี่แหละสมคำล่ำลือที่เค้าบอกว่าร้านอาหารริมทางประเทศไทยอร่อยที่สุดจริงๆ
“ก็เพิ่งจะได้กลับประเทศไทยนี่น่า”
“ระวังอ้วนแล้วไม่มีสาวๆไม่รู้ด้วยนะ”
“ระดับฉันไม่มีทางหรอก” ปีเตอร์พูดพร้อมกับยักไหล่อย่างเหนือกว่า
“ย่ะ เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน”
ฉันย่นหน้าใส่ปีเตอร์ก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือก็พบว่ามันเกือบจะเที่ยงคืนแล้วถ้าแกปเปอร์กลับมาไม่เจอฉันอยู่ที่ห้องเขาจะเป็ยังไงนะ
“คิดอะไรอยู่น่ะ”
“เปล่านี่”
“กลับเลยมั้ย เดี๋ยวฉันไปส่งที่บ้าน”
“อะ...เอ่อ ไม่เป็ไรๆๆ เดี๋ยวฉันกลับเองดีกว่า”
ฉันรีบปฏิเสธเขาพัลวันเพราะเขายังไม่รู้ว่าฉันอยู่กับแกปเปอร์หรือจะแกล้งให้เขาไปส่งที่บ้านฉันก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาคอนโดของแกปเปอร์ยังไงเพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้วด้วย
“ทำไมล่ะ เหมือนเธอกำลังปิดบังอะไรฉันเลยนะ”
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ....” ฉันจะแก้ตัวยังไงดีล่ะเนี่ย “ฉัน...เกรงใจนายน่ะ”
“น้ำฟ้า”
ปีเตอร์เรียกชื่อจริงของฉันนั่นแปลว่าตอนนี้เขาเริ่มจะโกรธฉันแล้วและฉันควรจะพูดความจริงกับเขาเพราะถ้าถูกปีเตอร์โกรธไม่ใช่เื่ดีแน่ๆ
“เอ่อ...คือ” ฉันจะเริ่มจากไหนก่อนดีล่ะ
“เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบคนโกหก” ปีเตอร์มองฉันอย่างกดดัน
“โอเค นายฟังฉันนะ....”
แล้วฉันก็ต้องเล่าทุกอย่างให้ปีเตอร์ฟังยกเว้นเื่ที่ฉันอาศัยอยู่กับแกปเปอร์น่ะนะฉันโกหกเขาไปว่าฉันไปอยู่กับเพื่อนสมัยประถมขอโทษนะปีเตอร์ฉันไม่อยากให้นายรู้เื่นี้จริงๆ
“เธอไปอยู่กับฉันก็ได้นะ บ้านฉันมีห้องว่างเยอะแยะ”
“ไม่เป็ไรหรอก ฉันเกรงใจพ่อกับแม่นายน่ะ”
“เอางี้มั้ย เดี๋ยวฉันให้ยืมเงิน...”
“แบบนี้ยิ่งไม่ดีใหญ่เลย” ฉันรีบพูดปฏิเสธก่อนที่เขาจะพูดจบเสียอีก
“ฉันเป็ห่วงเธอนะ”
“รู้น่า อย่าทำหน้างอแบบนั้นสินายไม่ใช่เด็กแล้วนะ”
ฉันขำกับท่าทางเหมือนเด็กน้อยงอแงของปีเตอร์ก่อนที่เขาจะเอามือมายีผมฉันเหมือนที่เขาชอบทำในตอนเด็กโดเรามอนของฉันยังอบอุ่นเสมอเลยนะ
กว่าปีเตอร์จะมาส่งฉันที่คอนโดของแกปเปอร์ก็ปาไปเที่ยงคืนครึ่งแล้วไม่รู้ว่าตอนนี้แกปเปอร์จะเป็อย่างไรบ้าง จะนอนหรือยังนะแล้วเค้าจะรู้มั้ยว่าฉันไม่ได้อยู่ห้อง
ฉันใช้กุญแจที่เขาให้ไว้เปิดประตูเข้าไปก็พบว่าในห้องยังมืดสนิทไม่มีวี่แววว่าจะมีคนอยู่เลยแกปเปอร์ยังไม่กลับห้องั้แ่ตอนนั้น หลังจากที่เขาจูบฉันจนป่านนี้เขาก็ยังไม่กลับมาเลย
ฉันยกมือขึ้นมาจับริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัวเมื่อนึกถึงจูบที่แสนอบอุ่นของเขา
นายอยู่ไหนกันนะ....
- TBC -
1K
